Logboek juli 2012

Fiji: Musket Cove

Geplaatst op 29-7-2012

Zaterdag verlaten de Seaquest en de Luna Verde Port Denarau. We varen terug naar het eiland Malolo Lailai, naar Musket Cove Marina. Ons oorspronkelijke plan om naar de Yasawa eilandengroep te gaan stellen we nog even uit, omdat er regen en harde wind is voorspeld. En in Musket Cove Marina liggen we mooi beschut, i.t.t. de ankerplekken op de Yasawa's. Bij het naar binnen varen zien we de Camelot en Marita III aan de mooring liggen. Zij besluiten achter ons aan te varen en zo liggen we even later met z'n vieren aan de steiger op 'het Vlieland van Fiji'.

Bij ons is de schoolvakantie nog niet begonnen en dus vullen we de ochtenden met het Seaquest college. De middagen zijn we meestal op het strand of in het zwembad, als tenminste het weer goed is. 's Avonds is het gezelligheid troef bij de picknicktafels achter de Seaquest. Samen met de Luna Verde, Camelot en Marita III genieten we van een barbecue, Indiaas eten of een andere 'lucky pot': we doen de voorbereidingen voor het eten op de boot en nemen vervolgens allemaal een schaal, pot of pan mee naar het strand, waar we samen smullen van elkaars lekkernijen.

Halverwege de week komt dan eindelijk de voorspelde depressie op bezoek. Midden in de nacht gaat het stormen en regenen. En hoe! Het komt werkelijk met bakken tegelijk uit de hemel. We liggen 'met de kont' in de wind, dus al die regen komt gewoon horizontaal onze kuip én kajuit binnenvliegen. Zelfs met de luiken ervoor kunnen we niet voorkomen dat het binnen kletsnat wordt. Ook buiten moeten we redden wat er te redden valt: de was vliegt van de railing, alle dekjes waaien van de luiken en de dinghy loopt vol met water. Er zit niets anders op: in ons ondergoed wagen we ons in de pikdonkere nacht naar buiten en we rapen alle losse en bijna-losse onderdelen bij elkaar. Dat is ruw en vooral nat wakker worden om vier uur 's nachts. De volgende ochtend moeten we puin ruimen: alles maar dan ook werkelijk alles is doorweekt en bovendien hebben we allemaal kapotgescheurde bladeren in de kuip en de gangboorden liggen, die zo vanaf de boom bij ons aan boord zijn gewaaid, inclusief mieren...

Vrij onverwacht zwaaien we deze week Thijs en Wilma uit, die een paar weken naar Nederland gaan. Maar over een paar weken treffen we elkaar hier gelukkig weer. Na nog een paar gezellige dagen met de Camelot en Marita III, nemen we ook van hen afscheid. Zij varen nu richting Indonesië en Thailand, dus dat weerzien zal nog wel een paar jaar duren.

De temperatuur is goed in Fiji maar de luchten zijn niet zelden grauw en grijs deze week. Nog steeds zijn we daarom niet op de Yasawa's, in afwachting van betere vooruitzichten. Of zijn we gewoon een beetje 'marina-sick'? Eén ding staat vast: we genieten en dat is het belangrijkste. 'Fiji time' zit al aardig in ons bloed.

Link + foto's

Fiji: Viti Levu

Geplaatst op 21-7-2012

Hiep hiep hoera er is er eentje jarig! Zondag vieren we de verjaardag van Thijs op de Luna Verde, met taart, cadeautjes én een muzikaal optreden van de familie von Trapp - de Graaf; een gezellige dag met onze 'bijna-familie' Thijs en Wilma. Want dat zijn we inmiddels wel geworden, na alles wat we samen hebben beleefd.

 

De buitenkant van de Seaquest wordt deze week eens flink onder handen genomen: vier mannen zijn twee dagen lang aan het poetsen. En hoe! Zó mooi heeft de Seaquest er sinds ons vertrek nog niet uitgezien. Maar ja, wat wil je? Eén poetser hangt de hele ochtend als een aap in de radarpaal en hij vergeet werkelijk geen enkel onderdeeltje. En een ander staat met een tandenborstel en vergrootglas onze achterstag te poetsen. Spiegels hebben we voorlopig niet meer nodig op de Seaquest - dat doen we gewoon in de romp van de boot.

 

Halverwege de week staat er plotseling politie bij ons op de stoep. Zij melden dat onze quarantaine procedure niet helemaal goed is verlopen en dat we dus 'illegaal' aan het cruisen zijn. Dat is toch even schrikken. Wij zijn ons van geen kwaad bewust en hebben bovendien alle benodigde papieren en stempels, denken we. Het blijkt gelukkig een storm in een glas water en we hoeven alleen maar bij te betalen. Dat waren de beambten even vergeten te melden tijdens het inklaren...

 

Na het poetswerk is het tijd om Fiji wat beter te leren kennen. De Republiek Fiji hoort bij Melanesië, wat letterlijk vertaald 'zwarte eilanden' betekent, genoemd naar de huidskleur van de inheemse bevolking. Fiji bestaat uit twee grote bergachtige eilanden, Viti Levu en Vanua Levu, omringd door ruim 300 kleine eilandjes, waarvan de helft bewoond is, en honderden riffen en rotsen die voor bewoning ongeschikt zijn.

 

Opvallend in Fiji is de tweedeling in de bevolking: de 'inheemse Fijiërs' (de Melanesiërs) en de 'Indo-Fijiërs', afstammelingen van de Indiërs die ooit als dwangarbeiders naar Fiji kwamen om op de suikerrietplantages te werken. Die twee belangrijkste bevolkingsgroepen in Fiji leven door elkaar maar toch ook duidelijk gescheiden van elkaar. Ze gunnen elkaar de handel niet echt, zo merken  we in Nadi, en ze maken elkaar een beetje zwart. Jammer en eigenlijk helemaal niet passend bij de verder zo vrolijke en gastvrije Fijische bevolking.

 

We brengen een bezoek aan Navala, het enige nog volledig traditionele dorpje in Fiji. Na een kamelenrit over stoffige hobbelpaden zien we in de verte Navala, prachtig gelegen tussen de bergtoppen van Viti Levu. Om het dorpje te kunnen bezoeken, hebben we eerst permissie nodig van de 'chief' van het dorp. Daar hebben ze hier zo hun rituelen voor: gekleed in 'sulu' (een soort sarong) en op blote voeten betreden we het huis van de chief, waar we op gevlochten rieten matten mogen gaan zitten. Zoals gebruikelijk hebben we kava meegenomen als geschenk. Kava is de wortel van een peperplant en een aftreksel ervan is dé nationale drank van Fiji. Het wordt gedronken i.p.v. het bij ons zo gebruikelijke bakje koffie maar ook i.p.v. de borrel in de kroeg. Het drinken van kava heeft een duidelijk sociale functie en het zorgt ook -netjes omschreven- voor fysieke en mentale ontspanning.

 

De kava-ceremonie kan beginnen. De chief prevelt een paar minuten lang voor ons onverstaanbare maar desondanks indruk makende woorden. Dan gaat de meegebrachte kava in een stoffen doek. In een grote houten schaal giet hij er water overheen, de doek wordt door het water 'gesopt' en klaar is de drank. Het is een serieuze aangelegenheid en Maren en Linde, nieuwsgierig als ze zijn, staan er met de neus bovenop. Huib Jan, die voor de gelegenheid tot chief van onze familie is gebombardeerd, mag als eerste proeven van het nou niet bepaald aantrekkelijke goedje, dat wordt geserveerd in een kommetje gemaakt van een halve kokosnoot. Na een luid 'bula!' en wat handgeklap moet hij het kommetje in één teug leegdrinken en dat is nog best een uitdaging... Gelukkig kunnen we kiezen uit 'high tide' en 'low tide'. Hoe het smaakt? Uhhh... Als modderwater en een beetje bitter eerlijk gezegd maar dat laten we natuurlijk niet merken. Want na de ceremonie zijn we welkom in het dorp en mogen we 'vrij' rondkijken.

 

Navala bestaat uit kleine huisjes met een rieten dak en het dorp is gebouwd in de vorm van een kruis. De huisjes hebben geen ramen maar wel drie deuren: één deur voor de chief, één voor de rest van de familie en één voor gasten. Elektriciteit is er niet en verder is er ook weinig luxe - maar netjes is het er wel. Het leukste van alles is een bezoek aan de school. Huib Jan gaat als een meester voor de klas staan, wordt voorgelezen door één van de leerlingen en vervolgens toegezongen door de hele klas. Dan kunnen wij natuurlijk niet achterblijven en wij zingen op onze beurt twee Nederlandse liedjes voor de leerlingen. Maren en Linde mogen vervolgens een half uurtje meedoen in een groep. Daarmee zijn ze de bezienswaardigheid van de week: de andere groepen staan door de ramen naar binnen te gluren naar de twee blonde Hollandse meisjes. Foto's maken is geen probleem in Fiji: de mensen bedanken ons voor het maken van een foto  i.p.v. andersom en dat is een hele nieuwe ervaring.

 

Als afsluiting van ons bezoek aan Navala worden we uitgenodigd voor de lunch bij de chief thuis, die ondertussen zijn hele familie heeft opgetrommeld. Terwijl wij eten van de typisch Fijische gerechten, drinkt de rest van de familie kava. We krijgen alleen zo nu en een steelse blik toegeworpen. Eerst voelen we ons daardoor een beetje opgelaten maar blijkbaar is dit hun manier van gastvrijheid tonen. Na een dankwoord door onze chief Huib Jan en een paar Hollandse klompjes als afscheidscadeau (waar ze werkelijk niets van lijken te snappen), keren we weer bootwaarts. De rit naar huis is wederom lang maar er is veel te zien, omdat het suikerriet-oogsttijd is. En daar hebben ze hier velden vol van. Afgeladen vrachtwagens staan te wachten of zijn onderweg voor verdere verwerking.

 

Een laatste hoogtepunt deze week is een bezoek aan de Hindoe tempel in Nadi, de Sri Siva Subramaniya Swami Tempel. De kleuren van de tempel en de plafondschilderingen zijn uniek en een lust voor het oog. Zaterdag verlaten we na een gezellige maar drukke week Denarau Port, weer op zoek naar witte strandjes en blauwe lagunes, op zoek naar rust.

Link + foto's

Fiji: Musket Cove en Port Denarau

Geplaatst op 14-7-2012

Nadat we de ARC hebben uitgezwaaid, blijven we nog een week lang genieten in Musket Cove Marina, voordat we cultuur gaan snuiven in Fiji. 's Ochtends doen we klusjes, school, boodschappen, de was en 's middags en 's avonds vieren we elke dag een beetje vakantie: lekker luieren in de hangmat, zwemmen in het zwembad, wandelen, lezen, barbecueën, etc. Maren volgt een proefduikles, speciaal voor kinderen. Ze vindt het een spannende maar vooral ook 'coole' ervaring. Samen met Thijs en Wilma huren we op een middag kajaks en gaan we al peddelend naar een onbewoond eilandje om de hoek, waar Wilma een geweldige picknick uit haar tas tovert.

In Musket Cove is het een bonte verzameling van 'bootkinderen' van alle nationaliteiten, die rennen over de steiger, spelen op het droogvallende strand, krabbetjes zoeken, zwemmen in het zwembad, etc. en zo beleven ook Maren en Linde de week van hun leven. Bijkomend voordeel: hun houtje-touwtje-Engels (maar tóch!) wordt met de dag beter. Spelen is grensoverschrijdend.

Na een week zijn we behoorlijk ingeburgerd en spreken we al een klein woordje Fijisch: 'Bula!', met een grote glimlach om de mond, is toch wel het belangrijkste woord. Iedereen groet elkaar daarmee en het betekent zoveel als 'hallo!' En in dat ene kleine woordje (en vooral in de bijbehorende glimlach) zit heel Fiji verborgen.

We ontmoeten veel 'yachties' die één of meer seizoenen in Nieuw-Zeeland zijn geweest. Door alle enthousiaste verhalen (en we twijfelden toch al...) gooien we onze plannen om: we besluiten vanaf november naar Nieuw-Zeeland te gaan. De voorpret begint nu al een beetje want voor een prikje kunnen we van onze buren gebruikte kaarten, gidsen, pilots en een digitale kaart van Nieuw-Zeeland overnemen. Zij blij, wij blij.

Vrijdag verlaten we Musket Cove en varen we in twee uurtjes 'naar de overkant', naar Port Denarau op het eiland Viti Levu. Dat is de juiste plek voor onderhoud aan de boot en voor inkopen en bovendien is het een goede uitvalsbasis voor het maken van uitstapjes. In Port Denarau zijn we echt weer in de bewoonde wereld, misschien wel iets té bewoond want we beseffen daardoor soms niet meer dat we in Fiji zijn: mooie winkels, een Hard Rock Café en luxe restaurants, etc. Aan de ene kant best wel even lekker, aan de andere kant zo identiteitsloos.

Zaterdagmorgen begint goed met een bezoek aan de markt in Nadi. De busrit er naar toe is een belevenis op zich. Als we een local vragen wanneer de bus komt, antwoordt hij, heel relaxed en met een grote glimlach om de mond': 'Fiji time...', m.a.w. dat weet niemand en dat is toch eigenlijk ook helemaal niet belangrijk? Tja, dat zet je toch even aan het denken... 'Fiji time' en 'the Fiji way' is hier de manier van leven. En dat maakt het leven soms een stuk gemakkelijker. Als je er tenminste in mee kunt gaan...

In de bus krijgen we een eerste indruk van het 'echte' Fiji buiten de resorts en marina's. De bus stopt als we aan een touwtje trekken, dat van voren naar achteren langs het plafond door de bus is gespannen. Het lijntje is voor in de bus aan een fietsbel vastgemaakt. Zodra de chauffeur die hoort rinkelen, stopt hij, zelfs op de meest onmogelijke plekken. Nou ja, in onze ogen dan...

De opvallend grote markt in Nadi is synoniem voor superverse en spotgoedkope waar. Maar vooral ook voor veel en kleurrijke mensen. Het blijft leuk, naar de markt gaan. We laden onze tassen nét iets te vol, totdat we écht niet meer mee kunnen sjouwen en komen tot de conclusie: Fiji smaakt naar meer!

Link + foto's

Tonga - Fiji

Geplaatst op 7-7-2012

Vrijdag 29 juni, 14.00 uur: de Seaquest en de Luna Verde verlaten de mooie wateren van Tonga, nadat we zijn uitgeklaard en op het allerlaatste moment nog wat souvenirs hebben 'gescoord'. We varen tussen de eilandjes van Tonga door naar volle zee, richting Fiji, ruim 500 mijl naar het westen.

De wind komt pál van achteren. Hmmm, dat is jammer want dan is de Seaquest niet op haar best. Het betekent geslinger van links naar rechts, klapperende zeilen en minder snelheid doordat we onze Genua niet uit kunnen bomen (Wonderbaarlijk genoeg zit ons onderwant in de weg; constructiefoutje zeg maar...) Het is dan ook continu zoeken naar de meest comfortabele koers en zeilvoering, waarbij we ook nog een beetje snelheid kunnen maken.

Deze reis hebben we een extra handicap: de grib files met de windvoorspellingen kunnen we niet downloaden, omdat de kaart ophoudt (en aan de andere kant weer begint) bij 180 graden west/oost. Er zit een 'zwart gat' in de kaart, precies in het gebied waar wij varen. We spenderen 80 Euro aan de satellietverbinding om de juiste grib files te verkrijgen maar zonder resultaat. Grrr! Gelukkig krijgt Thijs het wél voor elkaar en hij voorziet ons zo nu en dan mondeling, via de marifoon, van een update. Zo varen we toch niet helemaal rond als een kip zonder kop. Al met al gaan we redelijk comfortabel en met een acceptabele snelheid een beetje zigzaggend op ons doel af.

De dagen glijden voorbij en als we zijn ingeslingerd vermaken we ons in de eerste plaats met de koers en zeilvoering maar ook met lezen, wegdromen bij luisterboeken, filmpje kijken, kokkerellen, staren naar de horizon en slapen. En de kinderen? Die spelen uitgebreid 'Panamakanaaltje'. Onze reis inspireert.

Zondagmorgen vroeg passeren we de 'Bounty-passage' en daarmee manoeuvreren we tussen de eerste van de vele eilandjes en atollen door die Fiji rijk is. Overigens zijn we daarmee nog lang niet op onze plaats van bestemming want we zijn pas op de helft. Maar de zee wordt vanaf dat moment alsmaar rustiger; de deining is weg omdat we in de beschutting van de eilandjes komen. Dat is heerlijk varen. Het betekent echter ook dat de wind soms ver te zoeken is. Zo nu en dan moeten we de motor starten om vooruit te komen i.p.v. achteruit te gaan. Maar de Volvo bromt lekker en de zee is rustig dus wie doet ons wat?

Zondagavond hebben we weer een mijlpaal in onze reis: we gaan van het westelijk halfrond naar het oostelijk halfrond! Twee jaar geleden gingen we van oost naar west, kort na ons vertrek uit Nederland, en zo voeren we steeds verder weg van ons kikkerlandje. Maar op de plotter staat nu weer de oude vertrouwde 'O' bij onze positie i.p.v. een 'W' en dus komen we vanaf nu weer steeds dichter bij de 5 graden lijn van Nederland. Deze 'grens' roept natuurlijk de nodige vragen op bij de meisjes én het prikkelt de fantasie: toen we de evenaar overvoeren, op weg naar de Galapagos, kwam Neptunus aan boord. Dus wie komt er nu aan boord? De Oosterman! Maren, geïmproviseerd verkleed als ‘Oosterman’, heet ons met plechtige stem van harte welkom aan de andere kant van de wereld als de plotter verspringt van 180 West naar 180 Oost.

Van maandag- op dinsdagnacht naderen we onze plaats van bestemming: het eiland Viti Levu. We varen op de radar tussen de riffen en ondieptes door op een werkelijk spiegelgladde zee, door een opvallend heerlijk geurende lucht van Indiase kruiden. Om 03.00 uur lokale tijd gooien we ons anker uit, tegelijk met de Luna Verde. We hangen de gele Q- vlag in top, ten teken dat we nog moeten inklaren, en duiken vervolgens onze bedjes in om nog wat te slapen.

De volgende ochtend gaan de mannen met frisse moed naar customs & immigration in de plaats Lautoka om officieel toegang te krijgen tot Fiji. Het 'advance information of arrival'-formulier hadden we op Tonga al ingevuld en digitaal opgestuurd, om de procedure te versoepelen. Daarop moesten we o.a. specificeren hoeveel alcoholische drank we aan boord hebben. Bij het uitklaren over een paar weken doen we dat weer en over de genuttigde dranken moeten we een forse tax betalen. Uiteraard hebben we niet ál te nauwkeurig geteld...

Het inklaren blijkt nog een hele klus, waarvoor je een lange adem, veel geduld, nóg meer overredingskracht en zo nu en dan een beetje ellebogenwerk nodig hebt. Na een inspectie van de boot (ze zoeken gelukkig niet ál te grondig...), twee taxiritten verder en het doorwroeten van een 10 cm dikke stapel papierwerk kunnen we 'slechts' zes uren later ankerop voor de laatste mijlen van deze reis.

Nét voor zonsondergang zijn we in Musket Cove Marina, op het eilandje Malolo Lailai, waar we op de steiger letterlijk worden opgevangen door de rest van de ARC-vloot. Een warmer welkom kunnen we ons niet wensen. En verder is het hier ook 'niet verkeerd': de marina is onderdeel van een resort, met alle bijbehorende faciliteiten als een zwembad, watersporten, een supermarktje, restaurants en een goede internetverbinding (eindelijk!) Maar het mooiste van alles is ons uitzicht: door het tijverschil valt het direct achter de boot twee keer per dag droog, waardoor we een beetje het gevoel hebben dat we op de Waddeneilanden zijn. Maren en Linde stappen 's ochtends zó van de boot op het strand en zoeken krabbetjes, kwallen, zeesterren en andere, voor ons vreemdere soorten, zeedieren.

Het is nog een paar dagen gezelligheid troef met de ARC, met een barbecue op het strand, een middag met sport en spel, Fijiaanse dansen, etc. En dan zwaaien we zaterdagochtend, met tóch wel een beetje pijn in ons hart, de andere ARC-schepen uit. In een half jaar tijd hebben we veel samen beleefd maar vanaf nu willen we ons reistempo verlagen en ook gebieden bezoeken die de ARC overslaat. Dat vooruitzicht is goed maar het is ook even slikken. Want afscheid nemen blijft moeilijk. Tijd voor een kopje koffie met Thijs en Wilma.

Link + foto's