Heet onder de voeten...

17-2-2013

De vriendinnen gaan op stap! Samen met Bauwina ga ik drie dagen naar Rotorua en omgeving. De drie uur durende reis ernaar toe door het prachtige, afwisselende landschap van Nieuw-Zeeland verveelt geen moment maar dat komt misschien mede doordat we het erg gezellig hebben samen in de auto :-).

In Rotorua overnachten we en gaan we op zoek gaan naar een lekker maal. Dan ontdekken we meteen al wat Rotorua zo bijzonder maakt: we lopen toevallig langs een park met een dampende, fel oranje gekleurde poel. En als we verder lopen, zien we dat de aarde hier overal stoomt, pruttelt, dampt en sist. Het is een wondere wereld.

In 'Ohinematu Village', een 'doodgewone' wijk even verderop, zien we hoezeer de geothermische activiteit van moeder aarde hier verweven is met het dagelijkse leven: in ieder tuintje, naast de voordeur, achter de schuur, tussen de struiken, uit een putdeksel en zelfs tussen de straatklinkers komt het kokende of stomende water omhoog. De mensen maken dankbaar gebruik van deze energie: een pan met eten zet men gewoon in één van de kokende poeltjes. Baksteen erop, ff wachten.... klaar. Het kokend hete water wordt verder gebruikt om de was in te doen, huizen te verwarmen, het bad mee te vullen, etc. Een directere link met moeder aarde kun je toch niet hebben? Er hangt een beetje een onwerkelijke sfeer in dit verder zo gewone plaatsje; wat voor ons zo ongewoon is, is voor de mensen hier doodgewoon en alledaags en dat maakt het voor ons nog eens extra bijzonder. De zwavelgeur -een lichte geur van rotte eieren- nemen we maar op de koop toe.

Het Museum van Roturua is gehuisvest in een markant gebouw: het voormalige Bath House, met een mooie Tudorgevel. Onze Maori gids vertelt ons recht uit het hart over zijn land en zijn volk en zijn verhaal ráákt ons.

De volgende dag bezoeken we een dorpje even ten zuiden van Rotorua, met een tongbrekende naam: Tewhakarewarewatangaoteopetauaawahiao, kortweg ook wel Whakarewarewa genoemd - dat scheelt. Wederom zien we pruttelende modderpoelen en stomend en kokend heet water opborrelen uit de grond. En we hebben mazzel: de Puhuto geiser, de hoogste geiser van Nieuw-Zeeland, wordt actief op het moment dat wij er zijn. Maar liefst 30 meter hoog en wel 10 minuten lang spuwt de aarde kokend heet water uit. Wow!

In het 'Kiwi House' zien we twee kiwi's lopen in het schemerdonker. Hun eigenaardige loopje en wiebelende dikke buik maakt de ontmoeting toch specialer dan het zien van één van de vele opgezette exemplaren in musea.

In de Marae, de centrale ontmoetingsplaats, zien we traditionele Maori dansen: de 'haka', de krijgsdans door mannen die harde kreten uitstoten en rollen met de ogen en de tong - nu heel lachwekkend maar ooit bedoeld om de vijand af te schrikken; de verleidelijke 'poi', waarbij de vrouwen heel soepel dansen met witte ballen aan een touwtje; en de 'tititorea' waarbij heel behendig met acht stokjes wordt gejongleerd op het ritme van de muziek.

We rijden verder richting het zuiden en stoppen even bij de Huka Falls. Per minuut 'dendert' hier de inhoud van vijf olympische zwembaden uit Lake Taupo naar buiten, wát een geweld! Het water is door het zuurstof ijsblauw en sneeuwwit, een prachtig kleurenspel. Dit is het spectaculaire begin van de langste rivier van Nieuw-Zeeland: de Waikato. Even verderop kijken we uit over het blauwe Lake Taupo, met aan de overzijde de besneeuwde bergtop van de bijna 3000 meter hoge Mount Ruapehu. De natuur in Nieuw-Zeeland blijft adembenemend.

De laatste dag rijden via een mooie route langs de oostkust weer terug naar Auckland. We stoppen in Te Puke, 'the kiwifruit capital of the world', want we willen één van de iconen van Nieuw-Zeeland wel eens van dichtbij bekijken. De kweek en de oogst van de 'hairy berry' is een tijdrovende en arbeidsintensieve klus, zo leren we, waar niet alleen heel veel mankracht maar ook minstens zoveel bijenkolonies voor nodig zijn. Over logistiek gesproken. Ik zal voortaan met nóg meer aandacht een kiwi eten ;-).

In Tauranga, een drukke havenstad en populaire badplaats aan de Bay of Plenty, maken we onze laatste tussenstop. We lunchen op het oneindig lange witte strand naast Mount Manganui en zoeken schelpen zoveel als we kunnen. Pure ontspanning.

Via heel veel slingerwegen, langs prachtige kusten en door mooie valleien, dichtbegroeide bossen en kleine dorpjes staan we na een paar uren rijden weer oog in oog met de Skytower van Auckland. Met een voldaan gevoel stappen we even later weer aan boord van de Seaquest.

Met deze dagen nog vers in het geheugen zwaaien we donderdag Bauwina uit op de luchthaven van Auckland. En dat zorgt dan toch voor een glimlach bij het verder niet zo geliefde afscheid nemen. Onze voorhut is na bijna vier maanden weer leeg. Raar...

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!