Oversteek Galapagos – Marquesas, 3e week

21-3-2012


Maandag 19 maart (door Ido)
De Seaquest ontwaakt na een onstuimige nacht. We zijn vannacht met alleen de genua op, voor de wind, recht op ons doel, Hiva Oa, afgezeild. Vervelende bijkomstigheid is dan het constante ‘rollen’ van het schip. We worden het hele schip doorgeslingerd en zelfs in de kuip is het soms lastig om te blijven zitten. Om 0.00 uur is zowel Linde en Maren wakker door het constante heen en weer zwiepen. Maar nadat Maren even een frisse neus heeft gehaald in de kuip en Linde een ‘krûpke’ van Ido heeft gekregen slapen de dames gelukkig weer rustig verder. Ook Jannet heeft een drukke wacht, want de Seaquest krijgt een squal op haar dak met een fikse bui erin. De wind haalt aan en alle luiken worden snel gesloten. Het positieve hiervan is dat het schip even lekker schoongespoeld wordt en dat mocht ook wel want de Seaquest was ondertussen bijna veranderd in één grote zoutkristal.
‘s Ochtends zijn we eigenlijk allemaal het rollen wel zat, dus gaan Huib Jan en Ido aan de slag met de zeilen en wordt de gennaker weer van stal gehaald. Eerst over stuurboord, maar uiteraard verandert de wind, nét als het 200m2 blauwe doek mooi hangt, dus halen we hem meteen maar naar bakboord, waar hij ook de rest van de dag kan blijven hangen.
Ondertussen blijken we samen met 3 andere ARC schepen vlak bij elkaar te zeilen. We hebben over de marifoon kort even contact met de Brizo en de Working on a Dream. Iedereen is lekker aan het zeilen, maar we kijken toch allemaal uit naar de finish en de eerste borrel samen. Op de Working on a Dream zijn ze gekscherend al bezig om opnieuw te leren lopen in het gangboord voor ze weer aan wal gaan donderdag.
De rest van de dag wordt gevuld met kleine klusjes, zoals het maken van wat takelingen en het poetsen van rvs. Maren heeft vandaag rekenles en Linde vermaakt zich met de dvd-speler en haar speelgoed. Ook Ido weet de dvd-speler te vinden en kijkt samen met Linde naar de Lion King.
Op het eind van de middag, als we zeilen gaan wisselen voor de nacht, worden we weer verrast met een mooie dolfijnenvoorstelling. Zelfs als we even stil liggen om het grootzeil uit te rollen blijven de dolfijnen geduldig wachten bij de boeg totdat de Seaquest weer wat vaart krijgt en het spelen verder gaat.
En ook wij wachten geduldig tot de wind ons bij Hiva Oa brengt. Nog 400 mijl te gaan en dan liggen er 3000 zeemijlen South Pacific achter ons.

Dinsdag 20 maart (door Maren)
Hoi allemaal, ik heb erg veel zin in om te gaan zwemmen en ik kan ook bijna niet meer wachten om te gaan rennen. Nog 2 nachten en dan zijn we er! Ik heb vandaag een mooie tekening gemaakt en ik heb leuk met de Lego gespeeld, die ik van sinterklaas en op mijn verjaardag had gekregen. De maan is vannacht helemaal weg dus het is pikkedonker. Maar dan zie je de sterren wel heel erg goed. En je kunt de planeten ook heel erg goed zien en zelfs de Melkweg. We schommelden vandaag heel erg. We moesten dus alles vasthouden maar sommige dingen vielen toch en daardoor kon ik heel lastig schrijven. Daarom hebben we vandaag geen school gedaan. Groetjes van iedereen op de Seaquest en Ruben: speciale groetjes voor jou!

 

Woensdag 21 maart (door Huib Jan)
Nog 132 mijl te gaan naar Hiva Oa en dan zit het er alweer op, onze tweede en langste oceaanoversteek. We hebben dan 3200 mijl non stop gevaren. Dat komt ongeveer overeen met 5920 km. Dat is dan omgerekend 329 km per dag. Dus elke dag een afstand van Dokkum naar Maastricht.
Dat lijkt een heel eind maar eigenlijk is het niet ver genoeg voor de Seaquest. Met wat meer wind halen we makkelijk 355 km per dag. Maar deze oversteek was er één met weinig wind. Geen mooie zuidoost passaat maar een oostelijke, vlagerige wind tussen de 7 en de 15 knopen. Daar houdt de Seaquest niet van. Voor de wind begint ze te waggelen en alleen boven de 13 knopen loopt ze lekker op de genaker. De hele trip was plat voor het laken en alleen door af te kruisen konden we een paar dagen lekker zeilen.
Toch was het weer een mooie trip. We hebben veel gezien: dolfijnen, walvissen, orca`s en grote scholen vliegende vissen die tegelijk de zee uitvliegen en dan schitteren in het zonlicht. `s Nachts kwamen ze op onze verlichting af en stortten en masse te pletter op ons dek. Iedere ochtend konden we tientallen kadavers terugbezorgen aan de zee. Ook de sterren en de planeten hielden ons bezig. Iedere avond werden we al vroeg bijgelicht door Jupiter en Venus, terwijl Mars roze rood schitterde aan de andere kant van de hemel. Echt heel bijzonder.
Ook heb ik genoten van mijn eigen sterren, Jannet, Maren en Linde. Bewonderenswaardig hoe de meisjes zich vermaakten aan boord van zo`n slingerend schip en een genot om te ervaren hoe vrolijk ze zijn en hoe creatief ze zijn om toch nog te kunnen kleuren als alle potloden van de tafel rollen. Respect voor Jannet die onder alle omstandigheden een voortreffelijke maaltijd bereid met veelal lachwekkende taferelen, met vliegend bakpoeder en rollende pannen en schotels. En dan, wetende dat ze niet zo goed tegen gebroken nachten kan, er toch iedere nacht weer staat tijdens de wachten.
Ido verdient eigenlijk een eigen alinea maar we houden het kort. Wat heerlijk dat hij nog niets weet en wat super dat hij snel leert. Een genot om mee te zeilen en hij blijkt hij ook nog cabaresk talent te hebben.
Het was puur genieten om met een schip als de Seaquest 18 dagen op volle zee te varen. Wát een zeewaardigheid en wát een comfort. Frans-Polynesie, here we are!


Donderdag 22 maart
LAND IN ZICHT! Om half 8 ’s ochtends zien we in de verte het eiland waar we bijna drie weken voor hebben gevaren. Het is nog 25 mijl naar Hiva Oa, dat met de minuut groter, spannender en leuker wordt. De wolken torenen hoog boven Hiva Oa uit, waardoor het 1200 meter hoge eiland nóg steiler en imposanter lijkt. Om 2 uur local time (het tijdverschil met Nederland is nu 10,5 uur) gaan we de finishlijn over. Veel liever waren we onder zeil over de finish gegaan maar er staat bijna geen wind en dus moeten we zelfs de laatste mijlen op de motor varen. Als we goed en wel liggen, met boeg- én hekanker in een relatief kleine baai, feliciteren we elkaar met deze prestatie.
Tja, en dan? Ons gevoel zweeft ergens tussen:
- Blij dat we er zijn;
- Opgelucht dat alles (wéér) goed is gegaan en dat we gezond en wel aan de overkant zijn gekomen;
- Euforisch over het overweldigende, groene en gevarieerde decor waarin we liggen;
- Melancholisch over het bijzondere gevoel één te zijn met de oceaan en met elkaar;
- Nieuwsgierig als een klein kind om deze nieuwe wereld te gaan ontdekken.
Langzamerhand landen we niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk weer met beide beentjes op de grond. Alleen onze evenwichtsorganen moeten nog stabiliseren. De beloning vinden we aan vaste wal: een heerlijk diner, zónder slingerende borden en pannen deze keer.

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!