Oversteek Vanuatu - Nieuw-Caledonië

2-9-2012

Zaterdag 25 augustus gaan we ankerop en verlaten we het bijzondere Vanuatu. We hebben 160 mijlen voor de boeg tot onze eerste stop in Nieuw-Caledonië: de Loyalty eilanden.

Maar eerst het begin. Als een stuiterende stuiterbal stuiteren we, onder de rook van de vulkaan, Port Resolution uit. Oef! De zee dendert vól op de kust van het eiland Tanna. Bovendien hebben we hier geen passaatwinden meer in de rug maar zeilen we aan de wind en dat is toch een heel ander gevoel. Het is even graven in ons geheugen; zo kan zeezeilen dus ook zijn. Het duurt nog geen vijf minuten of Huib Jan krijgt, achter het roer, de eerste bak zout water over zich heen. Tijd voor schone kleren.

We besluiten daarna een zeiltje bij te zetten maar dan ontdekken we dat we het waslijntje van de dag ervoor, dat we tussen de kotterfok en genua hadden gespannen, vergeten zijn weg te halen. Dom! Er zit maar één ding op: op nog steeds diezelfde stuiterende zee moet Huib Jan naar het voordek. Gewapend met zwemvest gaat hij meer vliegend dan lopend naar het voordek. Dat gaat gelukkig goed maar wéér krijgt hij een volle laag zout water over zich heen. Tijd voor het tweede setje droge kleren. Hè hè, we kunnen eindelijk zeilen. Niet dus... Tot onze schrik hangt het boeglicht los te bungelen aan een elektriciteitsdraadje. Wéér moet onze kapitein op volle zee naar het voordek en wéér is hij hartstikke nat en zout. Het begint verdacht veel op een lachfilm te lijken!

Op de woelige zee kruipen de meisjes al snel stilletjes naar de kuip toe en daar willen ze maar één ding: liggen... Gelukkig hebben ze daarmee de zeeziekte nét in de hand. Als we écht op volle zee zijn, bouwen de golven niet meer zo op. De zee wordt daardoor stukken rustiger en de magen van de meisjes gelukkig ook.

Een joekel van een tonijn springt op uit het water naast de Seaquest. Zo'n 200 kilo geval zeg maar. We gaan maar even niet vissen want daar zijn onze kabouterhaakjes niet tegen bestand. Jammer, het was best lekker geweest: superverse sashimi op het menu...

Niet veel later, Huib Jan heeft nét weer droge kleren aan, komt er uit het niets een gemeen golfje de kuip inzeilen. En ja hoor: Huib Jan krijgt wederom de volle laag. We liggen echt krom van het lachen want de lachfilm is nu compleet. Onze zeebonk kiest een veiliger plek en duikt de hut in, dromend over rustige blauwe baaitjes.

Het weer veranderde de afgelopen weken langzaam maar zeker naar een wat koeler klimaat. Nog steeds hebben we 'een mooie Hollandse zomer' maar tijdens een oversteek, en dus ook nu, trekken we 's nachts een lange broek en een truitje aan tijdens de wachten. Zelfs de warme fleecedeken is dan een trouwe vriend in de kuip. Ook de bimini hebben we weggehaald, omdat overdag een zonnetje erbij eigenlijk best wel lekker is. 's Nachts hebben we daardoor vrij zicht op prachtige sterrenhemels en vallende sterren... Maar het meest opvallend aan de weersverandering is toch wel dat Huib Jan spontaan zin heeft in een Beerenburgje. En dat is de afgelopen twee jaar nog niet eerder bij hem opgekomen.

Na een etmaal varen komen we al aan bij de Loyalty eilanden. We zien een lang en vlak eiland, kaal, met aan de zuidzijde slechts wat pijnbomen die als giraffen boven het eiland uitsteken. Onder luid gejoel en gejuich van de lokale jeugd gooien we ons anker uit bij het eilandje Maré, in de baai bij Eni. 's Middags wagen we ons aan wal. Eigenlijk mag dat niet, omdat we nog niet zijn ingeklaard in Nieuw-Caledonië, maar onze nieuwsgierigheid wint het van de regels. Naar de hoofdstad Noumea, waar we in moeten klaren, is het tenslotte nog 150 mijl varen. Regels zijn prima maar de praktijk is soms anders.

Eenmaal aan wal raken we meteen in gesprek met een paar mensen van de Eni stam, de bewoners van de zuidkant van het eiland. Het is even schakelen nu we weer Frans moeten spreken maar dat went gelukkig snel. Het hele dorp is druk in de weer met de voorbereidingen voor een bruiloft later deze week. De lange tafels voor het bruiloftsdiner staan al klaar en worden nu alvast gebruikt voor een café au lait met het hele dorp. We worden spontaan uitgenodigd een 'bakje' mee te drinken. De baguette komt op tafel naast de 'soepkommen' met koffie en zo komen we in korte tijd veel te weten over Maré en haar bewoners.

Vanuit de dinghy zien we de volgende dag plotseling een bultrug walvis uit het water opspringen. Wow! En zó dichtbij! Het moment is natuurlijk veel te kort om het goed vast te kunnen leggen maar dat maakt de ontmoeting eigenlijk des te magischer.

Aan het eind van de middag maken we ons op voor vertrek naar Noumea. We kiezen voor veiligheid en verlaten daarom nét voor zonsondergang de baai (vol met rifjes) bij Maré. Als we niet te hard varen, zo redeneren we, passeren we de volgende morgen net ná zonsopgang de riffen voor het hoofdeiland van Nieuw-Caledonië, Grande Terre. Onze snelheid hebben we overigens goed in de hand want wind is er niet en dus varen we, op de motor, precies 5 knopen. Bij het uitvaren van de baai worden we plotseling omringd door een groepje dolfijnen, die ons uitgeleide lijken te doen van de Loyalty eilanden. Vrolijk dansen ze om de Seaquest heen.

De zee is lekker kalm. Gek eigenlijk, dat dat in bed anders voelt. Als zeesterren (benen en armen gespreid) liggen we in bed en toch liggen we urenlang alleen maar te buikschuiven. En zo nu en dan word je dan in één keer naar de andere kant van het bed gelanceerd. Grrr! Best leuk, zo'n wereldreis maar die gebroken nachten? Nee, dank je!

Als we de volgende ochtend door de passage van het rif gaan, houdt het irritante schommelen meteen op. De rest van de ochtend kunnen we daardoor een beetje de gemiste slaap inhalen. Én genieten van de compleet andere wereld waarin we zijn beland. Links en rechts passeren we eilanden met roodbruine rotsen en groene begroeiing; de naam Nieuw-Caledonië is goed gekozen want het landschap doet ons inderdaad een beetje aan Schotland denken. Met verbazing kijken we naar de snelle ferry's en laagvliegende helikopters die ons om de oren vliegen. Dit is wel wat anders dan Vanuatu. Maar ook mooi. Dit wordt onze speeltuin de komende zes weken!

Aan het eind van de ochtend komen we aan in Noumea, waar we in Port Moselle een plekje vinden om in te klaren. Het is hier groot, luxe en modern. Om ons heen zien we hoge gebouwen, Franse restaurantjes, veel verkeer en zelfs een miniversie van de Notre Dame. Plof. We landen weer in de bewoonde wereld. We zijn in een stukje Frankrijk, niet alleen wettelijk gezien maar ook qua 'look and feel'. Maar dan wel in de Pacific.

De kinderen genieten van de luxe van een draaimolen en een springkussen om de hoek. Helaas is dit plezier van korte duur: Linde tuimelt onfortuinlijk naar beneden op het springkussen en breekt haar elleboog. Na een avond in het ziekenhuis en een bezoek aan de orthopeed weten we dat het weer helemaal goed komt maar de komende drie weken moeten we wel even pas op de plaats maken. Gelukkig zijn we in Frankrijk, met alle bijbehorende faciliteiten. Linde past haar leventje opvallend snel aan aan haar tijdelijke 'handicap' en ze lijkt het vaak niet eens te merken dat ze maar één arm kan gebruiken. Nou ja, behalve dan als ze wil applaudiseren voor de gezellige gitarist op het terras.

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!