Logboek september 2012

Île de Maître en Île Amédée, Nieuw-Caledonië

Geplaatst op 30-9-2012

Na vier weken in Noumea verlaten we deze week dan eindelijk de haven. We varen naar Île de Maître en dat is ‘maar liefst’ drie mijl varen op een vlak zeetje, tjonge… Maar goed, het is een begin.

We gaan aan de mooring in helderblauw water met naast ons de Luna Verde en de 12 Moons, gezellig! Meteen al worden we begroet door een paar groene zeeschildpadden, die ook de rest van de middag alsmaar rond de boot blijven zwemmen. Heerlijk, wát een rust! Tijdens het snorkelen ligt een schildpad pal onder de Seaquest op de bodem zeegras te eten. Maren en Linde zijn helemaal enthousiast want het is best wel lang geleden dat ze dit hebben gezien. Verder zien ze (alsof het niets is) een rog, zandhaaitjes en ‘dino-vissen’, aldus Maren, d.w.z. lange aalachtige blauwe vissen met scherpe tanden. Dit is een goed begin van ons rondje Nieuw-Caledonië! De omgeving, het azuurblauwe water, de witte strandjes, de onderwaterwereld; het is heel bijzonder allemaal en opvallend anders na slechts een half uurtje varen.

Donderdag, na een Hollands bakje koffie, nemen we afscheid van Thijs en Wilma. Zij zeilen naar Bundaberg, Australië, en vliegen van daaruit binnenkort voor vier maanden naar Nederland. Dat betekent dat we ze pas over een half jaar weer gaan zien en dat is toch wel even slikken. Want we zijn best wel gewend en vooral ook gehecht aan ‘de donkergroene schaduw’ achter, voor, naast of in ieder geval: in de buurt van de Seaquest. En aan de gezellige bakjes koffie, borrels, etentjes, etc. natuurlijk. Tijdens de oversteek van de Luna Verde houden we dagelijks contact met elkaar via de kortegolfzender. Dat geeft nog een beetje een vertrouwd gevoel van saamhorigheid, ook al zeilen we deze keer niet samen.

Bij Stefan en Christine vinden we troost tijdens de ‘sundowner’. We hebben ze leren kennen tijdens de ARC en ook zij hebben besloten iets meer tijd te nemen voor hun wereldomzeiling. We zullen elkaar daardoor nog vaker gaan treffen de komende tijd.

Vrijdag varen we weer 8 mijl verder naar Amédée eiland; een kort maar lekker zeiltochtje in de beschutting van het rif, waarbij we echter niet kunnen tippen aan de snelheid van de 12 Moons. Maar daar hadden we al rekening mee gehouden. Erger is dat we tijdens het zeilen ontdekken dat de stiknaad van onze Genua is gescheurd. Door de allesvernietigende UV-straling is de draad gewoon ‘op’ na twee jaar zeilen. Gelukkig zit er in Noumea een goede zeilmaker want de Genua is dringend toe aan een herstelronde voordat we aan de oversteek naar Nieuw-Zeeland beginnen.

Bij Amédée gaan we aan de mooring, met uitzicht op het eilandje en de zo kenmerkende witte vuurtoren. De vuurtoren inspireert Linde blijkbaar want ze slaat meteen aan het tekenen. Het is mooi om te zien hoe zij de steeds veranderende wereld om haar heen observeert en vervolgens haar indrukken op deze manier verwerkt.

Na school gaan we snorkelen direct vanaf de boot, waar we weer worden verrast door de onderwaterwereld: schildpadden die voor ons uit zwemmen, zandhaaitjes, een grote zwartpunthaai (oeps!), ‘Nemo’-visjes, prachtige papegaaienvissen, kleurrijk koraal en ga zo maar door. Maar het meest zijn we onder de indruk van de zeeslangen die om ons heen zwemmen/kronkelen. Dat hebben we nog niet eerder meegemaakt en daarom zijn we op onze hoede. We leren al snel dat de slangen niet agressief zijn maar wel degelijk giftig en dus is enige afstand inderdaad gepast. Ook op de wal komen we deze slangen regelmatig tegen en dat is toch even schrikken op het verder zo mooie strand.

Huib Jan en Stefan gaan duiken in de passage van het rif, voor een ‘close encounter’ met haaien, mooie vissen en koraal. Vanaf de vuurtoren hebben de vrouwen, na 251 treden, prachtig uitzicht op zee, de Seaquest én op de mannen die gaan duiken. Bovendien zijn er geen slangen op deze hoogte en dat betekent extra genieten. Picknicken wilden de meisjes op het strand ‘écht niet!’ maar boven op de vuurtoren vinden ze het wel ‘cool’. Ach, doe eens gek, waarom ook niet?

Link + foto's

Hij doet het weer!

Geplaatst op 22-9-2012

Het regent pijpenstelen. Dat betekent Hollandse herfsttaferelen in de Pacific: fietsen in de regen, paraplu's die kapot waaien, schuilen in de kuiptent (hadden we die nog?) en 's avonds in slaap vallen bij het tikken van de regen; het lijkt allemaal eeuwen geleden. We laten ons er niet door van de wijs brengen, integendeel, en kruipen lekker in ons coconnetje, de Seaquest.

Op technisch vlak boeken we deze week het ene succesje na het andere. Dat was ook wel nodig want alsof de duvel ermee speelde legde vorige week in één keer alle 'luxe' apparatuur op de Seaquest het loodje: de wasmachine zorgde bij ieder klein wasje voor een ware zondvloed in de badkamer, de koelkast leek eerder alles op te warmen dan te koelen, de vriezer konden we met geen mogelijkheid meer open krijgen en de vaatwasser was al veel langer defect. Gelukkig hebben ze in Nieuw-Caledonië prima monteurs en alle problemen verdwijnen als sneeuw voor de zon na een paar korte maar heftige interrupties op het Seaquest college.

Ook op de Luna Verde wordt druk geklust. 'Klusteam' Thijs en Huib Jan hebben het voornemen zelf de watermaker te repareren. Na een dag lang sleutelen zijn de verwachtingen hooggespannen: doet 'ie het of doet 'ie het niet? Nou, water zat maar het loopt regelrecht de boot in... Een dag later bouwen ze de watermaker daarom voor de tweede keer uit en vervolgens sleutelen ze hem schroefje voor schroefje wederom helemaal uit elkaar. Maar ook na de tweede dag doet de watermaker helaas niet wat 'ie moet doen. De mannen laten zich niet van de wijs brengen, zelfs als de geschiedenis zich nóg een paar keer herhaalt. En ja hoor: na heel veel werkoverleg, gesleutel, gesmeer, gepieker en slapeloze nachten komt er eindelijk maar toch vers drinkwater uit de kraan van de Luna Verde. Hij doet het! Dagenlang nog zijn de heren in euforiestemming. Er rest ze nog één taak: de Champagne moet open én opgedronken want zó'n overwinning? Dat maak je niet vaak mee!

Maar de belangrijkste overwinning deze week is toch wel dat Linde haar elleboog 'het weer doet'. Linde heeft ons verbaasd in de afgelopen weken; ze heeft geen moment geklaagd over haar 'handicap' en ze speelde gewoon vrolijk verder, alsof er niets aan de hand was. Maar nu het gips eraf mag is het toch wel tijd voor een feestje! Tijd voor een ritje in de draaimolen en een ijsje bij de McDonald's!

Na het kleddernatte weer van de afgelopen week 'doet zelfs de zon het weer!' Het is gezelligheid troef aan de steiger van Noumea, met naast ons de 12 Moons en even verderop de Luna Verde. Maar nu alles het weer doet, is het eerst (eindelijk...) tijd om wat te gaan cruisen in Nieuw-Caledonië. Trossen los!

Link + foto's

Noumea, Nieuw-Caledonië

Geplaatst op 10-9-2012

We zijn behoorlijk aan het 'landen' in Nieuw-Caledonië. Nog steeds liggen we in marina Port Moselle en we vinden het eigenlijk wel even prima. Er zijn leuke strandjes, goede supermarkten, een paar musea en gezellige restaurants en winkeltjes in de buurt. Maar vooral ook genieten we 'gewoon thuis', van onze Seaquest, waar we heerlijk tot rust komen. Want we zijn een beetje moe. Voortdurend reizen, gebroken nachten, onregelmatig leven en steeds weer nieuwe indrukken opdoen én verwerken is in de eerste plaats geweldig maar het vergt ook veel energie, voelen we. Bovendien kan Linde nog steeds maar één arm gebruiken en dan is een stabiel liggend huis en een steiger naast de boot best prettig. Met Linde en haar elleboog gaat het overigens goed. De orthopeed vertelde ons deze week dat de breuk goed heelt en dat, zoals het er nu naar uitziet, over twee weken het gips eraf mag.

Op een regenachtige zondag bezoeken de drie dames van de Seaquest het Aquarium van Noumea. Daar zijn natuurlijk bijzondere vissen, koraalsoorten en anemonen te zien. We beseffen door het bezoek echter maar al te goed hoe bevoorrecht we zijn: bijna alles in het aquarium hebben we al eens 'in het echie' gezien, tijdens het snorkelen op één van die vele bijzondere plekken op de wereld. Het is toch bijzonder dat Maren en Linde de namen van veel vissoorten kennen. En, eerlijk is eerlijk, ook wijzelf heb de afgelopen twee jaar op dit vlak veel geleerd.

Huib Jan gaat ondertussen wandelen met Thijs, Wilma en Michela. De rit er naar toe vraagt meer inspanning dan de wandeling zelf; buiten de hoofdstad Noumea is de infrastructuur in Nieuw-Caledonië van beduidend mindere kwaliteit. Maar goed, dan ben je ook op een plek met de veelbelovende naam 'Mille Cascades'. Helaas is er van die 1000 watervallen maar één te vinden, en dan ook nog een kleine, maar die levert in ieder geval wél een mooi plaatje op. Verder is de wandeling overigens de moeite waard en de gezelligheid compenseert de ontbrekende watervallen ruimschoots.

Halverwege de week nemen we afscheid van Michela, die na drie weken op de Luna Verde weer verder reist. Ze verrast ons met een bijzonder afscheidslied, dat de potentie heeft het lijflied van de twee-eenheid Luna Verde/Seaquest te worden.

In het weekend vermaken we ons in 'Baie de Citrons'. We hebben een ouderwets gezellig middagje op het strand; 'oma' Wilma heeft lekkers in de tas en 'opa' Thijs doet spelletjes met de kinderen op het strand en in het water. Het water is hier weer een stuk kouder dan in de rest van de Pacific. Met een fris tintelend gevoel op onze huid trekken we baantjes door de baai. Heerlijk!

Terwijl de dames met de laatste loodjes van het Seaquest college bezig zijn, zijn Thijs en Huib Jan druk in de weer met de generator en de watermaker van de Luna Verde. Met beide is serieus iets aan de hand en de uitdaging is nu, alles hier weer op en top te krijgen. Al weer een goed excuus om nog even te blijven waar we zijn. Alsof we dat nodig hebben...

Link + foto's

Oversteek Vanuatu - Nieuw-Caledonië

Geplaatst op 2-9-2012

Zaterdag 25 augustus gaan we ankerop en verlaten we het bijzondere Vanuatu. We hebben 160 mijlen voor de boeg tot onze eerste stop in Nieuw-Caledonië: de Loyalty eilanden.

Maar eerst het begin. Als een stuiterende stuiterbal stuiteren we, onder de rook van de vulkaan, Port Resolution uit. Oef! De zee dendert vól op de kust van het eiland Tanna. Bovendien hebben we hier geen passaatwinden meer in de rug maar zeilen we aan de wind en dat is toch een heel ander gevoel. Het is even graven in ons geheugen; zo kan zeezeilen dus ook zijn. Het duurt nog geen vijf minuten of Huib Jan krijgt, achter het roer, de eerste bak zout water over zich heen. Tijd voor schone kleren.

We besluiten daarna een zeiltje bij te zetten maar dan ontdekken we dat we het waslijntje van de dag ervoor, dat we tussen de kotterfok en genua hadden gespannen, vergeten zijn weg te halen. Dom! Er zit maar één ding op: op nog steeds diezelfde stuiterende zee moet Huib Jan naar het voordek. Gewapend met zwemvest gaat hij meer vliegend dan lopend naar het voordek. Dat gaat gelukkig goed maar wéér krijgt hij een volle laag zout water over zich heen. Tijd voor het tweede setje droge kleren. Hè hè, we kunnen eindelijk zeilen. Niet dus... Tot onze schrik hangt het boeglicht los te bungelen aan een elektriciteitsdraadje. Wéér moet onze kapitein op volle zee naar het voordek en wéér is hij hartstikke nat en zout. Het begint verdacht veel op een lachfilm te lijken!

Op de woelige zee kruipen de meisjes al snel stilletjes naar de kuip toe en daar willen ze maar één ding: liggen... Gelukkig hebben ze daarmee de zeeziekte nét in de hand. Als we écht op volle zee zijn, bouwen de golven niet meer zo op. De zee wordt daardoor stukken rustiger en de magen van de meisjes gelukkig ook.

Een joekel van een tonijn springt op uit het water naast de Seaquest. Zo'n 200 kilo geval zeg maar. We gaan maar even niet vissen want daar zijn onze kabouterhaakjes niet tegen bestand. Jammer, het was best lekker geweest: superverse sashimi op het menu...

Niet veel later, Huib Jan heeft nét weer droge kleren aan, komt er uit het niets een gemeen golfje de kuip inzeilen. En ja hoor: Huib Jan krijgt wederom de volle laag. We liggen echt krom van het lachen want de lachfilm is nu compleet. Onze zeebonk kiest een veiliger plek en duikt de hut in, dromend over rustige blauwe baaitjes.

Het weer veranderde de afgelopen weken langzaam maar zeker naar een wat koeler klimaat. Nog steeds hebben we 'een mooie Hollandse zomer' maar tijdens een oversteek, en dus ook nu, trekken we 's nachts een lange broek en een truitje aan tijdens de wachten. Zelfs de warme fleecedeken is dan een trouwe vriend in de kuip. Ook de bimini hebben we weggehaald, omdat overdag een zonnetje erbij eigenlijk best wel lekker is. 's Nachts hebben we daardoor vrij zicht op prachtige sterrenhemels en vallende sterren... Maar het meest opvallend aan de weersverandering is toch wel dat Huib Jan spontaan zin heeft in een Beerenburgje. En dat is de afgelopen twee jaar nog niet eerder bij hem opgekomen.

Na een etmaal varen komen we al aan bij de Loyalty eilanden. We zien een lang en vlak eiland, kaal, met aan de zuidzijde slechts wat pijnbomen die als giraffen boven het eiland uitsteken. Onder luid gejoel en gejuich van de lokale jeugd gooien we ons anker uit bij het eilandje Maré, in de baai bij Eni. 's Middags wagen we ons aan wal. Eigenlijk mag dat niet, omdat we nog niet zijn ingeklaard in Nieuw-Caledonië, maar onze nieuwsgierigheid wint het van de regels. Naar de hoofdstad Noumea, waar we in moeten klaren, is het tenslotte nog 150 mijl varen. Regels zijn prima maar de praktijk is soms anders.

Eenmaal aan wal raken we meteen in gesprek met een paar mensen van de Eni stam, de bewoners van de zuidkant van het eiland. Het is even schakelen nu we weer Frans moeten spreken maar dat went gelukkig snel. Het hele dorp is druk in de weer met de voorbereidingen voor een bruiloft later deze week. De lange tafels voor het bruiloftsdiner staan al klaar en worden nu alvast gebruikt voor een café au lait met het hele dorp. We worden spontaan uitgenodigd een 'bakje' mee te drinken. De baguette komt op tafel naast de 'soepkommen' met koffie en zo komen we in korte tijd veel te weten over Maré en haar bewoners.

Vanuit de dinghy zien we de volgende dag plotseling een bultrug walvis uit het water opspringen. Wow! En zó dichtbij! Het moment is natuurlijk veel te kort om het goed vast te kunnen leggen maar dat maakt de ontmoeting eigenlijk des te magischer.

Aan het eind van de middag maken we ons op voor vertrek naar Noumea. We kiezen voor veiligheid en verlaten daarom nét voor zonsondergang de baai (vol met rifjes) bij Maré. Als we niet te hard varen, zo redeneren we, passeren we de volgende morgen net ná zonsopgang de riffen voor het hoofdeiland van Nieuw-Caledonië, Grande Terre. Onze snelheid hebben we overigens goed in de hand want wind is er niet en dus varen we, op de motor, precies 5 knopen. Bij het uitvaren van de baai worden we plotseling omringd door een groepje dolfijnen, die ons uitgeleide lijken te doen van de Loyalty eilanden. Vrolijk dansen ze om de Seaquest heen.

De zee is lekker kalm. Gek eigenlijk, dat dat in bed anders voelt. Als zeesterren (benen en armen gespreid) liggen we in bed en toch liggen we urenlang alleen maar te buikschuiven. En zo nu en dan word je dan in één keer naar de andere kant van het bed gelanceerd. Grrr! Best leuk, zo'n wereldreis maar die gebroken nachten? Nee, dank je!

Als we de volgende ochtend door de passage van het rif gaan, houdt het irritante schommelen meteen op. De rest van de ochtend kunnen we daardoor een beetje de gemiste slaap inhalen. Én genieten van de compleet andere wereld waarin we zijn beland. Links en rechts passeren we eilanden met roodbruine rotsen en groene begroeiing; de naam Nieuw-Caledonië is goed gekozen want het landschap doet ons inderdaad een beetje aan Schotland denken. Met verbazing kijken we naar de snelle ferry's en laagvliegende helikopters die ons om de oren vliegen. Dit is wel wat anders dan Vanuatu. Maar ook mooi. Dit wordt onze speeltuin de komende zes weken!

Aan het eind van de ochtend komen we aan in Noumea, waar we in Port Moselle een plekje vinden om in te klaren. Het is hier groot, luxe en modern. Om ons heen zien we hoge gebouwen, Franse restaurantjes, veel verkeer en zelfs een miniversie van de Notre Dame. Plof. We landen weer in de bewoonde wereld. We zijn in een stukje Frankrijk, niet alleen wettelijk gezien maar ook qua 'look and feel'. Maar dan wel in de Pacific.

De kinderen genieten van de luxe van een draaimolen en een springkussen om de hoek. Helaas is dit plezier van korte duur: Linde tuimelt onfortuinlijk naar beneden op het springkussen en breekt haar elleboog. Na een avond in het ziekenhuis en een bezoek aan de orthopeed weten we dat het weer helemaal goed komt maar de komende drie weken moeten we wel even pas op de plaats maken. Gelukkig zijn we in Frankrijk, met alle bijbehorende faciliteiten. Linde past haar leventje opvallend snel aan aan haar tijdelijke 'handicap' en ze lijkt het vaak niet eens te merken dat ze maar één arm kan gebruiken. Nou ja, behalve dan als ze wil applaudiseren voor de gezellige gitarist op het terras.

Link + foto's