De Secret Islands en weer naar Bali

25-8-2013

Het is langzamerhand tijd om ons voor te bereiden op de komende 5000 zeemijlen naar Zuid-Afrika. We hopen de laatste week van augustus te kunnen vertrekken naar Christmas Island, de eerste 'sprong' in de goede richting. We doen veel boodschappen, gaan met z'n vieren naar de kapper, doen de laatste onderhouds- en reparatieklusjes, etc. etc. Maar tussen de bedrijven door zijn we vooral ook aan het genieten.

Maren en Linde spelen nog vaak en veel met Nick en Luuk, voordat zij gaan vertrekken naar Christmas Island. Wij zijn nog niet zo ver en zijn benieuwd waar en wanneer we ze weer gaan zien. Gelukkig vermaken Maren en Linde zich ook samen prima en bovendien is er veel vertier met Kaan en Sten, de kleinkinderen van Thijs en Wilma die hier vakantie vieren.

De Luna Verde en de Seaquest gaan een paar dagen samen 'op pad', met aan boord van de Luna Verde tevens dochter Nina, schoonzoon Sander en kleinkinderen Kaan en Sten. Met een vleermuis aan de railing (waar komt die nou weer vandaan?) vertrekken we eerst naar het eilandje Nusa Lembongan, als tussenstop. We vinden het er maar druk. Nusa Lembongan is nl. een populaire bestemming voor massa's dagtoeristen, die allemaal in snelle, lawaaierige en knalgele boten het eiland en de baai dagelijks tussen 10 en 4 op de kop zetten. Maar aan het eind van de middag keert de rust weder en daarmee ook het gezellige 'laid back' sfeertje. Wat overblijft zijn een paar fanatieke surfers, die de spectaculaire golven in de baai proberen te berijden, een machtig gezicht. 'Surfer's dream, sailors nightmare' zou ik bijna willen stellen want de ankerplaats is niet echt goed beschut en blijft ook 's nachts érg onrustig.

Na een gebroken nacht besluiten we door te varen naar een rustiger plek, die we vinden bij de zuidelijke Gili-eilanden van Lombok, ook wel veelbelovend 'Secret Islands' genoemd. En inderdaad: die eilandjes doen hun naam eer aan. We vinden een prachtige ankerplek bij het eilandje Gili Asahan: heerlijk beschut en met oogverblindend witte strandjes in een prachtig decor van groene bergen. In geen velden of wegen is een mens te bekennen, nou ja, op een paar speervissers na dan. Er rest ons niets dan zwemmen, snorkelen, slenteren over de strandjes, schelpen zoeken en barbecueën in de kuip. En vlak na zonsondergang krijgen we nota bene ook nog 'green rays' te zien, een uniek natuurverschijnsel met groene stralen in de lucht. Moah... hier raak je niet snel gestrest...

Bij Gili Layar vinden we een unieke snorkelplek die we ook nog eens helemaal voor onszelf hebben, met de naam (hoe kan het ook anders) Secret Reef. We blijven er lang omdat we maar geen genoeg van kunnen krijgen van het koraal en de vissen, wow wat is het hier mooi!

Na een paar heerlijk dagen gaan we terug naar Bali, waar wij ons gereedmaken voor ons volgende 'uitje': we gaan een nachtje logeren bij Anwar, Sheran, Alya en Michel in het dorpje Kirta, midden op Bali. Daar mogen we meegenieten van hun werkelijk prachtige vakantieverblijf bovenop een groene berghelling, in een net zo prachtige omgeving. Kirta ligt ver weg van alle drukte. We zitten er hoger en dus is het er koeler en groener: één en al energie. Onderweg zien we sawa's 'zoals in de reisgidsen'; dorpjes met heel veel houtsnijwerk, zilverwerk en stenen sculpturen; en overal hindoe-ceremonies, we genieten!

Ons 'gastgezin' uit Bahrein is minstens zo interessant. Anwar, aangestoken door ons verhaal, droomt inmiddels ook van een zeilboot en de gesprekken daarover duren tot diep in de nacht. Maar we praten vooral ook over 'het leven' en over cultuurverschillen. Want Bahrein en Nederland, dat is een wereld apart. En toch vinden we ook veel gemeenschappelijks. Heel bijzonder.

De nacht in Kirta is onrustig: een slang bij de ingang, apen op het dak, spinnen in bad en een nest vol 'mieters grote' mieren in de kamer zorgen al voor een valse start. Maar het meest onverwachte moment beleven we midden in de nacht: rond 2 uur 's nachts horen we gestommel en geroezemoes naast onze kamer. Aanvankelijk zijn we te slaapdronken om te reageren maar we zitten in één keer rechtop in bed als we horen dat 'ze' (wie?) tegen onze ramen aanstaan. Het zullen toch geen inbrekers zijn? Als we vanachter de gordijnen poolshoogte gaan nemen, worden we er niet echt geruster op: we zien wit geklede mannen met lange messen voor ons raam staan! Gelukkig, zo blijkt, is er geen kwade opzet; integendeel. Het hoort allemaal bij een ceremonie die ze houden bij/in het beekje dat langs onze kamer stroomt. Ze schrikken overigens net zo van ons als wij van hun, als ze ons in onze onderbroek achter het raam zien staan. Na een uur vertrekt de stoet weer naar... tja, waar naartoe eigenlijk? Nou ja, in ieder geval, wij kunnen weer slapen. We zijn een beetje verbouwereerd en opgewonden tegelijk. Wát een cadeautje, zo midden in de nacht! Het kost ons misschien onze nachtrust maar het zorgt wél voor een écht Bali gevoel.

De volgende ochtend kunnen we heerlijk relaxen en bijkomen op de strandstoelen, in het zwembad en in de whirlpool, starend naar een magnifiek groene berghelling. Na een heerlijke lunch gaan we weer huiswaarts, naar de Seaquest. We zijn er stil van: wat een bijzondere en gastvrije mensen hebben we toch leren kennen!

In Benoa Harbour gaat de gezelligheid door met Leo en Karen van de Duchess en met Thijs en Wilma van de Luna Verde. We klussen samen, borrelen samen, eten samen en: gaan samen op kookcursus!

Om 6 uur 's ochtends zitten we al in de auto, onderweg naar de markt van Jimbaran. Daar zien, ruiken en proeven we de kruiden die in de Balinese keuken worden gebruikt en we doen inkopen. Op de markt is het een gekrioel van mensen en een mengeling van kleuren en geuren. De kippen zijn met de poten aan elkaar vastgebonden, klaar om verkocht en geslacht te worden. Er is natuurlijk veel verse waar om te eten maar er worden ook opvallend veel 'ingrediënten' verkocht voor de hindoe-offertjes: offermandjes, bloemblaadjes, kleurrijke rijstkogeltjes, etc. Heerlijk, op de markt leer je een land altijd weer wat beter kennen. Linde heeft zo haar eigen mening over de markt: "Ik vind het hier eigenlijk niet zo lekker stinken."

Na ook nog een bezoek aan het strand en de vismarkt van Jimbaran, waar de vissers hun verse vangst aan wal brengen om het daarna meteen te verkopen, gaan we koken. Bagus van restaurant Bumbu Bali is een geweldige kok, die ons een paar uur lang weet te boeien; hij leert ons veel over de Balinese keuken en zijn instructies zijn doorspekt met veel humor. Jong en oud gaan aan de slag; zo vult Linde o.a. een kip, maakt Maren Balinese en Javaanse pindasaus, maken de vrouwen pakketjes van palmbladeren en draaien de mannen vissaté om een stengel citroengras (érrug komisch!) Het is een geweldige dag op ook nog eens een mooie plek en het resultaat van onze inspanningen mag er zijn: onze zelfbereide lunch smaakt voortreffelijk!

Maar de bonus van de dag volgt daarna: Restaurant Bumbu Bali beschermt nl. jonge schildpadjes door de eitjes in bakken met zand te 'bewaken' en uit te laten komen. Als de schildpadjes na twee maanden sterk genoeg zijn, worden ze vrijgelaten in zee. En uitgerekend WIJ mogen dat doen! Voor Maren en Linde is het een uniek moment, waaraan ze nog heel vaak terug zullen denken. En datzelfde geldt voor ons. Wat een blij gevoel geeft dit!

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!