Dagboek oversteek Cocos Keeling - Mauritius

29-9-2013

Dag 1, zondag 15 september
Vanaf woensdag bereiden we ons elke dag voor om te vertrekken. We zijn opgeladen en klaar om te gaan - en zakken dan langzaam weer in als we het weerbericht horen en beseffen dat we vandaag níet zullen vertrekken. Buien, harde windstoten en 'rough seas' houden ons woensdag, donderdag, vrijdag én zaterdag op de plek waar we zijn. Ok, er zijn minder leuke plekken om 'vast' te liggen maar als je het één keer in je kop hebt om te vertrekken dan krijg je dat er zelfs in het paradijs niet meer uit. Maar vandaag is het dan eindelijk zover: om 11.00 uur trekken we ons anker uit het spierwitte zand van Cocos Keeling. Samen met onze buddy Luna Verde hebben we 1980 mijlen voor de boeg naar Rodrigues.
Het is een aangename eerste dag op zee. De zee wordt in de gribfiles nog steeds omschreven als 'rough' maar als dit het is, ach, dan doen we het ervoor. We halen de spelletjesdoos tevoorschijn en nemen ons voor iedere dag minstens twee spelletjes te doen.

Dag 2, maandag 16 september
De Seaquest gaat, zelfs zwaar gereefd, als een speer. Maar het waait dan ook bijna 30 knopen. Iedere 12 uur tikken we 100 mijl weg. De zee is knobbelig. We schuilen onder de buiskap voor de zoute 'spray' die we regelmatig vanaf bakboordzijde over ons heen krijgen. Die wordt veroorzaakt door de zuidelijke oceaandeining waar de Indische Oceaan zo 'berucht' om is. Maar meer dan een zoute spray is het niet; wat zijn we toch blij met onze diepe centercockpit!
Maren en Linde doen het geweldig: ze spelen alsof we nog steeds in de beschutting van de lagune liggen maar niets is minder waar; we krijgen vandaag flink op onze donder. Ónze dag bestaat dan ook vooral uit kuiphangen, slapen, lezen en verder eigenlijk niks. Typisch zo'n tweede dag op zee. Gelukkig hebben we nog Antilliaanse kip (ja, Linda!) in de koelkast staan, dus met koken vandaag geen gedoe.

Dag 3, dinsdag 17 september
De dag glijdt gemoedelijk voorbij. Het lijkt wel of we op een compleet andere oceaan zijn beland, zo rustig is de zee vandaag. De golven glijden onder de Seaquest door, i.p.v. bruisend over ons heen te slaan. O wat slapen we lekker! We zijn echter op onze hoede want met de Indische Oceaan weet je het maar nooit. Morgen, nee vandaag nog, kan haar stemming nl. zó weer omslaan... We genieten maar van dit moment.

Dag 4, woensdag 18 september
Zes-en-veer-tig! Onze gangboorden zijn bezaaid met dode vliegende vissen, maar liefst 46 vandaag. O ja: en één inktvis. Gratis en voor niets. Jammer dat je ze niet kunt eten. Huib Jan doet daarom een rondje over het dek en geeft ze stuk voor stuk een zeemansgraf.
We zijn zover uitgelopen op de Luna Verde (zo'n 30 mijl) dat we buiten marifoonbereik zijn. Vanaf nu hebben we daarom twee maal daags contact via de kortegolfzender. De generator op de Luna Verde wil niet meer starten. En aangezien hun dynamo ook al kapot is, is dat op z'n zachtst gezegd érg vervelend. We kunnen ze helaas niet meer dan morele steun geven - maar toch. Een paar uur later horen we dat het probleem is opgelost. Thijs neemt er bij wijze van hoge uitzondering een biertje op. En wij vieren het op de Seaquest met hen mee.
Op school doen we vandaag twee rekenlessen en een taalles voor Maren. En ook voor Linde komt er een reken- en een taalles uit de bank. We eindigen de schooldag met een ouderwets spelletje ganzenbord. Heerlijk, we zitten vandaag écht in het ritme van de oceaan.

Dag 5, donderdag 19 september
De nachtelijke hemel zit vol met kleine en grotere buien maar we zeilen er -puur toeval- wonderwel tussendoor. Slechts één keer zetten we de motor aan, omdat de wind volledig wegvalt in het staartje van een bui.
Onze accu's baren ons steeds meer zorgen. We moeten té vaak de generator starten om stroom te laden. Twee accu's hadden we al afgeschreven maar de overgebleven zes lijken de moed nu ook op te geven. We bellen Philip Valk, onze technische vraagbaak in Nederland als we het écht even niet meer weten. Ook nu voorziet hij ons weer van bruikbaar advies, waarmee we in ieder geval op Rodrigues kunnen komen.
Aan het eind van de middag worden we ingehaald door een buienfront met regen en harde windstoten. We verwelkomen het zoete hemelwater, dat een flinke laag zout van de Seaquest spoelt. En de wind? Tja, daar hebben we het maar mee te doen. Uitschieters tot 40 knopen zorgen ervoor dat de Seaquest, zelfs zwaar gereefd, met soms wel 12 knopen over de golven surft. Maar het blijft comfortabel aan boord, wat een schip is dit toch! Het leefgedeelte verplaatst zich van de kuip naar de kajuit, waar we een heerlijk herfstgevoel van krijgen...

Dag 6, vrijdag 20 september
Een volle maan verlicht vannacht de hemel, een indrukwekkende schemerlamp aan het firmament. Niets lijkt een 'perfecte volle-maan-nacht' in de weg te staan. Maar dan... Plotseling hoor ik tijdens mijn eerste wacht een hele harde knal achter me, gevolgd door een soort gesis. Even denk ik dat de plotter ontploft of dat er een schoot knapt. Met een zaklantaarn gaan we (Huib Jan staat inmiddels ook met bonzend hart naast me) op zoek naar de oorzaak van de mysterieuze verontrustende knal. Wat blijkt? Ons bakboord raam in de cockpit is kapot gesprongen; in duizenden stukjes hangt het half los, half aan elkaar. Shit! Het is gelukkig geen levensbedreigende maar wel een érg vervelende schade. We plakken er met ducttape een stuk tafelzeil voor, om te voorkomen dat we glas in de kuip krijgen. De rest van de dag moeten we een vervelend rotgevoel over de schade zien te overwinnen.
Het contact met de Luna Verde gaat vooral over schade en over (nood)reparaties. De Luna Verde wordt nl. ook niet gespaard voor tegenslagen: hun generator valt tóch nog steeds uit en ze hebben schade aan het grootzeil, waardoor ze nu alleen op de fok varen.
Het waait nog steeds hard (25 tot 30 knopen en zo nu en dan een flinke uitschieter daarboven) en de zee is venijnig: grote sprays zout water slaan regelmatig over het achterdek en zo nu en dan belandt er één in de kuip. Zolang we binnen zitten óf op dat ene kleine beschutte plekje onder de sprayhood malen we er echter niet echt om.
Een mijlpaal vandaag: we zijn op de helft! Rond het middaguur nog 'slechts' 1000 mijl te gaan naar Rodrigues.

Dag 7, zaterdag 21 september
In het donker worden we opgeschrikt door vier felle lichten aan de horizon. Vreemde lichten, geen navigatieverlichting maar op en neer dansende schijnwerpers lijken het. Even denken we zelfs dat het een laag vliegend vliegtuig is dat recht op ons afkomt. Het zorgt in ieder geval voor een vervelend onderbuikgevoel. Maar het meest verontrustende is dat we niks op de radar zien en dat ze niet reageren op onze marifoonoproep. Uiteindelijk passeren we 'het' op hele kleine afstand. We zijn op onze hoede want we kunnen nog steeds niet zien wát het is. Een vluchtelingenbootje misschien? We zullen het nooit precies weten. Een UFO, unidentified floating object, zullen we maar zeggen. Rare ontmoeting.
We hebben nog steeds veel harde wind en de zee is onveranderd woelig. Huib Jan merkt heel pakkend op: ik voel me soms net zo'n aap die half lopend, half slingerend en hangend door de boot beweegt. Onze zeevastheid wordt weer goed getest: dingen die drie jaar lang zonder problemen op dezelfde plek bleven staan vallen nu plotseling naar beneden en Huib Jan zijn ongebakken eitje blijkt ook last te hebben van de zwaartekracht. Wát een bende in de keuken! Ook onze bimini blijkt niet bestand tegen al dit natuurgeweld: er verschijnt een scheur die alsmaar groter wordt. We hopen dat 'ie aan elkaar blijft hangen tot Rodrigues. Eén voordeel van die ruige zee: de dode vliegende vissen spoelen vanzelf weer van het dek af, terug de oceaan in.

Dag 8, zondag 22 september
Het zonnetje schijnt, de lucht is blauw en die woelige zee? Ja, zelfs die verdwijnt al gauw! De zee is heel wat aangenamer dan tijdens de afgelopen dagen en het leven aan boord daarmee ook. Huib Jan presteert het zelfs om de kuip af te spoelen met zoet water, waarmee onze zoutvrije leefruimte weer een paar vierkante meter groter is geworden. Met 'prachtig' uitzicht op onze gescheurde bimini genieten we van deze mooie dag. We hebben de klok inmiddels anderhalf uur terug gezet, waarmee het verschil met Nederland nog maar drie uren is. Hoe zuidelijker we komen, des te frisser de nachten op zee worden. De vestjes kunnen na lange tijd weer uit de kast. Na de spellings- en rekenles krijgen Maren en Linde haakles van juf mem. Ze vinden het geweldig en maken een warme muts, sjaal en pantoffels voor de poppetjes. Laat nu de winter maar komen ;-). Linde is al voor de derde dag achtereen kampioen in de Uno-competitie.

Dag 9, maandag 23 september
En toen waren het er nog maar vier... Eén van de zes overgebleven accu's raakt oververhit en dus moeten we het wederom met twee accu's minder doen. In de achterhut stinkt het naar rotte eieren, een vervelende zwavellucht waarin we liever niet gaan slapen. Gelukkig is de zee rustig en kunnen we voorzichtig een luik openzetten om te ventileren.
Onze oververmoeide accu's doen ons besluiten Rodrigues over te slaan en in één keer door te varen naar 'grote zus' Mauritius. Dat betekent dat we 325 mijlen extra voor de boeg hebben. De oceaan is rustig, de wind is goed en wij zitten helemaal in het ritme van de oceaan, dus die extra mijlen, ach, die doen we er op onze sokken bij.

Dag 10, dinsdag 24 september
Het is een onrustige nacht. Eerst krijgen we een paar buien met variabele wind over ons heen. Een paar uur later gaat de wind opeens helemaal 'raar' doen: de windsnelheid varieert van nihil tot 40 knopen en alles wat daartussen zit en geen minuut is hetzelfde. Nou, dat houdt je wel van de straat! Zo gaat het een paar uur door, tot we de passaat weer oppakken en eindelijk weer lekker kunnen zeilen. Daarna zijn we vooral 'druk' met de accu's, ons zorgenkindje. Iedere 5 kwartier moeten we een half uur laden en we laten ons sturen door alle metertjes, die ervoor moeten zorgen dat de laatste vier accu's het volhouden tot we op Mauritius zijn. Ik heb nog nooit zóveel op het instrumentenpaneel gekeken zeg! En ik had net zo'n spannend boek...
Verder is het een heerlijke dag op zee. De zo'n schijnt volop en de zee wordt alsmaar vlakker. We hebben nog steeds alles gezeild tot nu toe, genieten dus.

Dag 11, woensdag 25 september
We zitten middenin een scheepvaartroute en komen 's nachts daardoor ineens veel vrachtschepen tegen. Dat is weer even opletten geblazen, na ruim een week geen andere levende ziel om ons heen te bekennen (nou ja, behalve die UFO dan). Rond het middaguur is het gedaan met de zeilpret; de wind valt weg. Het ziet er volgens de gribfiles naar uit dat we de laatste twee etmalen op de motor moeten varen. De zee is rustig, dus we brommen gemoedelijk de goede kant op.
Maren en Linde staan werkelijk te popelen om Nick en Luuk weer te zien op Mauritius maar tot die tijd blijf ik me verbazen hoe die meisjes zich op zee kunnen vermaken. Linde is nog steeds aan het vingerhaken, Maren maakt bergen pomponnen en verslindt het boek 'de GVR' en samen houden ze verkleedpartijtjes en spelen ze urenlang met de Playmobil. En, o ja, dan hebben we natuurlijk nog de dagelijkse Uno-competitie.
Op het menu vandaag voor de lunch wortelsoep van onze laatste verse wortels en daarna is de koelkast opvallend leeg. We schakelen over op blik: 's avonds eten we stamppot zuurkool met perzik uit blik toe, om de scheurbuik voor te blijven :-(.

Dag 12, donderdag 26 september
Hoe zachtjes glijdt ons bootje... De zee is werkelijk spiegelglad vandaag. Is dit dezelfde oceaan als een week geleden? Windkracht 1.
's Avonds 8 uur, ik citeer Linde:
"De sterren hebben straaltjes!"
"Hoe ontstaan sterren eigenlijk?"
"Waar is mijn sterrenbeeld ook al weer?"
"Dus dit is nou de échte Melkweg?"
"Opa is daar vast aan het genieten."
"Nu kan ik héél lekker slapen."
Maren denkt mee met het thuisfront: "Mem, dit móeten we filmen want iedereen móet weten hoe mooi dit is!"
Onnodig om te zeggen dat onze laatste volle nacht op zee er één uit duizenden is. We staren naar de sterren en planeten en de Melkweg zien we zelfs gespiegeld in het water. In het water naast de Seaquest zien we een fel oplichtend spoor van plankton. We doen alle lichten uit en genieten met z'n vieren van dit magische moment. En dan: een vallende ster...

Dag 13, vrijdag 27 september
Raar maar waar: op de Luna Verde is vandaag óók een ruit in de cockpit kapot gegaan, hoe is het mogelijk! Gedeelde smart is halve smart - maar wel dubbele kosten :-(.
Rond het middaguur worden we getrakteerd op een groep dolfijnen rond de Seaquest. De oceaan is zo rustig, dat we met z'n vieren naar de boeg kunnen gaan om te genieten. Met minstens tien op een rij maken ze precies tegelijk een mooie sprong uit het water, zoals we hem in het dolfinarium nog nooit hebben gezien. Maar Maren en Linde vinden de moederdolfijn met haar jong het állermooiste. Ze lijken de kunst van het synchroonzwemmen samen perfect te verstaan. Wat is dat toch, dat we hier zelfs na drie jaar en héél veel dolfijnen verder nog steeds zo vrolijk van worden?
's Middags zien we steeds meer vogels rond de boot zweven en de geur van de zee maakt langzaam maar zeker plaats voor de geur van land; de voorbodes van Mauritius! Nog voor zonsondergang zien we de eerste contouren van Mauritius. 'Land in zicht' na bijna twee weken op zee betekent feest en daarom bakken we pannenkoeken. 's Nachts om 1 uur -ruim 12 etmalen na ons vertrek vanaf Cocos Keeling- gooien we het anker uit voor de haveningang van Port Louis, de hoofdstad van Mauritius. Na een heerlijke nacht slapen mogen we naar binnen maar we besluiten eerst maar eens de glassplinters van het dek te spoelen en schoon schip te maken. Daarna varen we op ons dooie gemakje naar de kade voor de formaliteiten. Customs, immigration en quarantaine hebben vandaag niet zo'n zin, wij mooi mazzel want binnen een kwartier hebben we de benodigde stempels bemachtigd. We varen door naar de haven, meren af en dan ligt Mauritius aan onze voeten. Met een voldaan gevoel kijken we terug op een mooie oversteek. We zijn benieuwd wat we hier, naast een lange to do list, allemaal weer gaan beleven!

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!