Tahiti, Frans-Polynesië

29-4-2012

Plof. We landen weer in de bewoonde wereld. Tahiti lijkt synoniem voor snelwegen, files, een drukke stad, megajachten, McDonalds en een grote Carrefour. Dat is wel even wat anders dan de Tuamotu archipel. Maar alles op zijn tijd. We zijn hier vooral om te klussen en dan is een beetje bewoonde wereld toch prettig.

We liggen in Marina Taina, buiten de drukte van de hoofdstad Papeete, met veel klusjesmensen om de hoek. We liggen met de ‘kont’ naar de wal en moeten via onze passerelle (loopplank) aan wal gaan. Dat betekent acrobatentoeren uithalen want de passerelle is bevestigd aan de davits en dat is veel minder stabiel dan een loopplank die gewoon op de wal ligt. Het geval is wiebelig als het slappe koord, er is weinig houvast en bovendien moet je daarna nog een meter springen om niet in het water te vallen. En dat met een kind op de arm en een paraplu in de andere hand! Met knikkende knieën rapen we iedere keer alle moed bij elkaar om vaste grond onder de voeten te krijgen.

Ondertussen regent het pijpenstelen. Bákken met water. Dágenlang. En het lijkt maar niet op te houden. In deze tijd van het jaar is dat ongewoon. Naar verluidt komt dat door La Nina, die het normale weerbeeld verstoort.

We richten onze aandacht maar op onze to do lijst. En die liegt er niet om:
- genua: harp vervangen en zeil opnieuw bevestigen
- warmtewisselaar van de generator vervangen
- dieseltransferpomp vervangen
- startaccu’s vervangen
- scheur in het grootzeil repareren
- problemen met de plotter oplossen
- bimini opnieuw stikken (naden gaan los)
- sprayhood idem
- zonnedekjes voor de luiken aanvullen/ vervangen
- Volvo Penta servicen
- kuipmarifoon vervangen
- transformator vervangen
- kabel van de davits repareren
- blokken vervangen
- fietsspaken repareren
En dan noemen we ‘slechts‘ de grotere klussen…

Zoals verwacht verloopt het afwerken van de lijst niet vlekkeloos. Het is dringen geblazen en héél veel geduld hebben met monteurs, zeilmakers, etc. want de vraag is vele malen groter dan het aanbod van kundige én beschikbare vakmensen. Een schrale troost: bijna alle ARC-schepen zijn druk met onderhoud en reparatie en het is hier een gezellige bedrijvigheid. En ons lijstje is nog heel bescheiden bij de problemen die andere schepen hebben.

Vanuit Nederland krijgen we hulp van diverse mensen. Fred van Combi Noord geeft ons zeer welkom advies en regelt dat we z.s.m. onderdelen uit Amerika krijgen. Marcel regelt nieuwe blokken. En Stein van Raymarine regelt kabeltjes voor de plotter en een nieuwe marifoon. Er is één klein kinkje in de kabel: Thijs komt weer terug uit Nederland maar zijn koffer -waar ook onderdelen voor ons in zitten- is in Parijs blijven staan. Een paar dagen later arriveert deze gelukkig alsnog en kunnen we aan de slag.

De genua zit inmiddels weer op de plek waar die hoort, de dieseltransferpomp hebben we vervangen, de oude warmtewisselaar uitgebouwd, de nieuwe marifoon ingebouwd en zeil/bimini/sprayhood liggen bij de zeilmaker. Dat laatste heeft nogal wat voeten in de aarde want i.v.m. de regen willen we bimini en sprayhood eigenlijk helemaal niet afstaan. Thijs redt ons met een dekzeil over de giek, dat we zo lang van hem mogen lenen.

Een door de ARC georganiseerde dagexcursie is een welkome afwisseling in ons klusprogramma. De dag valt een beetje in het water doordat de weergoden ons nog steeds niet goed zijn gezind. Toch wordt het een gezellige en vooral interessante dag, mede door onze gids Maeve. Zij vertelt met veel liefde en respect over ‘haar’ eiland Tahiti maar laat de problemen (alcohol, drugs, mishandeling) ook niet onaangeroerd. Tahiti is hoog, ruig en groen. Er is één snelweg rond het hele eiland, met hier en daar een kleine afslag en `that’s it`. Verdwalen kan dus bijna niet maar files zijn onvermijdelijk. Want Tahiti telt 180.000 inwoners en 200.000 auto’s!

We bezoeken o.a. één van de vele watervallen die Tahiti rijk is. Dichtbij komen lukt niet want we worden gewoon terug geblazen door de kracht van het neerstortende water en de opspattende nevel. Wát een geweld! Ook veel indruk maakt de heilige plaats Marae Arahurahu. Een marae is een plek die vanaf de 10e eeuw werd gebruikt voor ceremoniële, sociale en religieuze activiteiten. Eén ritueel gonst na in onze herinnering: Maeve vertelt dat ze als klein meisje veel in de bergen speelde en niet zelden samen met haar vriendinnetjes op menselijke resten stuitte. De herkomst ervan was in nevelen gehuld en erover praten was taboe. Later ontdekte ze dat eenmaal per jaar op de marae een menselijk offer werd gebracht. Hoewel Maeve het doden van iemand niet goedkeurt, vertelt ze met veel respect en dankbaarheid over het ritueel, de achtergrond ervan en over haar voorouders, waardoor we er toch een beetje begrip voor krijgen. En we beseffen des te meer: we zijn écht in een andere wereld.

 

Terug naar het hier en nu. Na een drukke, natte maar ook gezellige week is het tijd om afscheid te nemen. Eerst nemen we afscheid van Michiel en Corry, crew van de Luna Verde, na een hilarische avond op het terras achter de Seaquest. En zondagmorgen om half 6 zwaaien we ons zeilmaatje van de afgelopen twee maanden, Ido, uit. Zijn afscheid hangt de hele week al als het zwaard van Damocles boven onze hoofden. Maren en Linde vonden het érg gezellig met een ‘grote broer’ aan boord. En wij niet minder. Maar we hebben geleerd: echte vrienden blijven, óók als ze ver weg zijn.

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!