Tahiti, Moorea en Huahine, Frans-Polynesië

13-5-2012

De Seaquest beweegt weer!

Dinsdag komen zeilen, bimini en buiskap weer retour van de zeilmaker. Die is lang maar ook serieus (tot 's avonds laat) bezig geweest: alle stiknaden lieten los; gewoon 'op', door zee, zon en intensief gebruik en de zeilmaker heeft alles opnieuw moeten stikken. Maar het is naar tevredenheid opgelost en dus (zeggen we nog tegen elkaar...) zijn we klaar voor vertrek. Dat is natuurlijk vrágen om problemen.

Precies een uur later ontdekt Huib Jan in de machinekamer een piepklein gaatje in de zoutwateraanvoer van de airconditioning: precies genoeg om de hele machinekamer langzaam maar zeker met zout water te besproeien. NEE!

Kort crisisoverleg met Thijs leert ons dat het waarschijnlijk om puntcorrosie gaat. Thijs roept nog iets over een 'potentiaal differentiaaltje' maar dat gaat onze pet écht te boven. Er zit gewoon een gat in dat moet worden gedicht. Eigenlijk moeten we de koperen buis gaan solderen maar dat krijgen we op een nationale vrije dag helaas niet meer voor elkaar. We lossen het probleem 'voorlopig definitief' op met rescue tape en een slangenklem. De machinekamer maakt Huib Jan weer helemaal schoon met zoetwater.

Deze laatste 'overwinning' vieren we met door Jannet zelfgemaakte oer-Hollandse bitterballen. Met dank aan de Allerhande, die hier nóg leuker is dan thuis.

De hele haven is dinsdag in rep en roer als er een reuzengrote blauwe marlijn wordt binnengesleept door een visser. De vis is bijna net zo groot als zijn boot! We zijn onder de indruk maar wensen dit zelf nóóit aan de haak te krijgen... 'Onze' vissen zijn slechts de Madurodam-versie van deze grote jongen en dat bevalt ons eigenlijk wel prima.

Woensdag zijn we dan echt klaar om te gaan cruisen door de Society archipel, de laatste archipel van Frans-Polynesië die wij aan zullen doen tijdens onze reis. Op de steiger komt Vosse, die we hebben ontmoet op Tahiti, ons uitzwaaien. Hij heeft Friese roots (dat schept toch een band ;-)) en verrast Huib Jan met een origineel cadeau: Friesland shorts.

Ons anker wordt gelicht in stijl: er komt een duiker met luchtzakken die het anker omhoog begeleidt. Zó chique hebben we nog nooit een haven verlaten! De service is inbegrepen bij het havengeld, om te voorkomen dat het anker achter één van de vele mooringlijnen blijft haken. We gaan nog 'even' tax free diesel tanken en dat zijn dan écht de laatste Polynesische Franken die we op Tahiti besteden. We kiezen na ruim twee weken weer het ruime sop: op naar Moorea, het kleine zusje van Tahiti.

In het kielzog van de Luna Verde gaan we naar de overkant; ruim twee weken hebben we uitzicht gehad op Moorea, nu mogen we er eindelijk naar toe! We schommelen behoorlijk en dat is een mooie gelegenheid om te controleren of alles goed in de kastjes zit. Alle verse boodschappen krijgen een betere plek, zodat ze niet meer rollen, ratelen, tikken of vallen. En ook de borden zetten we klem met theedoeken, vaatdoekjes en keukenrollen. Een boterham smeren is er daarna niet meer bij want frisse zeelucht werkt toch beter op de maag dan op de kop in de kastjes.

Na drie uurtjes varen we de baai Opunohu bij Moorea binnen: we hebben meteen een gevoel van RUST... De baai is een grote tegenstelling met de drukte op Tahiti (of waren wij zélf degenen die druk waren?) We vinden er een combinatie van een strandje, palmbomen, indrukwekkend hoge bergen en, misschien nog het meest opvallend: ontzettend helder water. We kunnen de bodem onder het schip duidelijk zien. Het eerste wat we dan ook doen als we goed en wel liggen is zwemmen, héérlijk dat dat weer kan!

Na een dagje relaxen gaan we donderdagmiddag om half 6 al weer ankerop, nét voordat het donker wordt. We besluiten in een nachttocht naar het atol Huahine te gaan, 80 mijl verderop. Als we eenmaal de baai uit zijn, zeilen we heerlijk - wel en beetje rollend van links naar rechts maar we schieten lekker op; te veel eigenlijk want nog in het donker komen we bij Huahine aan. Met een ruime bocht varen we daarom ruim boven Huahine langs, zodat we bij het eerste daglicht via de pass aan de westkant het atol binnen kunnen varen. Om half 7 laten we ons anker vallen bij het dorpje Fare, pal naast een klein strandje. In de beschutting van het atol duiken we eerst onze kooi maar weer in om de gemiste nachtrust in te halen. We slapen een gat in de dag. Na school, de was en koffiedrinken met Thijs en Wilma gaan we terrein verkennen in het dorpje en op het strand. Huahine is charmant, kleinschalig en nog redelijk authentiek, omdat het grote toerisme het atol nog niet heeft ontdekt.

Opvallend aan de Society archipel is de combinatie van een atol en hoge bergen. Dit in tegenstelling tot de Tuamotu, waar de hoge bergen ontbreken en de lagunes vrijwel 'leeg' zijn, nou ja, op het blauwe water na dan. Navraag leert ons dat de Society archipel vele miljoenen jaren jonger is dan de Tuamotu archipel. Op de Tuamotu zijn de bergen al weer verdwenen onder de zeespiegel. Theoretisch zou het er hier over x-miljoen jaar dus net zo uit moeten zien als op de Tuamotu. Onvoorstelbaar.

Nog een tegenvaller deze week ontdekken we vrijdagavond, als de generator meer lawaai lijkt te maken dan anders. Huib Jan gaat poolshoogte nemen in de machinekamer, gewapend met zaklantaarn. Wat blijkt? Wéér een straal zout water... Nee hè! Wanneer houdt het op? In de demper van de uitlaat van de generator zit een gaatje, waardoor er opnieuw zeewater de machinekamer binnen sproeit; gelukkig niet over de kwetsbare techniek heen deze keer - maar het betekent wél dat we opnieuw de boel moeten spoelen. Én dat er weer iets kapot is. We stoppen het gaatje tijdelijk met een kurk die we toevallig ergens tussen kunnen klemmen en constateren dat ons kluslijstje nu al weer behoorlijk aan het groeien is. Op Bora Bora moet we in ieder geval een rvs-lasser zien te vinden.

Een schrale troost: ook op de Luna Verde gaat het één na het ander kapot. We hebben inmiddels wel geleerd: zelfs op een oersterk schip hebben sommige (veel?) dingen een beperkte houdbaarheidsdatum, vooral tijdens een voor een schip slopende wereldreis. Gelukkig houden wij het zelf nog wel even vol.

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!