Logboek januari 2013

Driedubbel feest

Geplaatst op 28-1-2013

Vol spanning wachten we dinsdagmidag op Huib Jan's aankomst op het vliegveld van Auckland. De start van zijn reis verloopt anders dan gepland, als zijn vliegtuig 6 uur lang aan de grond moet blijven door de hevige sneeuwval in Nederland. Onvoorstelbaar hier in Auckland, waar de mussen bijna van het dak vallen. Daarna verloopt zijn reis gelukkig vlekkeloos. Het is feest als we onze heit en liefste weer in de armen kunnen sluiten, na drie weken alleen maar Skypecontact. Een lieve vriendin in Nederland verwoordt het heel pakkend: "Nog heel even en jullie man, zoon en papa is er weer om jullie te knuffelen, te verlichten en natuurlijk om het gezin weer compleet te maken." En zo is het.

Een paar dagen later staan we, midden in de nacht, weer op het vliegveld. Bauwina komt nl. drie weken op bezoek in Nieuw-Zeeland. Als zij door de gate komt, is het voor de tweede maal deze week feest: een stukje Nederland dat ons lief is, hebben we nu even 'binnen handbereik', tijd voor vriendinnentijd!

Het leuke is: heel Auckland viert feest met ons: de stad bestaat 'slechts' 173 jaar maar dat is genoeg reden voor zo'n jonge stad voor heel veel feest: een lang weekend vol activiteiten met o.a. een 'buskers festival', oftewel een straatfestival, een regatta, vliegshow, seafood festival, folk festival, etc. en toevallig bijna alles naast de deur van Seaquest. Driedubbel feest dus hier. Onze week kan niet meer stuk!

Link + foto's

Vrouwenpower

Geplaatst op 20-1-2013

Nu alleen de vrouwelijke Seaqrew in Auckland is, komt het erop aan. Klusjes die ik anders bewust of onbewust 'doorschuif' naar de enige echte kapitein op de Seaquest, moet ik nu zelf opknappen. Naast de 'normale' taken als moeder, juf, webbeheerder, kok, wasvrouw, assistent schipper, amateurfotograaf, boodschappenmanager, etc. ben ik nu ook eindverantwoordelijke voor bemanning en boot. Vooral dat laatste is even wennen.

Dekzwabberen en (nou ja, een beetje dan...) techniek? Ach, dat lukt nog wel. Maar de échte uitdaging komt pas als de havenmeester me deze week vriendelijk doch dringend verzoekt om de Seaquest 'even' te verleggen. Normaal gesproken reppen we niet over een dergelijke manoeuvre maar nu onze kapitein aan de andere kant van de aardbol zit, is dat toch even anders... Maar oké, oké, ik laat me niet kennen: die uitdaging ga ik graag aan. Ik heb overigens weinig keus. Een goede voorbereiding is al het halve werk, toch? Ik gooi mijn charmes in de strijd en daarmee weet ik twee paar extra spierballen op de steiger te regelen. Et voilà: de Seaquest ligt in 'no time' op haar nieuwe plek. Vrouwenpower!

Nog geen 24 uur later is tijdens het koken plotseling het gas op. Normaliter geef ik dan een gil naar de kuip en Huib Jan doet de rest. Lekker makkelijk. Gas verwisselen is namelijk niet mijn favoriete bezigheid. In gedachten zie ik altijd meteen de grootste ontploffingen en rampscenario's voor me. Beetje overdreven, ik weet het, maar echt waar. Hulp roepen heeft nu echter weinig zin want 'handy man' is in geen velden of wegen te bekennen. Dus tja, tijd om me te gaan verdiepen in het gasmanagement op de Seaquest. Dat zal ook eens tijd worden! Samen met oma probeer ik het hoofd koel te houden. Logisch redenerend en stap voor stap verwisselen we de slang. Wat blijkt? Eitje! Heb ik dáár nou altijd zo moeilijk over gedaan?

De volgende morgen worden we tijdens het ontbijt ruw gestoord door een indringer aan boord: een joekel van een KAKKERLAK, ahhh! Linde ontdekt ons 'huisdier' onder een kussen en gilt de hele haven bij elkaar. Maren schrikt daarvan en gilt vervolgens net zo hard mee. En ik? Ik geef het toe: ik ben hierin geen held maar desondanks werkt mijn reactievermogen goed. Geen kapitein, geen keus... Ik zet het dier klem onder een kussen maar moet het dan nog naar buiten zien te evacueren, voordat het onder de vloer wegkruipt o.i.d. Loslaten kan niet want dan is 'ie weg. Hellup! Maren en Linde zijn verlamd van schrik, luisteren niet meer en doen niets meer. Gelukkig is oma er, de enige die het hoofd echt koel houdt. Met behulp van een beker en een kartonnetje verhuizen we mejuffrouw kakkerlak naar de zee. We moeten even bekomen van de schrik. Hiervoor was dan misschien geen echte power nodig maar wel héél veel moed!

Nog een leuke: vraag me niet hoe het kan (vrouwenpower?) maar onze autobumper ligt op straat. De bumper ligt inmiddels in de kofferbak maar door het ongelukje sleept er een plaat over het wegdek. Hmmm... Wéér laat ik me niet gek maken en dus trek ik de stoute schoenen aan. Ik kruip op de parkeerplaats, in mijn nette stadsjurkje, onder de auto. Gewapend met een paar tie rips brei ik de boel daar voorlopig definitief aan elkaar. Zo, die kan er ook weer even tegen. Wat kan ik toch wat!

Échte vrouwenpower zien we echter bij Maren en Linde: zij gaan twee weken lang iedere ochtend naar zwemles in de 'Tepid Baths' hier om de hoek. Maren werkt aan haar techniek van de borst- en rugcrawl en Linde proberen we met de zwemlessen nét even dat laatste zetje te geven, waarmee ze écht vrij kan zwemmen in de grote diepe zee. Ook zij leert meteen de borst- en rugcrawl; schoolslag doen ze hier niet aan want zwemmen doe je hier niet om te overleven maar om te winnen.

Ik kan na drie weken zonder mankracht aan boord maar één ding concluderen: wij vrouwen kunnen bergen verzetten! Maar, eerlijk is eerlijk: ik ben toch blij dat Huib Jan weer in het vliegtuig zit, onderweg naar zijn meisjes in Auckland, onderweg naar huis.

Link + foto's

Zomer!

Geplaatst op 14-1-2013

Het is zomer, hoogzomer in Auckland: mooi weer, lange dagen en buiten leven, Auckland lééft, heerlijk! We nemen het ervan: slenteren door de vele mooie wijkjes die Auckland rijk is en die Auckland tot zo'n bijzondere en gevarieerde stad maken; barbecueën heel gezellig en vooral ook lekker bij Jan Pieter en Esther thuis; gaan een middagje 'ouderwets' naar het strand in Mission Bay; genieten van spontane en aanstekelijke dans- en muziekoptredens op de meest onverwachte plekken; bezoeken het Maritiem Museum en het Kelly Tarlton Aquarium en ga zo maar door.

Als we een dagje de stad uitgaan, gaan we naar Bethell Beach, aan de westkust. Daar belanden we na een half uurtje rijden in een compleet andere wereld, zo lijkt het: de combinatie van een ruige kust, zeemist, mooie rotsformaties, indrukwekkend hoge golven, zwart zand en hard stromende slenken maken het tot een bijzondere, bijna mystieke plek.

Zaterdagavond. We horen een grote plons. Wat was dat? Maren heeft, al spelende op de steiger, een stap te ver naar achteren gezet en ligt daardoor een fractie van een seconde later in het zoute water, tussen de steiger en de kademuur. Helemaal kopje onder. Als ze bijna weer op het droge staat, roept ze schraaltjes 'help!' en dan pas hebben we echt in de gaten wat er is gebeurd. Behalve een nat pak is er gelukkig niks aan de hand maar de schrik zit haar en ons -achteraf- goed in de kleren. Zo blijkt maar weer: een ongeluk zit in een klein hoekje...

Op een avond belanden we (niet geheel toevallig) bij restaurant 'Dutch Delight', het enige Nederlandse restaurant in Nieuw-Zeeland: Delftsblauwe klompjes in de vensterbank, Beatrix, Lex en Max aan de muur en (yehhh!) frikandel, broodje kroket, poffertjes, Hollandse Chocomel en Fristi op het menu. We laten alles goed op onze smaakpapillen inwerken, zodat we er weer een jaartje tegen kunnen. Want de smaak van Holland kan zoet zijn ;-)

Link + foto's

Happy new year!

Geplaatst op 6-1-2013

Oud & nieuw in Auckland, wát bijzonder! Samen met onze vrienden van de Laissez Faire en de Boomerang vieren we dit jaar geen oud & nieuw op Vlieland maar in Auckland, op de steiger. Aan niets ontbreekt het ons: goed gezelschap, lekkere hapjes en drankjes en: oliebollen! De oliebollen bakken we zelf, ook op de steiger, en ze smaken voortreffelijk, misschien vooral door het vleugje heimwee door het beslag.

De bollen zorgen overigens voor leuke neveneffecten: niet zelden zoemt een fotograferende Japanner in op 'die oliebollen bakkende mevrouw op de steiger'; een toevallig passerende Nederlandse wordt betoverd door de oud-Hollandse-gebakkraam-geur en ze smeekt ons (nog nét niet op de knieën) om een oliebol. Túúúrlijk mevrouw! En ook de bewaking komt opvallend vaak 'even' poolshoogte bij ons nemen, na het proeven van de eerste bol. Die smaakt natuurlijk naar meer.

Vanaf een uur of tien 's avonds loopt de kade achter de Seaquest vol met mensen. Wat blijkt? We liggen eerste rang voor het vuurwerk vanaf de Skytower! Als in Nederland de oliebollen het vet ingaan, hebben wij die al lang en breed achter de kiezen, rijkelijk weggespoeld met Champagne. De Skytower, die vorige week nog onze kerstboom was, is nu omgetoverd tot misschien wel de grootste vuurpijl ter wereld, met dit verschil dat 'ie zelf niet de lucht ingaat. Als klap op de vuurpijl steekt Huib Jan een noodsignaal af, dat meer aandacht trekt dan het hele vuurwerkspektakel zelf, vooral als de vuurbal iets langer dan gepland doorbrandt... Leuk als je op zee in nood zit - maar niet midden in het centrum van Auckland.

Op nieuwjaarsdag hebben we allemaal last van een kater aan boord van de Seaquest. Nee, niet door de champagne maar omdat we onze kapitein hebben moeten uitzwaaien op het vliegveld. Huib Jan gaat de komende drie weken een landleven leiden in Nederland en wij moeten het dus even stellen zonder ons maatje. Afleiding genoeg hier hoor en de dames redden het prima zonder haan aan boord maar dat lege plekje? Het is toch even wennen.

Link + foto's