Raiatea, Tahaa en Bora Bora, Frans-Polynesië

18-5-2012

De Polynesische taal blijft een verhaal apart. Aanvankelijk struikelden we voortdurend over de bijzondere woorden en klankcombinaties die in niets op de voor ons bekende talen lijken. Polynesiërs hebben een voorkeur voor veel klinkers achter elkaar, die je allemaal apart uitspreekt. En voor herhalingen van klanken in één woord. Namen als Papaiapaapaa, Tereumaramarama en Puuhaahea zijn hier heel gewoon. Maar ook over kortere namen kun je gemakkelijk je tong breken: Faaaha, spreek uit: Fa-a-a-ha, met de h en de a's een beetje overdreven uitgesproken, achter in de keel. Je moet het even weten. Gewoon rustig blijven en je niet gek laten maken door alle letters die nog volgen. En dan ga je uiteindelijk zo'n taal wel waarderen. Het geeft extra kleur aan dit bijzondere werelddeel. Overigens gaat het eigenlijk niet om één taal maar om meerdere talen want iedere archipel van Frans-Polynesië heeft haar eigen taal. Voor ons lijken die talen allemaal op elkaar (we zijn slechts beginners...) maar de bewoners van de verschillende archipels schijnen elkaar totaal niet te kunnen verstaan. De onderlinge voertaal is dan ook Frans.

Vanaf Huahine varen we zaterdag ruim 20 mijl verder naar het atol Raiatea. De golven die breken op de ring van koraal rondom Raiatea zijn indrukwekkend. Maar als we eenmaal 'binnen' zijn is het water zo glad als een spiegel. Het blijft een wonderlijk iets, een atol.

Ons anker gooien we uit bij de monding van het riviertje Faaroa. De volgende dag staan we om 6 uur op om de rivier verder per dinghy te gaan verkennen. Het is alsof we door een grote bloeiende Intratuin varen, met planten en bergen in XXL-formaat. Een mooi wolkenspel en vooral de spiegeling daarvan in het gladde water levert mooie plaatjes op.

Daarna varen we 'binnendoor' (dus in de beschutting van het rif) naar de heilige plaats Marae Taputapuatea. Wéér zo'n naam! We hebben gehoord dat dit 'the father of all sacred sites' is en dat Taputapuatea ooit 'the center of all religious and politic power of all Polynesia' was. Dat maakt natuurlijk nieuwsgierig. Het is een indrukwekkend groot 'complex' en bovendien staat het op een prachtige plek, met uitzicht op zee. Grote blokken koraal liggen/staan gestructureerd naast elkaar opgesteld. We worden gegrepen door een bijzonder -moeilijk te omschrijven- gevoel als we er midden in staan. Hier is veel gebeurd...

We besluiten de nacht te ankeren bij een 'motu', een klein eilandje in het atol. We genieten aan de ene zijde van het uitzicht op de vlakke motu, met een zandstrandje en palmbomen, en aan de andere zijde van het prachtige hoge berglandschap, dat het midden van het atol vult; een soort Oostenrijk aan zee.

De synergie viert hoogtij deze week als Huib Jan en Thijs samen aan het klussen slaan. De onderlijkstrekker van de Luna Verde is geknapt, binnen in de giek, en deze lijkt onbereikbaar voor reparatie. De mannen halen alles uit de kast -van inventief gereedschap tot slapeloze nachten- en krijgen het na een paar dagen verdraaid nog voor elkaar ook de boel te repareren. Dat moet natuurlijk worden gevierd met een bubbeltje!

Raiatea 'deelt' haar lagune met het atol Tahaa. We hoeven dan ook alleen maar een blauw aquarium over te steken om al weer een mooie plek te bereiken. Tahaa wordt ook wel het vanille-eiland genoemd en een bezoek aan een 'vanille farm' is daarom een must. We bezoeken 'La vallée de la vanille', een familiebedrijf waar we een rondleiding krijgen door de gaard. Een vanillestokje blijkt de peul te zijn van de klimmende orchidee, die na het uitbloeien van de bloem tot de juiste lengte wordt gekweekt; de bevruchting vindt handmatig plaats. Pas na twee jaar kunnen de eerste vanillestokjes worden geoogst, waarna ze nog een heel proces ingaan van iedere dag twee uurtjes buiten in de zon en vervolgens in katoenen doeken in een houten kist, om verder te 'broeien'. Dit dagelijkse ritueel herhaalt zich gedurende een paar maanden. De vanille die klaar is wordt er iedere dag handmatig uit gesorteerd en 'gemasseerd' om de aroma's los te maken. We beginnen te begrijpen waarom goede vanille duur is. De familie vertelt met veel gevoel over hun vanille en ontvangt ons heel gastvrij. We kopen natuurlijk wat vanilleproducten en krijgen een stronk bananen op de koop toe. Heerlijk. Dit zijn de leukste rondleidingen die er bestaan.

Dinsdagmiddag varen we door naar Bora Bora. Daar hebben we lang van gedroomd als één of ander onbereikbaar tropisch oord uit de boekjes. Nu wordt het werkelijkheid! Nog net treffen we de andere ARC- schepen, die een dag later vertrekken naar Suwarow. Wij besluiten nog even achter te blijven op Bora Bora, omdat we niet té snel voorbij willen varen aan een uniek stukje wereld.

Bora Bora is leuk, misschien nog wel leuker dan in de boekjes, is onze eerste indruk. Toch merk je ook hier, ver weg van de rest van de wereld (zo voelt het), de gevolgen van de crisis. Maar liefst vier hotels om ons heen zijn gesloten. Leeg. Hotels, bestaande uit van die mooie hutjes met rieten daken, zijn veranderd in een spookdorp in het paradijs. Gelukkig is er aan de natuur, en dan met name aan de onderwaterwereld, niets veranderd. En daar willen we volop van gaan genieten.

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!