Oversteek Durban - Kaapstad

16-11-2013

Maandag 11 november
"Maar mem, hoe moet dat nou? Het is vandaag Sint Maarten! Dan kunnen we toch niet gaan váren?" Maren en Linde zijn het er roerend over eens: varen op 11 november is onmogelijk. Ook al weet niemand in Durban wat Sint Maarten is. "Weet je, er is niet zo vaak een goed moment om van Durban naar Kaapstad te varen" leg ik uit. "Zo'n moment is er nu wél en als we daarvan gebruik maken, zijn we hopelijk in Kaapstad als de familie daar aankomt." Even is het stil. Maar ze zijn overtuigd. Want de familie, díe willen ze niet missen. "Mogen we dan op zee wel zingen met lampionnen?" vraagt Linde nog. "Natuurlijk, dat zou ík niet willen missen!" zeg ik enthousiast.

Rond het middaguur gooien we onze trossen los van de kade in Durban. Met een beetje gezonde spanning kiezen we het ruime sop; we zijn benieuwd wat de zee en het weer deze tocht weer voor ons in petto hebben... In de stromende regen varen we uit, niks aan. Maar: de barometer staat op 1020 en hij zakt in de loop van de dag verder naar beneden. Dat is een bevestiging dat we ons vertrek goed hebben gepland.

Meteen krijgen we een groot cadeau: drie walvissen geven een showtje weg pal naast de Seaquest. Ze rollen door het water, laten regelmatig hun staarten zien en springen zelfs op uit het water. Wauw! Maar tegelijk vinden we het best spannend, die walvissen zó dichtbij. De onfortuinlijke aanvaring van de Boomerang zit ons nog vers in het geheugen...

We gaan op zoek naar de Agulhasstroom, die ons een flink zetje mee zou moeten geven. We gaan af op de dieptelijnen; rond de 200 meter lijn zouden we het meeste voordeel van de stroom hebben. En ja hoor: een paar uur na ons vertrek hebben we hem te pakken, en hoe! Mister Agulhas himself geeft ons een extra duwtje van drie knopen en dat betekent dat we 9 tot 10 knopen over de grond gaan, zonder al te veel inspanning van de motor.

Met prikpen, kleurpotloden, lijm en vloeipapier zijn de dames de hele middag druk in de weer. Net voordat het donker wordt zijn ze (helemaal trots) klaar en kunnen de lampionnen aan. Uit volle borst zingen ze liedjes. "Mogen we nu een snoepje?" vraagt Linde direct daarna. "Nee joh, dat hoor je niet te vragen, dat is niet netjes!" sist Maren in haar oor. Het is net echt -en misschien nog wel leuker- zo midden op zee. En we belonen ze natúúrlijk met een snoepje. Wel twee.

Dinsdag 12 november
Zes knopen. Zes! De Agulhasstroom wordt steeds enthousiaster. En wij ook. Want zes knopen stroom mee, dat is 'best leuk'! We zijn afwisselend aan het zeilen en motorzeilen; door de gigantische stroom varen we de niet al te harde wind die van achteren komt namelijk 'dood'. We gaan als de brandweer: onze 'speed over ground' komt vandaag niet onder de 11 knopen en regelmatig zelfs op 12 knopen dat is echt uniek. In 24 uur leggen we dan ook ruim 250 zeemijlen af. Hier kan ik wel aan wennen!

Huib Jan en Thijs hebben een dagtaak aan het bestuderen van de gribfiles want die zijn érg veranderlijk. Vooral voor het stuk tussen Port Elizabeth en Kaapstad is het lastig inschatten wat het weer en de wind gaan doen. Maar op basis daarvan moeten we wél rond middernacht een keuze maken of we in één keer doorvaren naar Kaapstad of een tussenstop maken in Port Elizabeth. "Doorvaren" beslissen we uiteindelijk. Onze volgende uitwijkmogelijkheid, Mosselbaai, ligt zo'n 200 mijl verderop en daar zien we wel verder.

Woensdag 13 november
Het is een rommelige nacht met veel buien en een onrustige zee. Maar bij het ochtendgloren is de zee weer zo rustig als het Pikmeer. We varen inmiddels pal west, langs de zuidkust van Zuid-Afrika. De Agulhasstroom werkt nog steeds mee aan onze snelheid maar neemt in de loop van de dag steeds verder af. Het lijkt op een gegeven moment of we niet meer vooruit te branden zijn, wat overigens niet waar is maar vergeleken bij 12 knopen is alles langzaam. Snelheid went snel.

Vandaag hebben we een feestje aan boord want Linde wordt 6 jaar. We vieren het volgende week in Kaapstad maar helemaal onopgemerkt kunnen we deze dag niet voorbij laten gaan. En daarom hangen we slingers op, trekt Linde haar mooiste jurk aan, trakteert ze op het Seaquestcollege op cupcakes, eten we pannenkoeken en krijgt de jarige jet alvast één cadeautje. Via de satelliettelefoon krijgt ze felicitaties uit Nederland en Kenia en Thijs en Wilma van de Luna Verde zingen haar toe door de marifoon. Onze prinses straalt. Het feestje wordt vervolgens ruw onderbroken door een iets te grote vissersboot die op ramkoers ligt. Over tot de orde van de dag.

Net voor zonsondergang zien we zonder overdrijven honderden dolfijnen rondom ons zwemmen, duikelen en springen. Voor de Seaquest, achter de Seaquest, links, rechts, ver weg en dichtbij: waar we ook kijken, ze zitten werkelijk óveral. "Die komen vast mijn verjaardag vieren" zegt Linde helemaal blij. En daarmee is haar feestje nog nooit zo druk bezocht geweest.

Donderdag 14 november
We besluiten ook Mosselbaai voorbij te varen en dat betekent dat het er steeds meer op gaat lijken dat we in één keer van Durban naar Kaapstad kunnen gaan. Haastige spoed is zelden goed maar nu vinden we het verantwoord om door te varen omdat de waarden in de weerkaarten niet extreem zijn. Het grootste offer dat we moeten brengen is diesel; dat zij dan maar zo. Het alternatief is minstens een week wachten in een oninteressante baai, zónder familie. En dat klinkt nog minder aantrekkelijk.

Het lastige stukje is Cape Agulhas; die zit ons eigenlijk gewoon in de weg;-). Met een aantrekkende wind tot 30 knopen recht op de kop wordt het ons wat te gek. We speuren de kaart af naar een oppertje. "Ja, St. Sebastian Bay, de baai vóór de kaap, dat moet lukken" zegt Huib Jan. Met ruimere wind racen we lekker comfortabel de baai in. Daar aangekomen draaien we de kop in de wind en proberen we te ankeren op 5 meter diep water. De wind dendert van de bergen af en giert als een dolle door de mast. "Waarom wil dat rotanker niet meer?!?" overschreeuwt Huib Jan de loeiende wind. Dan blijkt dat de ketting door het geschommel zichzelf klem heeft gezet. Wat volgt is een heel geworstel met de ankerketting, terwijl we de boot op diepte proberen te houden. En dan eindelijk, na 15 minuten, dendert de ketting naar beneden. De wind waait stevig door maar wij liggen rustig. Na het eten gaan we een paar uurtjes lekker bijslapen. Om half 10 's avonds is het, zoals voorspeld, vrijwel windstil. Tijd voor de laatste paar honderd mijl naar Kaapstad!

Vrijdag 15 november
Rond 4 uur 's ochtends ronden we dan eindelijk Cape Agulhas, het meest zuidelijke puntje van Zuid-Afrika. Het is een memorabel moment: we laten de Indische Oceaan nu achter ons en varen na twee jaar weer op de Atlantische Oceaan. Dat voelt toch een beetje als thuiskomen. En: drie oceanen zijn we zonder kleerscheuren overgevaren!

De volgende Kaap is veel kleiner, is niet de zuidelijkste maar is wel veel beroemder/beruchter: Kaap de Goede Hoop. Ook voor vandaag is er harde wind voorspeld maar die komt van achteren en dat kunnen we best hebben, zo schatten we in. We worden op de proef gesteld: met maar liefst 40 knopen wind ronden we 'de' Kaap, terwijl de regen met bakken uit de hemel valt. En even later waait het maar liefst bijna 50 knopen en zitten we in een dikke onweersbui, oef! Voor de zekerheid leggen we een handheld-gps, een marifoon en een gsm in de oven; die geïmproviseerde 'kooi van Faraday' moet onze spullen veilig stellen. Gelukkig zijn onze voorzorgsmaatregelen overbodig en kunnen we 'later' héél stoer zeggen dat het ronden van De Kaap hartstikke goed is gegaan.

Met een zoete glimlach van overwinning meren we de Luna Verde en de Seaquest vrijdagavond af in de Waterfront Marina van Kaapstad. Achter ons breekt de hel los: waar wij gisteren nog op een spiegelgladde zee voeren, worden nu "very, very dangerous waves" voorspeld op Cape Town Radio. We zijn blij en opgelucht: wat wij op ons dak hebben gehad was slechts kinderspel. En we liggen dan misschien niet droog maar wél veilig in Kaapstad, onze thuisbasis de komende 7 weken!

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!