Noumea, Nieuw-Caledonië

10-9-2012

We zijn behoorlijk aan het 'landen' in Nieuw-Caledonië. Nog steeds liggen we in marina Port Moselle en we vinden het eigenlijk wel even prima. Er zijn leuke strandjes, goede supermarkten, een paar musea en gezellige restaurants en winkeltjes in de buurt. Maar vooral ook genieten we 'gewoon thuis', van onze Seaquest, waar we heerlijk tot rust komen. Want we zijn een beetje moe. Voortdurend reizen, gebroken nachten, onregelmatig leven en steeds weer nieuwe indrukken opdoen én verwerken is in de eerste plaats geweldig maar het vergt ook veel energie, voelen we. Bovendien kan Linde nog steeds maar één arm gebruiken en dan is een stabiel liggend huis en een steiger naast de boot best prettig. Met Linde en haar elleboog gaat het overigens goed. De orthopeed vertelde ons deze week dat de breuk goed heelt en dat, zoals het er nu naar uitziet, over twee weken het gips eraf mag.

Op een regenachtige zondag bezoeken de drie dames van de Seaquest het Aquarium van Noumea. Daar zijn natuurlijk bijzondere vissen, koraalsoorten en anemonen te zien. We beseffen door het bezoek echter maar al te goed hoe bevoorrecht we zijn: bijna alles in het aquarium hebben we al eens 'in het echie' gezien, tijdens het snorkelen op één van die vele bijzondere plekken op de wereld. Het is toch bijzonder dat Maren en Linde de namen van veel vissoorten kennen. En, eerlijk is eerlijk, ook wijzelf heb de afgelopen twee jaar op dit vlak veel geleerd.

Huib Jan gaat ondertussen wandelen met Thijs, Wilma en Michela. De rit er naar toe vraagt meer inspanning dan de wandeling zelf; buiten de hoofdstad Noumea is de infrastructuur in Nieuw-Caledonië van beduidend mindere kwaliteit. Maar goed, dan ben je ook op een plek met de veelbelovende naam 'Mille Cascades'. Helaas is er van die 1000 watervallen maar één te vinden, en dan ook nog een kleine, maar die levert in ieder geval wél een mooi plaatje op. Verder is de wandeling overigens de moeite waard en de gezelligheid compenseert de ontbrekende watervallen ruimschoots.

Halverwege de week nemen we afscheid van Michela, die na drie weken op de Luna Verde weer verder reist. Ze verrast ons met een bijzonder afscheidslied, dat de potentie heeft het lijflied van de twee-eenheid Luna Verde/Seaquest te worden.

In het weekend vermaken we ons in 'Baie de Citrons'. We hebben een ouderwets gezellig middagje op het strand; 'oma' Wilma heeft lekkers in de tas en 'opa' Thijs doet spelletjes met de kinderen op het strand en in het water. Het water is hier weer een stuk kouder dan in de rest van de Pacific. Met een fris tintelend gevoel op onze huid trekken we baantjes door de baai. Heerlijk!

Terwijl de dames met de laatste loodjes van het Seaquest college bezig zijn, zijn Thijs en Huib Jan druk in de weer met de generator en de watermaker van de Luna Verde. Met beide is serieus iets aan de hand en de uitdaging is nu, alles hier weer op en top te krijgen. Al weer een goed excuus om nog even te blijven waar we zijn. Alsof we dat nodig hebben...

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!