Durban en op safari

2-11-2013

Over Durban doen de wildste verhalen de ronde. Een deel daarvan is waarschijnlijk waar. Als we echter álle verhalen en goedbedoelde waarschuwingen in de Yachtclub moeten geloven, worden we eerder vandaag dan morgen beroofd, gekidnapt en misschien zelfs wel om zeep geholpen. Dat is keiharde taal, te hard misschien. Ok, naïef de straat opgaan is niet echt verstandig maar enige nuancering is wel gepast. Je moet gewoon de spelregels kennen. In bepaalde wijken kun je als blanke beter niet alleen de straat opgaan, vooral niet 's avonds en in het weekend. Het centrum is berucht. En laten wij nou nét midden in dat centrum liggen... Toch voel ik me hier niet onveilig, integendeel. We hebben ontzettend aardige mensen ontmoet in álle kleurschakeringen en dat beeld wil ik graag vasthouden. Maar 's avonds gaan we toch maar niet de straat op.

Lastiger vind ik de apartheid. Die is dan misschien officieel afgeschaft, in de praktijk werkt het anders: de zwarte mensen 'bedienen' nog steeds de veelal blanke mensen in restaurants en winkels, een constatering waarvan ik eigenlijk best wel schrik. Het is wel duidelijk waar het geld zit. Aan de andere kant: het is tegenwoordig bij de wet verboden blanke mensen in dienst te nemen en dus starten blanke mensen noodgedwongen hun eigen bedrijf en huren ze mensen in. Of ze gaan emigreren, elders hun heil zoeken. Bedrijven met een blanke top betalen tegenwoordig meer belasting dan bedrijven met een volledig zwarte top. De rollen zijn omgedraaid. Alle Engelse straatnamen zijn drie jaar geleden veranderd in Zulu namen, in een poging de Britse geschiedenis uit te wissen. In de praktijk worden de oude en de nieuwe straatnamen echter nog steeds door elkaar gebruikt, wat natuurlijk voor veel verwarring zorgt. Er kriebelt véél onderhuids en de balans is duidelijk nog niet gevonden in dit mooie land. Daarbij voel ik me niet altijd op mijn gemak. Maar wat kan/mag ik ervan vinden? Elk verhaal heeft twee kanten.

We belanden in een totaal andere wereld als we samen met Thijs en Wilma een paar dagen op safari gaan in het Hluhluwe Imfolosi Park. Samen met onze gids Sotiris doorkruisen we drie dagen lang het park in alle mogelijke richtingen: prachtig heuvellandschap doorspekt met wilde dieren, van piepklein tot kolossaal groot. En de kunst is natuurlijk die allemaal te 'spotten', turend door de verrekijker, glurend tussen de struiken. Het spotten van de 'big five', dáár heeft iedereen het over: de leeuw, de olifant, het luipaard, de neushoorn en de waterbuffel. Toch is de rest minstens zo indrukwekkend. Maren heeft één hoofddoel: een échte mannetjesleeuw zien. Haar verwachtingen zijn hooggespannen.

We genieten van de dieren die letterlijk op ons pad komen. Meteen bij de ingang van het park is het raak: olifanten, groot en héél dichtbij. Oeh! Dit is toch echt anders dan in een dierentuin of circus! Het is meteen duidelijk wie hier de touwtjes in handen hebben - en dat is níet de mens. Ons 'scorelijstje' van de eerste dag mag er zijn: olifanten, witte neushoorns, giraffen, zebra's, nyala's, impala's, waterbuffels, wrattenzwijnen en kudu's. En onderweg naar het park hebben we ook nog eens heel veel nijlpaarden gezien. Drie van de grote vijf 'hebben' we maar vast! Nu nog op zoek naar een leeuw en een luipaard. Maren moet nog even een nachtje geduld hebben.

Op dag twee gaan we vroeg uit de veren. Want hoe eerder je op pad gaat, des te meer kans op succes. Om half zes zit we vol verwachting in de auto. We rijden weer heel wat kilometers en wederom zien we veel dieren, net als op dag één, plus wildebeesten, groene meerkatten ('Oh, wat een schattige aapjes!'), bavianen, schildpadden, bijzondere vogels en heel veel kevers, die behendig met een bal van mest rollen.

Aan het eind van de dag maken we nog een 'night game drive', een geheel nieuwe ervaring. Fel oplichtende oogjes staren ons aan vanuit de struiken en daardoor zien we, naast de grote jongens, veel andere en kleinere dieren dan overdag: hyena's, gennets, uilen, duikers, kikkers, vogels en zelfs een krokodil. Huib Jan vraagt zich (érg grappig) hardop af: 'Wat als ze me hier nou moederziel alleen achter zouden laten, helemaal midden in de bush?' Nou, één ding weet ik zeker: Durban is véél veiliger. Onze gids doet er nog een schepje bovenop: 'Zelfs je schoenen zouden ze niet terugvinden.' Prettige gedachte, met twee kinderen naast me... Van leeuwen en luipaarden helaas wéér geen spoor te bekennen vandaag. Maren haar geduld wordt bijzonder op de proef gesteld.

Op de laatste ochtend doen we, nog voor het ontbijt, een laatste poging om leeuwen te spotten. Even denken we dat we daarvoor toch naar de dierentuin moeten gaan maar dan, zomaar ineens, liggen er vlak voor onze auto twee leeuwen te luieren midden op de zandweg. De ontmoeting is kort maar Maren is tevreden. En wij ook. We vieren dit met een kopje koffie boven op een heuveltop. Práchtig uitzicht over het park hebben we daar. Huib Jan tuurt uit gewoonte nog even door de verrekijker en ziet tot zijn verbazing maar liefst 10 leeuwen op de heuvelrug tegenover ons. Wel een half uur lang kunnen we genieten van deze privéshow. Het is het grand dessert van onze safari, de kers op de slagroom. Maren haar dag, wat: haar jáár is goed!

En dan de domper. Als we de hoteldeur openen om onze spullen te pakken, worden we besprongen door vier groene meerkatten. Die 'schattige aapjes' zijn hártstikke agressief! Ze hebben zich verschanst in onze hotelkamer en zich tegoed gedaan aan onze appelvoorraad en de restjes van de barbecue van de vorige avond. De hele hotelkamer staat op de kop; overal liggen etensresten en ze hebben alles ondergescheten, ondergeplast en mijn toilettas kapot getrokken. Grrrrr! Wat blijkt? We hadden alle ramen en deuren potdicht gedaan tegen de apen maar zijn vergeten het haakje op de schuifpui te doen. En apen zijn slim genoeg om daar iets mee te doen. Rotapen! Of hoort dit er gewoon bij midden in de 'bush'?

Op de terugweg genieten we nog één keer van alle dieren die ons pad kruisen; opvallend veel dieren in grote kuddes vandaag. Iedere dag op safari is uniek. Van het luipaard helaas nog steeds geen spoor te bekennen en daarom bezoeken we onderweg naar de Seaquest een cheetah opvangcentrum; een goede 'tweede keuze', alleen vallen die lelijke hekken zo ontzettend op na een prachtige safari op de grote vlakte;-(. Maren en Linde vinden het echter geweldig dat ze éindelijk eens een dier mogen aaien, een baby-serval, zonder dat ze met huid en haar worden opgegeten. En dat vind ik eigenlijk best wel een geruststellende gedachte.

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!