Oversteek Marquesas - Tuamotu archipel

12-4-2012

Op eerste Paasdag om half 1 ’s middags verlaten we Ua Pou en daarmee de Marquesas. Of er voldoende wind zal zijn? Dat is nog maar de vraag maar de voorspellingen zijn iets verbeterd en dus wagen we het erop. Nog vervuld van alle mooie indrukken beginnen we aan de oversteek naar de Tuamotu archipel, een kleine 500 mijl naar het zuidwesten. In het kielzog van de Ensemble en met de Gunvor (nog) achter ons gaan we samen weer op zoek naar nieuwe oorden. Een paar keer per dag hebben we contact met elkaar via de marifoon of kortegolfzender (afhankelijk van de afstand). We wisselen praktische, leuke en minder leuke zaken met elkaar uit.

De reis begint goed: als we voorbij het eiland zijn pakken we ruim 15 knopen wind en daarmee zeilen we met een snelheid van 8 knopen recht op het doel af: het atol Takaroa in de Tuamotu archipel. En dat op een vrijwel vlakke zee. Hmmm… zo houden we het wel drie etmalen vol! De vreugde is echter van korte duur, als de wind er na drie uren zeilen mee ophoudt. We slingeren de motor aan en brommen verder. Zoals verwacht wisselen wind / geen wind elkaar voortdurend af tijdens deze drie dagen durende oversteek. Haast hebben we echter niet want de oceaan blijft opvallend kalm. We gaan in de ‘relax-stand’, staren voor ons uit, slaan aan het kokkerellen, lezen een boek, kijken een filmpje, gaan vissen, uitgebreid knutselen en ga zo maar door.

We pakken ons oude wachtschema weer op, waarbij we om beurten drie uren wacht draaien. Met drie volwassenen aan boord gaat ook dat heel relaxed. De nachten worden bijgelicht door een bijna volle maan, na - keer op keer- een prachtige maanopkomst. En daarna is het genieten.

De paashaas bezoekt tweede paasdag midden op de Pacific de Seaquest en brengt heerlijke half gesmolten paaseieren voor de kinderen met zich mee. Ook de volwassen kinderen is hij goed gezind want niet veel later zit er een tonijn aan de haak. Wel enigszins geholpen door Ido overigens, die kort daarvoor een haak heeft gepimpt met aluminiumfolie.

Dat een wereldreis ook op culinair vlak je blik verruimt, blijkt in de kombuis van de Seaquest. Deels is dat noodgedwongen, door het beperkte/geen aanbod van bekende producten of juist door een overvloed aan andere/onbekende producten. Anderzijds (nog meer) is het ook uit nieuwsgierigheid. Van ‘onbekend maakt onbemind’ naar ‘onbekend maakt juist bemind’. Zo ontstaan er op de Seaquest compleet nieuwe gerechten met onbekende ingrediënten (zie hieronder). Of nieuwe gerechten met bekende ingrediënten (de grote bananenberg aan boord -allemaal gratis gekregen- proberen we weg te werken met het bakken van bananenbrood). Of we maken bekende gerechten nu helemaal zelf, in plaats van ze kant en klaar of als halffabrikaat te kopen (yoghurt, brood, soep, etc.)

Deze week is de broodvrucht aan de beurt. Overal op de Marquesas zagen we ze in de bomen hangen: immens grote groene, een beetje pokdalige vruchten. Maar nergens kun je ze kopen. Tót je een local ernaar vraagt en dan is er altijd wel iemand die iets voor je kan regelen (uit eigen tuin dus). Overigens wordt de broodvrucht ons bijna letterlijk opgedrongen: als we op een avond teruglopen naar de boot, na een gezellig avondje met medezeilers, wordt Ido bijna geplet door een overrijpe broodvrucht die plotseling in de donkere nacht uit de boom ploft. Het scheelt een haar. De schrik en vervolgens hilariteit is natuurlijk groot.

Enige navraag leert ons dat de smaak van broodfruit het ergens houdt tussen groente en fruit en dat je er eigenlijk alles mee kunt maken: van soep tot punch en van salade tot chips. De smaak lijkt op die van aardappel - maar dan voller en smeuïger. Afhankelijk van de rijpheid smaakt hij zelfs een beetje zoet. Veel recepten en tips spreken elkaar tegen en dus gaan we zelf experimenteren (jippie!). Kok Jannet brouwt soep en knutselt frites en salade in elkaar. De recensies zijn lovend.

Dinsdag matigen we ons tempo behoorlijk, omdat we anders het risico lopen in het donker aan te komen bij Takaroa. En dat is niet echt wenselijk bij een atol met veel ondiepten. Later die dag ontdekken we tot onze grote schrik dat ons grootzeil is gescheurd. Er zat al een piepklein scheurtje in, dat we op Tahiti wilden laten repareren – te laat dus. Want dat kleine scheurtje is nu een wel hele grote jaap over de volle breedte van het grootzeil geworden. Een pijnlijke en kostbare constatering. In een dikke squall (regen, harde wind en onweer op zee, bah!) kunnen we niet anders dan het zeil inrollen. Daarmee lopen we het risico dat we het later niet meer fatsoenlijk uit kunnen rollen. Even overwegen we linea recta door te varen naar Tahiti maar we besluiten ons niet gek te laten maken.

Nu we toch met ons to do-lijstje bezig zijn halen we de dieselpomp, die vorige week sluiting heeft gemaakt, er ook maar ‘even’ uit. Huib Jan moet daarvoor twee uren lang ondersteboven onder de vloer in de bilge hangen, bij een temperatuur van 30+ graden… Maar hij krijgt het uiteindelijk voor elkaar. En hij heeft bovendien de ambitie hem zelf te repareren. Wordt vervolgd.

Dat afstanden betrekkelijk zijn, daar maakt een vierjarig meisje aan boord van de Seaquest ons even haarfijn op attent. Als we Linde dinsdagavond vertellen dat we de volgende ochtend zullen aankomen op de ‘Tomateneilanden’, na drie etmalen op volle zee, is haar reactie: “Wat? Nú al?!?” Toegegeven: ook voor ons is het gevoel van afstand veranderd sinds ons vertrek uit Nederland. Waren we voorheen wekenlang bezig met de voorbereidingen voor een oversteek van twee dagen naar Engeland, nu halen we gewoon ons anker op en we vertrekken als we drie dagen de zee op gaan.

Tja, en dan? Woensdagochtend 9 uur. Hoewel we nog steeds in Frans-Polynesië zijn, zijn we in een compleet andere wereld beland. Van indrukwekkend hoog en groen op de Marquesas naar opvallend vlak en blauw op de Tuamotu archipel. Een tipje van de sluier: thuis zullen de foto’s volgende week weer veel oh-ah-eh momenten opleveren. Maar zelf hebben we de primeur: verblind door de prachtige omgeving sluiten we nog even onze ogen voor de problemen met ons grootzeil. We dompelen ons onder in azuurblauw water…

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!