Fiji: Viti Levu

21-7-2012

Hiep hiep hoera er is er eentje jarig! Zondag vieren we de verjaardag van Thijs op de Luna Verde, met taart, cadeautjes én een muzikaal optreden van de familie von Trapp - de Graaf; een gezellige dag met onze 'bijna-familie' Thijs en Wilma. Want dat zijn we inmiddels wel geworden, na alles wat we samen hebben beleefd.

 

De buitenkant van de Seaquest wordt deze week eens flink onder handen genomen: vier mannen zijn twee dagen lang aan het poetsen. En hoe! Zó mooi heeft de Seaquest er sinds ons vertrek nog niet uitgezien. Maar ja, wat wil je? Eén poetser hangt de hele ochtend als een aap in de radarpaal en hij vergeet werkelijk geen enkel onderdeeltje. En een ander staat met een tandenborstel en vergrootglas onze achterstag te poetsen. Spiegels hebben we voorlopig niet meer nodig op de Seaquest - dat doen we gewoon in de romp van de boot.

 

Halverwege de week staat er plotseling politie bij ons op de stoep. Zij melden dat onze quarantaine procedure niet helemaal goed is verlopen en dat we dus 'illegaal' aan het cruisen zijn. Dat is toch even schrikken. Wij zijn ons van geen kwaad bewust en hebben bovendien alle benodigde papieren en stempels, denken we. Het blijkt gelukkig een storm in een glas water en we hoeven alleen maar bij te betalen. Dat waren de beambten even vergeten te melden tijdens het inklaren...

 

Na het poetswerk is het tijd om Fiji wat beter te leren kennen. De Republiek Fiji hoort bij Melanesië, wat letterlijk vertaald 'zwarte eilanden' betekent, genoemd naar de huidskleur van de inheemse bevolking. Fiji bestaat uit twee grote bergachtige eilanden, Viti Levu en Vanua Levu, omringd door ruim 300 kleine eilandjes, waarvan de helft bewoond is, en honderden riffen en rotsen die voor bewoning ongeschikt zijn.

 

Opvallend in Fiji is de tweedeling in de bevolking: de 'inheemse Fijiërs' (de Melanesiërs) en de 'Indo-Fijiërs', afstammelingen van de Indiërs die ooit als dwangarbeiders naar Fiji kwamen om op de suikerrietplantages te werken. Die twee belangrijkste bevolkingsgroepen in Fiji leven door elkaar maar toch ook duidelijk gescheiden van elkaar. Ze gunnen elkaar de handel niet echt, zo merken  we in Nadi, en ze maken elkaar een beetje zwart. Jammer en eigenlijk helemaal niet passend bij de verder zo vrolijke en gastvrije Fijische bevolking.

 

We brengen een bezoek aan Navala, het enige nog volledig traditionele dorpje in Fiji. Na een kamelenrit over stoffige hobbelpaden zien we in de verte Navala, prachtig gelegen tussen de bergtoppen van Viti Levu. Om het dorpje te kunnen bezoeken, hebben we eerst permissie nodig van de 'chief' van het dorp. Daar hebben ze hier zo hun rituelen voor: gekleed in 'sulu' (een soort sarong) en op blote voeten betreden we het huis van de chief, waar we op gevlochten rieten matten mogen gaan zitten. Zoals gebruikelijk hebben we kava meegenomen als geschenk. Kava is de wortel van een peperplant en een aftreksel ervan is dé nationale drank van Fiji. Het wordt gedronken i.p.v. het bij ons zo gebruikelijke bakje koffie maar ook i.p.v. de borrel in de kroeg. Het drinken van kava heeft een duidelijk sociale functie en het zorgt ook -netjes omschreven- voor fysieke en mentale ontspanning.

 

De kava-ceremonie kan beginnen. De chief prevelt een paar minuten lang voor ons onverstaanbare maar desondanks indruk makende woorden. Dan gaat de meegebrachte kava in een stoffen doek. In een grote houten schaal giet hij er water overheen, de doek wordt door het water 'gesopt' en klaar is de drank. Het is een serieuze aangelegenheid en Maren en Linde, nieuwsgierig als ze zijn, staan er met de neus bovenop. Huib Jan, die voor de gelegenheid tot chief van onze familie is gebombardeerd, mag als eerste proeven van het nou niet bepaald aantrekkelijke goedje, dat wordt geserveerd in een kommetje gemaakt van een halve kokosnoot. Na een luid 'bula!' en wat handgeklap moet hij het kommetje in één teug leegdrinken en dat is nog best een uitdaging... Gelukkig kunnen we kiezen uit 'high tide' en 'low tide'. Hoe het smaakt? Uhhh... Als modderwater en een beetje bitter eerlijk gezegd maar dat laten we natuurlijk niet merken. Want na de ceremonie zijn we welkom in het dorp en mogen we 'vrij' rondkijken.

 

Navala bestaat uit kleine huisjes met een rieten dak en het dorp is gebouwd in de vorm van een kruis. De huisjes hebben geen ramen maar wel drie deuren: één deur voor de chief, één voor de rest van de familie en één voor gasten. Elektriciteit is er niet en verder is er ook weinig luxe - maar netjes is het er wel. Het leukste van alles is een bezoek aan de school. Huib Jan gaat als een meester voor de klas staan, wordt voorgelezen door één van de leerlingen en vervolgens toegezongen door de hele klas. Dan kunnen wij natuurlijk niet achterblijven en wij zingen op onze beurt twee Nederlandse liedjes voor de leerlingen. Maren en Linde mogen vervolgens een half uurtje meedoen in een groep. Daarmee zijn ze de bezienswaardigheid van de week: de andere groepen staan door de ramen naar binnen te gluren naar de twee blonde Hollandse meisjes. Foto's maken is geen probleem in Fiji: de mensen bedanken ons voor het maken van een foto  i.p.v. andersom en dat is een hele nieuwe ervaring.

 

Als afsluiting van ons bezoek aan Navala worden we uitgenodigd voor de lunch bij de chief thuis, die ondertussen zijn hele familie heeft opgetrommeld. Terwijl wij eten van de typisch Fijische gerechten, drinkt de rest van de familie kava. We krijgen alleen zo nu en een steelse blik toegeworpen. Eerst voelen we ons daardoor een beetje opgelaten maar blijkbaar is dit hun manier van gastvrijheid tonen. Na een dankwoord door onze chief Huib Jan en een paar Hollandse klompjes als afscheidscadeau (waar ze werkelijk niets van lijken te snappen), keren we weer bootwaarts. De rit naar huis is wederom lang maar er is veel te zien, omdat het suikerriet-oogsttijd is. En daar hebben ze hier velden vol van. Afgeladen vrachtwagens staan te wachten of zijn onderweg voor verdere verwerking.

 

Een laatste hoogtepunt deze week is een bezoek aan de Hindoe tempel in Nadi, de Sri Siva Subramaniya Swami Tempel. De kleuren van de tempel en de plafondschilderingen zijn uniek en een lust voor het oog. Zaterdag verlaten we na een gezellige maar drukke week Denarau Port, weer op zoek naar witte strandjes en blauwe lagunes, op zoek naar rust.

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!