Bora Bora (II), Frans-Polynesië

3-6-2012

Nog steeds zijn we op Bora Bora. En nog steeds is het geen straf om hier te zijn. Het weerbeeld is sterk wisselend maar nooit gunstig genoeg om te vertrekken naar de Cook Eilanden.

De windmeter loopt in het weekend op tot 30 knopen en meer en ook de luchten worden alsmaar grauwer. Het lijkt een vreemde tegenstelling: Hollandse luchten, harde wind en tropische regenbuien maar ook: azuurblauw water en temperaturen van 30 graden. Iets klopt er niet aan het ideaalplaatje dat we hadden van Bora Bora. Steeds moeten we denken aan een Amerikaans echtpaar dat we hebben ontmoet. Ze hebben slechts vijf dagen vakantie op Bora Bora, een droom. En die valt nu letterlijk in het water... Ons hoor je dus niet klagen. Na het weekend klaart de lucht gelukkig weer op maar van de wind blijft helaas ook weinig over. Dus wéér wachten...

We maken van de nood een deugd en nemen alle kastjes eens flink onder handen. De meisjes bouwen binnen een hut en willen taart bakken. Ook de kleine klusjes (die we iedere keer weer voor ons uit hebben geschoven) pakken we op. Alsof het een paar dagen herfst is.

Huib Jan en Thijs (alias Snip en Snap) hebben heel wat projectjes om samen uit te voeren, of in ieder geval uitgebreid voor te bespreken. In de knaldemper van onze generator zitten drie piepkleine gaatjes. Thijs en Huib Jan repareren die weer met vloeibaar metaal. De watermaker van de Luna Verde heeft kuren. Ook dat lost zich min of meer op (dat er nu licht gezouten water uit de kraan komt is voor later zorg...)

Dan besluit Huib Jan maar weer eens op de kop onder de kaartentafel te gaan, nu het geen 35 maar 'slechts' 30 graden is, om het terugkerende probleem met de plotter voor eens en voor altijd op te lossen. Na een dag zwoegen, zweten en mopperen komt hij tot de conclusie dat de oplossing niet in een snoertje of stekkertje zit. Er is waarschijnlijk iets aan de hand met de software. Wordt vervolgd.

Samen met Thijs en Wilma delen we lief en leed én de inhoud van beide (koel)kasten, waardoor het gezellig is en er iedere avond weer iets lekkers op tafel staat. Alleen het aantal gecalculeerde flessen wijn per week overschrijden we een beetje.

We besluiten een fietstocht te maken rondom het eiland, een tocht van 35 km. De grootste uitdaging is het vinden van geschikte fietsen voor onze expeditie. We hebben twee vouwfietsen aan boord, één voor Huib Jan en één voor Maren. Dan hoeven we alleen nog maar een fiets te huren voor Jannet en Linde. Maar dat is nog niet zo eenvoudig want fietsen met bagagedrager en kinderzitjes zijn hier gewoon niet te huur, zo blijkt. Daarmee lijken onze plannen even in het water te vallen, tót de kokkin van het restaurant waar we vlakbij liggen ons spontaan haar eigen fiets uitleent.

We genieten 35 km lang van de mooie omgeving, die we vanaf het eiland toch weer vanuit een ander perspectief zien dan vanaf het water. Eén indrukwekkend hoge berg met prachtig groene begroeiïng, direct grenzend aan azuurblauw water. Mensen die daken vlechten, een man die kokosnoten 'slacht', vissers die hun verse vangst aan wal brengen; het is een gemoedelijke bedrijvigheid onderweg. En: de weg rond het eiland is vrijwel vlak en dat is lekker fietsen voor ons Hollanders. Helaas krijgt Linde nét voor de eindstreep haar voetje tussen de spaken. Met een gekneusde enkel en een open hak belanden we bij de dokter, die de wond verzorgt en haar voet verbindt. Hinkelend gaat ze nu door de boot (wat ze overigens verdraaid handig doet) en ze mag voorlopig niet zwemmen. Het is een domper op een mooie dag.

Als we voor de zoveelste keer boodschappen hebben gedaan voor de komende oversteek, zijn we wederom klaar voor vertrek. Nou ja, op de eieren na dan. Die blijken schaars goed te zijn in Frans-Polynesië. Overal zijn opvallend veel loslopende kippen maar eieren? Ho maar! Als het vrachtschip met eieren aankomt, snelt Thijs naar de supermarkt en koopt het halve schap leeg voor de Luna Verde en de Seaquest. Zo, we kunnen weer héél veel pannenkoeken bakken onderweg. Nu is nog de hamvraag: zouden de weergoden ons goed gezind zijn?

Alles wijst erop dat we maandagochtend kunnen vertrekken. Niet zoals gepland naar Suwarrow, één van de noordelijke Cook eilanden, maar naar Rarotonga, één van de zuidelijke Cooks. Ach, als zeiler moet je flexibel zijn, toch?

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!