Bora Bora, Frans-Polynesië

26-5-2012

Wát een week! Van Bora Bora hadden we hoge verwachtingen en daarin zijn we niet teleurgesteld. Integendeel.

We beleven een dag om nooit te vergeten als we met een excursie meegaan om de onderwaterwereld van Bora Bora beter te leren kennen. Zo snorkelen we plotseling tussen héél veel pijlstaartroggen en zwartpuntrifhaaien. Jeetje, wat is dat indrukwekkend! De haaien zwemmen alsmaar rondjes om ons heen (oeps!) maar als we eenmaal zijn gewend aan dat idee, is het intens genieten. De meisjes vinden het natuurlijk best wel spannend maar ze realiseren zich ook dat dit best wel ‘cool’ is. Als Maren echter wordt geraakt door een roggenstaart, raakt ze een beetje in paniek en wil ze maar één ding: terug naar de boot. We hebben haar uitgelegd dat deze roggen geen gif meer in hun staart hebben en dat het dus geen kwaad kan maar daar heeft ze toch haar bedenkingen over. Eenmaal terug op de boot komt ze gelukkig weer een beetje tot bedaren.

Een eindje verderop, in de ‘koraaltuin’, snorkelen we tussen allemaal felgekleurde tropische visjes. Bekend en veilig terrein voor Maren en dus voelt en gedraagt ze haar daar ‘as usual’ als een vis in het water. Linde mag de visjes voeren met een halve dode vis, die ze zonder enige aarzeling vastpakt. Daardoor trekt ze de hele familie vis naar haar toe. Het is een vertederend gezicht, onze kleine meid midden in die vrolijk gekleurde onderwaterwereld.

Alsof het nog niet genoeg is mogen we, weer een eindje verderop, pijlstaartroggen voeren. We staan tot onze middel in het water en de roggen spelen met ons – ze weten wanneer het voedertijd is. Ze ‘aaien’ langs onze benen of, nog liever, zwemmen tussen onze benen door. Soms kruipen ze zelfs langs je lichaam omhoog! Na onze eerste reactie, een mengeling van vreugde- en angstkreten, is het wederom een onvergetelijke ervaring. Vooral Linde geniet met volle teugen en kan er geen genoeg van krijgen. Maren vindt het allemaal maar spannend en kijkt liever eerst even de kat uit de boom, na haar aanvaring met de rog eerder die dag. Op het állerlaatste moment wil ze toch nog even met Huib Jan het water in. Met de voetjes vér boven het water aait ze een rog en vanaf dat moment is ze als betoverd. De tekenlessen op het Seaquest college staan de hele week dan ook in het teken van roggen en haaien.

We sluiten de dag af op een ‘motu’ (klein eilandje), waar we o.a. vers tropisch fruit en kokosbrood krijgen voorgeschoteld, terwijl we worden ingewijd in de wereld van het pareoknopen en Polynesisch dansen. Lachwekkende taferelen. Op de terugweg mag Maren optreden met de ukelele. Ze is helemaal in hoera-stemming na haar overwinning op de rog en steelt natuurlijk de show met haar optreden.

Het houdt niet op met de hoogtepunten deze week. Een dag later gaan we (Huib Jan en Jannet) twee georganiseerde duiken maken. Bij de eerste duik is het meteen al raak: we zwemmen tussen twee mantaroggen! Nu kun je onder water toch al niet zo heel erg veel zeggen maar daar word je toch écht even stil van… Als twee ruimtevaartschepen zweven de onderwaterreuzen met hun grote vleugels keer op keer aan ons voorbij; zonder overdrijven minstens vier vierkante meter per rog en met een bek om ‘u’ tegen te zeggen. Het is alsof we figuranten zijn in de serie Planet Earth van BBC!

Tijdens de tweede duik, aan de buitenkant van het rif, worden we meteen wéér verrast: we zijn nog maar nét onder water of we staan al oog in oog met een citroenhaai van een paar meter lang. Pál voor onze neuzen, op nog geen meter afstand. Oeps! We steken onze vingers maar even niet uit, stel je voor zeg… Tijdens de duik zwemmen de haaien nog regelmatig aan ons voorbij. Maar ook van de rest van de onderwaterwereld genieten we: koraal, prachtige schelpen en kleurrijke vissen. Moe maar héél voldaan keren we na twee duiken weer bootwaarts. Hier zullen we nog lang van nagenieten! Maren en Linde zijn tijdens de duiken op de Luna Verde geweest bij ‘opa’ Thijs en ‘oma’ Wilma, met wie ze o.a. koekjes hebben gebakken en bruisdrankjes hebben gebrouwen. Een feest!

Bijna zouden we vergeten dat ook de rest van de week op Bora Bora schitterend is. We schipperen een beetje heen en weer binnen het atol tussen de ankerplaats bij het dorpje Vaitepe en mooie ankerplekken aan de andere kant van het eiland; de rustige kant met witte zandstrandjes en verblindend blauw water. Op de lagune is het relaxed varen, nou ja, met uitzondering van een paar venijnige ‘coral heads’ dan, die verstopt zitten in het zo onschuldig ogende water. Dat betekent dat we stapvoets moeten varen en héél goed opletten, met één man (vrouw) voor op de punt. Zo nu en dan moeten we rechtsomkeert, omdat het tóch te penibel wordt. Of omdat boem gewoon hó is… De beloning is een ankerplek uit de folders. We moeten ons zo nu en even in de ogen wrijven: dromen we? Oneindig azuurblauw water, hutjes met rieten daken, witte strandjes en… wij…

Na een kleine week op Bora Bora beginnen we ons op te maken voor vertrek. Hoewel het hier prachtig is, kunnen we niet eeuwig blijven en wat nog vóór ons ligt trekt ook. We zijn eigenlijk helemaal klaar voor de oversteek naar Suwarrow, een kleine 700 mijl, als er op het allerlaatste moment een kink in de kabel komt: de gribfiles laten zien dat er zuidelijk van Suwarrow een depressie zit met harde wind. Op zich hebben we daar geen last van maar dat front neemt wél alle wind weg op de route die wij willen varen. Vijf dagen op de motor varen vinden we toch iets te gek en dus besluiten we te wachten op wind. Nou, die wind komt een paar dagen later: maar liefst 30 knopen en, vervelender, golven van drie meter hoog plús een swell van drie meter. En dat is nou nét weer iets te veel van het goede.

 

Onze weergoeroe ‘Ozzieweather’ mailt ons het volgende bericht: “Hi Guys! Based on current modelling you are safe where you are at Bora Bora. Too late now to be going anywhere near Suwarrow, Southern Cooks or Niue. You'll have to wait till the low clears the general area, that's about 4-5 days time. Cheers, K.” Dat is duidelijke taal. We liggen verwaaid. Verwaaid op Bora Bora. Verwaaid in het paradijs. Moeaahhh… We hadden het slechter kunnen treffen…

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!