Tahiti, Frans-Polynesië (part II)

6-5-2012

Het regent niet meer! Perfect weer om te klussen, nou ja: op de warmte na dan. Maar daar hebben we zelf voor gekozen. En gelukkig kunnen we de airconditioning aanzetten nu we aan de kade liggen.

Huib Jan is chef onderhoud & reparatie. Hij vervangt de -veel sneller dan verwacht- uit Amerika gearriveerde warmtewisselaar. En ook de davits repareert hij met wat her en der bij elkaar gesprokkeld gereedschap. De machinekamer is het belangrijkste werkdomein van onze kapitein deze week. En dat betekent keer op keer zweten bij minimaal 40 graden Celsius. Dat dwingt respect af.

De hele week is het een invasie van mannen aan boord, die helpen bij het wegwerken van onze kluslijst. En die kluslijst wordt alleen maar langer want we vallen van de ene tegenvaller in de andere: met de accu’s is het slechter gesteld dan we hadden gehoopt en ze moeten (voor de derde keer tijdens onze reis…) allemaal worden vervangen. Dat is even slikken. Maar het moet gewoon gebeuren, anders zitten we straks op een onbewoond eiland in de problemen. Nog dezelfde dag staan de nieuwe accu’s op de kade en een paar uur later op de plek waar ze horen. De spierpijn zal onze kapitein nog lang herinneren aan deze klus. Maar hopelijk is driemaal scheepsrecht. Inmiddels zijn we stukken wijzer en we hopen het met deze accu’s vol te houden tot in Nederland.

Ook met de generator hebben we meer problemen dan verwacht. De communicatie verloopt wat stroefjes met een totaal NIET Engels sprekende monteur maar de moraal van het verhaal is duidelijk: er moet wat gebeuren. De boel lekt nog steeds en de isolatie is aan vervanging toe. Bovendien blijkt de waterpomp van de Volvo te lekken. Maar de mannen (en vooral Huib Jan) doen hun werk secuur en inmiddels lijkt alles weer te werken.

Jannet is ondertussen juf en vooral ook chef boodschappen. Met een grote Carrefour op loopafstand kan ze haar helemaal uitleven. Iedere dag rijdt ze een afgeladen boodschappenkar naar de kade achter de Seaquest, onderweg geholpen door sterke mannen die helpen de kar de stoepen op en af te sjouwen. Dit is voor het eerst sinds Panama dat we een grote supermarkt tegenkomen en het zal voorlopig ook weer de laatste zijn. Dus daar profiteren we van.

De bewoners van Tahiti zijn gastvrij en behulpzaam, zo ervaren we. De witte bloem, de tiara, is hét symbool van Tahiti. De tiara symboliseert respect voor anderen. Bijna iedereen loopt met zo’n bloemetje achter het oor. Leuk detail: draag je `m links, dan ben je getrouwd/bezet, draag je `m rechts, dan ben je ‘vrij’ (en draag er één achter beide oren, dan vráág je gewoon om problemen…)

 

Oók typisch Tahiti (maar dan op een heel ander vlak): telefoon-/ internetpalen zijn hier tot kunst verheven. Zijn ze elders vaak een storende factor in het straatbeeld - hier zijn ze, vermomd als palmboom, bijna een lust voor het oog. Jammer dat palmbomen in Nederland misstaan!


Tussen het klussen door hebben we het als vanouds gezellig met Thijs en Wilma van de Luna Verde want ‘Wilma’s back in town!’ Ze neemt een tas vol verrassingen voor ons mee, met o.a. stroopwafels, een Allerhande en cadeautjes voor Maren en Linde. Genieten!

Maren heeft het fenomeen ‘heitje voor een karweitje’ ontdekt; zo mag ze o.a. de dinghy van de Luna Verde poetsen. Haar taak neemt ze erg serieus maar bovenal heeft ze er erg veel plezier in.

 

Als we op een avond gezellig in de kuip zitten met een borreltje, schrikken we ons rot als we plotseling worden geramd door een drijvende feestbak. Huib Jan breekt bijna zijn benen om onze belager af te houden maar de klap is enorm. Nee hè! Ook dat nog! Met zaklampen proberen we de schade te inventariseren. Het lijkt met een sisser af te lopen, omdat we precies op de stootlijst zijn geraakt; die doet zijn werk gelukkig goed. De veroorzaker van de aanvaring heeft de schrik zelf ook goed te pakken en komt even later zijn oprechte excuses aanbieden. Dat maakt alles goed.

Het grote wachten is op de zeilmaker. Alleen de bimini hebben we inmiddels terug maar die gaat maandag weer retour, omdat er nog steeds een grote scheur inzit. Grootzeil, buiskap en hoesjes voor de luiken hopen we begin volgende week te ontvangen. We zijn benieuwd…

We proberen ons niet op te laten jagen door de ARC. Beter is het te genieten van de mooie omgeving en de gezellige mensen om ons heen, tot we klaar zijn om verder te reizen. En dat doen we dan maar.

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!