Oversteek Galapagos – Marquesas, 2e week

15-3-2012

Maandag 12 maart
Tijdens het avondeten geeft de plotter aan dat we ‘nog maar’ 1500 mijl hoeven te varen naar Hiva Oa. We zijn op de helft! Het is tijd voor een klein glaasje wijn, onze eerste tijdens deze oversteek. Hoewel het nog steeds een afstand is om u tegen te zeggen, kunnen we nu officieel gaan aftellen. Maar dat doen we lekker niet want we raken vast de tel kwijt: ‘time to go’ naar Hiva Oa volgens de plotter is 227 uren, 19 minuten en 55 seconden. Dat blijft echter niet meer dan een schatting, die sterk afhankelijk is van wind en windrichting. En niets zo veranderlijk als dat. De zuidoost passaat zet nog niet echt door en de vooruitzichten zijn niet anders. Er zit dus weinig anders op dan te genieten van het hier en nu. Zo gezegd, zo gedaan.
Een groep van tientallen dolfijnen komt ons aan het einde van de middag verblijden. Zoveel hebben we er nog nooit bij elkaar gezien! Waar we ook kijken, overal zien we onze vrolijke zeevrienden spelen en springen rond de boot. En ze lijken er maar geen genoeg van te krijgen want ze blijven meer dan een half uur bij ons. We worden en helemaal blij van!
Nog steeds hebben we marifooncontact met de Luna Verde. En we delen veel met elkaar: hoogtepunten (dolfijnen!), dieptepunten (hellup! de koelkast houdt ermee op!), raad (Thijs, weet jij hoe dat zit?) of gewoon een onderonsje (bijv. tussen HJ en Wilma om 3.00 uur ’s nachts). Het geeft een fijn gevoel van saamhorigheid op de zee die helemaal van ons alleen lijkt te zijn.


Dinsdag 13 maart (door Huib Jan)
Noordoosten wind in de zuidoost passaat! Normaal gesproken zou er nu ongeveer 20 knopen wind moeten staan uit het zuidoosten. Dat zou een geweldige wind zijn om naar de Marquesas te zeilen. Vandaag wordt weer eens bevestigd dat de natuur zijn grillen kent. De hele dag draait de wind tussen zuidoost en noordoost, met krachten tussen de 10 en de 15 knopen. Dat zorgt ervoor dat de Seaquest niet genoeg druk in de zeilen heeft om stabiel te liggen. We slingeren de hele dag van hot naar her. Zeilen trimmen, opsturen en dan draait de wind weer terug naar oost. Koers verleggen, snelheid maken, yess daar gaat ze weer. 15 Minuten zeilen en dan draait de wind weer naar noord. Slingeren, koers aanpassen, zeilen trimmen, Luna verde roepen over de VHF: hoe staat de wind bij jou? Nou, één schrale troost: daar gaat het net zo. Thijs en Huib Jan worden er gek van. Uiteindelijk koersen we maar richting zuid om wat comfort te krijgen en dan zien we morgen wel weer.

Halverwege de dag zien we een zeiltje aan de horizon. Na onderzoek blijkt het geen andere deelnemer aan de ARC te zijn. We proberen hem via de VHF te roepen en na drie keer proberen krijgen we reactie. ‘Hello Seaquest, this is Aktivo, do you read me, over.’ ‘Yes we hear you loud and clear, over.’ Het blijkt een zeer bijzondere zeiler te zijn. Hij is vertrokken uit Kroatië in november en is onderweg naar Australië. Daar woont hij en hij heeft het schip, een Bavaria 38, gekocht in Kroatië. Hij vertelt ons dat je stapelidioot moet zijn om dit met een Bavaria te doen. ‘Maar eigenlijk zijn alle zeilers crazy want anders begin je niet aan zo`n avontuur’, aldus de schipper. Zijn bemanning heeft hij er in Panama afgeschopt ‘want alles wat de knul aanraakte, maakte hij stuk. Zo ook de autopilot.’ Dus besloot hij maar om verder singlehanded te zeilen, zonder autopilot. Op onze vraag of hij hem kan laten repareren op de Marqueseas antwoord hij: ‘Zou wel kunnen maar dan moet ik lang op onderdelen wachten en ik ben hier om te zeilen en niet om te wachten. Ik ga zo snel mogelijk alléén door naar Fiji. Zonder autopilot dus.’ Dat betekent 24-7 sturen in je uppie. Dat kan niet dus gaat hij per 24 uur 4 uur stil liggen, zonder zeilen omhoog, om te slapen. Hij vindt het veel belangrijker dat zijn koelkast het doet dan zijn autopilot. Hij is inmiddels al 16 dagen onderweg en hij zal er zeker nog 20 dagen over doen voordat hij de Marquesas bereikt. Hij vaart alleen op de Genua tussen de 4.5 en 5 knopen ‘want dan ligt de boot wat rustiger en dan stuurt het prettiger en ik heb tijd zat’, aldus de schipper van de Aktivo.
Wij hebben het zo slecht nog niet aan boord van de Seaquest en de wind? Ach, we hebben tijd zat.

Woensdag 14 maart (door Ido)
Dag 10 aan boord van de Seaquest en wederom een compleet andere dag dan de vorige. De oceaan blijft keer op keer intrigeren. Andere golven, vandaag weer een warme zon in de lucht en weer nieuwe, maar ook vaste bezigheden.
Inmiddels worden door Huib Jan en Ido de laatste ontwikkelingen uit de serie ‘Homeland’ ’s ochtends eerst even doorgenomen. We vullen onze wachturen beiden met vele uurtjes achter de laptop en raken lichtelijk verslaafd geloof ik, dus een echte aanrader.
Na het vaste Nederlandse en ARC-netje ‘s ochtends is een ander vast ritueel dat Ido en Huib Jan samen alle posities van de ARC-schepen plotten. Ja, ja het gaat om de gezelligheid en de ervaring, maar stiekem willen we toch graag weten waar de ‘concurrentie’ uithangt! ;-) We kruipen steeds verder naar voren.
Jannet heeft net als Ido touw en scheepsknopen ontdekt en probeert een mooie creatie te maken. Met veel geduld en priegelwerk is uiteindelijk het resultaat daar. Een nieuwe carrière? Volgens mij moeten we nog flink oefenen. Foto’s volgen!
Hoogtepunt van de dag is de ocean rendez vous met de Luna Verde en haar bemanning. Een uniek moment om na bijna 1800 zeemijlen zeilen opeens op minder dan 50 meter langszij te varen en een kort woordje te wisselen. Uiteraard worden er veel foto’s gemaakt van dit unieke moment en zwaaien we allemaal enthousiast. De rest van de middag bestaat uit slapen, lezen, spelen en gezellig kletsen.
Het avondeten wordt vandaag door Huib Jan gemaakt,die dappere pogingen doet Jannet haar formidabele kookkunsten te overtreffen. Het eten was heerlijk, maar Maren slaat wel de spijker op z’n kop; “Heit, je eten was wel 99 punten maar dat van mem is altijd 100 punten”. I rest my case… ;-)
Morgen zeilen we de volgende tijdszone binnen en gaan we de klok weer een uur terugdraaien. Het verschil met Nederland is dan 9 uren!
En tot besluit een wijs zeemans gezegde wat vandaag zeker op ging:
“Red sky at night sailers delight, red sky in the morning sailers take warning”!
Tot morgen!

 

Donderdag 15 maart
De wind is op. Nou ja, bijna dan. In ieder geval staat er veel te weinig wind -en uit de verkeerde hoek- om een beetje leuk te kunnen zeilen. De hele dag zijn we dan ook aan het ‘rommelen’ met de zeilen en onze koers. Complete wiskundige berekeningen worden erop losgelaten: gaan we recht op Hiva Oa af met heel weinig snelheid? Of varen we eerst een ander koers maar dan met meer snelheid, om later bij te sturen? Wat we ook proberen, we koersen alles behalve op het doel af en die afwijking wordt in de loop van de dag alleen maar groter – en de snelheid neemt navenant af. Onze scheve schuit begint bovendien steeds meer te schommelen en dat is verre van comfortabel. Om 20.00 uur zijn we er helemaal klaar mee. We varen nog maar 3 knopen onder zeil en bovendien compleet de verkeerde kant op, namelijk richting Hawaï. Na een korte aarzeling (de alternatieve route klinkt ook best aantrekkelijk…) slingeren we resoluut de motor aan. Die hebben we sinds het begin van deze oversteek nog maar vijf uurtjes gebruikt maar dat zal nu hard gaan veranderen. Het geeft een dubbel gevoel als de zilte zeelucht zich mengt met dieselwalmen maar o wat is het fijn dat we weer een beetje snelheid maken én in de juiste richting! Net voor middernacht hebben we nog 1000 mijl te gaan naar Hiva Oa; tweederde deel van deze oversteek ligt achter ons! We genieten van het heelal dat zich boven ons uitstrekt. Recht achter ons zien we als een helder roze lichtje Mars. Rechtsvoor lichten Jupiter en Venus op aan de hemel. Pal rechts staat de Grote Beer. En links van ons zien we het Zuiderkruis en een eindeloos lange Melkweg. Ook mét motor is het nog steeds genieten.

Vrijdag 16 maart
De trucendoos gaat vandaag open. In de ochtend staat er weer iets meer wind maar nog steeds uit oostelijke richting. Bij gebrek aan een goed voordewinds zeil komt het improvisatietalent van de kapitein om de hoek kijken. Dat betekent dat we onze genaker als spinaker gaan voeren. Een uitdaging. Ons blauw-oranje-geel gekleurde zeil blijkt na heel wat passen en meten multifunctioneel: met 5,5 knoop snelheid worden we recht naar het doel toe getrokken! De vreugde is groot maar van relatief korte duur: na vier uren zakt de wind weer in, tot -op het dieptepunt- 2 knopen oost. Er zit niets anders op dan de Volvo Penta weer te starten.
Stilzitten doen we niet: de plotter geeft steeds alarm, veroorzaakt door een defect datakabeltje. Huib Jan kruipt in zijn favoriete warme kastje onder de kaartentafel. Dan blijkt dat het kabeltje moet worden vervangen - maar die verkopen ze hier helaas niet midden op de oceaan.
Grotere pech hebben we met het grootzeil, dat vast komt te zitten in de mast als we het als steunzeil bij willen zetten. We hebben het ‘in de haast’ iets te snel ingedraaid over de verkeerde boeg en dat moeten we nu bezuren. En het gaat van kwaad tot erger. Wat nu? Huib Jan gaat, op een schommelend schip, boven op de giek staan om aan het zeil te sjorren. Zonder resultaat. Uiteindelijk gaan we plankgas rechtsomkeert om tegen de wind in het zeil te laten klapperen in de hoop dat er ruimte komt. Ido staat op de voorplecht de genaker bij elkaar te houden, die nog startklaar hangt voor een volgend zuchtje wind. Hij heeft houden en keren en dat levert hilarische taferelen op voor de rest van de bemanning. Maar het werkt! Het witte doek wappert gelukkig weer vrij in de wind. En onze trucendoos? Die is leeg voor vandaag.

Zaterdag 17 maart
De motor staat vrijwel de hele dag te ronken. De grote dip in de windvoorspelling wordt afgegeven voor vandaag. Nou, die voorspelling klopt… We zoeken afleiding in andere zaken: boek lezen, de pilot van Frans Polynesië doorspitten, school, pompoms maken, Yahtzee, filmpje kijken, vissen, koken, slapen, sterren bestuderen, etc. De kinderen krijgen steeds meer behoefte aan beweging en daar gaan ze creatief mee om. Als Tarzan en Jane slingeren ze de hele dag door de kajuit. Oogluikend laten we het deze keer toe. We tellen samen met hen de dagen af tot ze weer kunnen rennen met vaste wal onder de voeten. En tot die tijd mogen ze gewoon een beetje meer dan anders.

Zondag 18 maart
Ja! Er is weer wat wind! Vrijwel de hele dag kunnen we de genaker voeren. Met gemiddeld 6 knopen snelheid trekt het zeil ons recht op ons doel af. Na een mooie dag zeilen halen we ‘s nachts de genaker weer binnen en gaan we verder op de genua. Verder glijdt de dag bijna ongemerkt voorbij. Er heerst rust op de Seaquest en ieder geniet van zijn of haar ding. Maren maakt een mini-planetarium, met pompoms die planeten voorstellen: de aarde, Mars, Jupiter en Saturnus hangen in precies de goede volgorde te slingeren aan het plafond van de kajuit. Linde geniet van een Disney filmpje en ‘tuttelt’ vanuit haar toilettas. De mannen lezen een boek op de I pad, terwijl ze een oogje in het zeil houden. En ook Jannet leest een goed boek en kokkerelt wat in de kombuis. De vinding van de dag is bierbrood: verrassend eenvoudig te bereiden en lekker bovendien! Een groep dolfijnen maakt ‘another day in paradise’ helemaal áf. We praten wat over problemen die andere schepen hebben tijdens de oversteek en beseffen dat we het prima hebben getroffen op de Seaquest. Dat is natuurlijk de goden verzoeken. Als we de genaker eraf willen halen en de motor standby zetten, wil deze niet starten… Een geur van zwavelzuur leidt ons naar de startaccu’s in de achterhut, die oververhit blijken te zijn. Door te switchen krijgen we de boel gelukkig weer aan de praat. We schakelen ze uit en een paar uur later is de boel onder controle. Maar de thermometer blijft de komende dagen in de buurt.

 

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!