Rondreis Zuidereiland: de Noordkust

3-3-2013

Op maandagochtend gaan we vroeg uit de veren, om in de auto te vertrekken richting het Zuidereiland. We overnachten in Rotorua, waar we alle geothermische activiteit (nogmaals) in vogelvlucht bewonderen. Maren denkt bij het zien van een warmwaterbron hardop: "Als iemand hier nu honderden tomaten in zou gooien, heb je dan in één keer een hele grote pan tomatensoep?" Tja...

Terwijl de meisjes lekker achter in de auto liggen te slapen, maken wij de volgende dag een flinke ruk van Rotorua naar Wellington. We genieten onderweg van de prachtige uitzichten en het gevarieerde landschap. We rijden achtereenvolgens langs drie totaal verschillende bergen: eerst de glooiende Mount Tongariro, vervolgens de bijna perfect conische (nog actieve) Mount Ngauruhoe en tot slot de Mount Ruapehu met haar besneeuwde bergtop. Tijdens de reis wisselen vlakke landschappen en hoge bergen elkaar af, meren, riviertjes, bossen, kleine dorpjes: er is genoeg te zien onderweg.

In Wellington, de hoofdstad van Nieuw-Zeeland, hebben we maar een middag tijd. We gaan in de 'cable car' naar een mooi uitzichtpunt, bezoeken het planetarium en regelen in grote lijnen onze route en onderkomens voor het Zuidereiland. De rest van de stad bewaren we voor als we hier terugkomen over drie weken.

Met de 'Interislander' steken we donderdagmorgen de Cooks Strait over naar Picton, op het Zuidereiland. We zijn nog maar net vertrokken, of we zien opvallend veel dolfijnen rond de ferry springen. 's Avonds horen we op het nieuws dat dat heel uniek is bij de haveningang. Op de ferry krijgen we een beetje het 'Vlieland-gevoel': een vertrouwd brommend geluid van de motoren, de kinderen in de speelhoek en wij een kopje koffie, broodje en krantje. Alleen als we om ons heen kijken beseffen we dat we toch echt aan de andere kant van de wereld zijn. De zee is gelukkig rustig op een plek waar het vaak behoorlijk kan spoken. Het laatste deel van de drie uur durende oversteek varen we door de mooie Marlbourough Sounds: mooie inhammen en baaien, geflankeerd door groen begroeide berghellingen. Zo komen we wel in de stemming!

Vanaf Picton is het nog een half uurtje rijden naar Blenheim, waar we twee nachten doorbrengen. Blenheim ligt in de Marlbourough Region, een bekende wijnstreek. En onze eerste kennismaking met dit stadje bevestigt dat: we passeren heel veel wijngaarden en zelfs een 'wine drive thru', nou ja!

We beginnen de volgende ochtend met een bezoek aan het Omaka Aviation Heritage Centre, opgezet door Sir Peter Jackson, het brein achter o.a. The Lord of the Rings en The Hobbit. Het museum heeft een bijzondere collectie originele en replica vliegtuigen uit de eerte wereldoorlog, opgesteld in 'scènes' die zo uit een film lijken te komen.

Daarna is het tijd voor waar we hier eigenlijk voor gekomen zijn. We bezoeken twee wijnboerderijen: de Highfield Winery, gelegen op een mooie heuvel in Toscaanse stijl, en de Wither Hills, één van de succesvolste wijnproducenten in een modern vormgegeven gebouw, met restaurant en tuin. Na de wijnproeverij zakken we onderuit in de zitzakken in het gras en we bestellen een heerlijke lunch 'mét' want 'a meal without wine is like a day without sunshine'. De overige wijngaarden laten we maar schieten want zowel de zonneschijn als de wijn is er in overvloed.

Over de 'Queen Charlotte Drive' rijden we van Blenheim naar Nelson. Het is een weg met heel veel bochten, over de steile kusten en langs de vele mooie baaien van de Marlborough Sounds. Het overweldigende groen van de dichtbegroeide hellingen grenst aan het diepe blauw van het water in de baaien en daar komt geen einde aan.

Vanuit Nelson, een klein gezellig stadje, nemen we de volgende dag de 'Inland highway' naar Motueka; al weer zo'n mooie route, tussen de fruitbomen door deze keer. Appels, peren, pruimen, kiwi's, druiven, aardbeien, etc., werkelijk alles groeit hier en: wéélderig. We passeren het plaatsje Braeburn, de plek waar mijn favoriete appelras ooit toevallig werd ontdekt, leuk! We plukken, een beetje stout, vier appels uit een boom en smikkelen die lekker op - verser kan het niet. De rest van onze vitaminevoorraad kopen we bij één van de vele fruitstalletjes onderweg.

Na Motueka rijden we het Abel Tasman National Park in. We komen oooh's en aaah's tekort want o, wat is het hier mooi! Nieuw-Zeeland is, in al haar bescheidenheid, groots en indrukwekkend: massief groene hellingen met grote, hóge bomen; weidse grasvlaktes, gelardeerd met rotsblokken en 'bezaaid' met grazende koeien en schapen; zwevende roofvogels; mooie rotsformaties; helderblauwe baaien; witte stranden: het Abel Tasman Park heeft het allemaal. Het is werkelijk adembenemend, Abel moest eens weten wat hij heeft gemist...

We maken een wandeling langs de 'Wainui Falls track'. Al snel zien we de Wainui rivier ver onder ons stromen. Wij wandelen tussen de palmen, zilvervarens en andere bomen door, prachtig! De wandeling zelf is een mooie uitdaging, vooral voor Linde, hoppend over het riviertje, klimmend over boomwortels, slippend over smalle paadjes en langs steile afgronden. Net voordat we de waterval bereiken, passeren we een 'swingbridge', oftewel hangbrug, best spannend! Maar de grootste uitdaging is het gevecht tegen de zandvliegjes, kleine venijnige zwarte vliegjes die 24 uur per dag in de aanval gaan en dagenlang vervelend jeukende muggenbeten achterlaten. We spuiten onszelf bijna plat met de OFF en dat werkt - een gewaarschuwd mens telt voor twee. Bij de Wainui Fall is het natuurlijk tijd voor een familieplaatje, cheese!

Aan het eind van de middag rijden we dezelfde route weer terug door het National Park want de wegen houden op na de waterval. In de potdichte mist rijden we terug over de top van Takaka Hill. Diepe afgronden, slingerwegen, hmmm... Wat we op de heenweg nog zo prachtig vonden, heeft door de mist nu het tegenovergestelde effect op onze zintuigen. Ik heb het zweet in mijn handen. Gelukkig klaart het 'op de begane grond' weer op en dan kan ik weer met een gerust hart genieten van het landschap.

Na onze eerste week op het Zuidereiland kunnen we maar één ding concluderen: Nieuw-Zeeland is écht 'awesome', een hier veel gebruikt woord, wat in populaire zin zoveel betekent als 'fantastisch, geweldig, cool'. Wordt vervolgd...

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!