Logboek januari 2014

Sint-Helena

Geplaatst op 24-1-2014

Sint-Helena
<br/>
<br/>
Volledig geïsoleerd van de rest van de wereld door duizenden mijlen oceaan, is Sint-Helena een 'one of a kind' plek op aarde. Slechts één keer in de drie weken doet het

postschip 'RMS St. Helena' het eiland aan en dat is meteen de enige manier om er te komen. Ténzij je met je eigen zeilboot komt natuurlijk. Dat alleen al maakt een

bezoek aan Sint-Helena meer dan de moeite waard. En dan heb ik het nog niet eens over de natuur en de geschiedenis van het eiland. Waar zal ik beginnen? Misschien

maar met één van de meest bijzondere momenten van onze reis.
<br/>
<br/>
'Heit! Mem! Pake Gerard! Dit is zó cool!' roept Maren blijer dan blij. We zijn net over de rand van de dinghy gesprongen en vallen meteen met de neus in de boter: onder

ons, op nog geen meter afstand, zwemt een 15 meter lange walvishaai. Wauw! Over wildlife gesproken. Maren aarzelt geen moment en neemt een lift op de rug van haar

nieuwe zeevriend. Ze houdt zich vast aan de rugvin die alleen al groter is dan zijzelf. En er zit minstens 7 meter haai voor én 7 meter haai achter haar. Daar gaat ze! Ik

kan niet beschrijven wat er op dat moment door me heen gaat. De haaien lijken onze aanwezigheid wel te waarderen of in ieder geval volledig te accepteren. Ze blijven

maar rondjes om ons heen zwemmen, zodat het magische moment lang voort blijft duren. En het kan ons niet lang genoeg duren! We voelen ons één met de zee en alles

wat daarin leeft. Indrukwekkend, emotioneel, onvergetelijk. We hebben allemaal een smile van oor tot oor die ze ons nooit meer afnemen. Dat Maren een schaafwond

overhoudt aan dit avontuur door de ruwe huid van de haai, is slechts bijzaak. Stiekem vindt ze het misschien zelfs wel een beetje stoer: gewond door een haai, wie kan

dat nou zeggen?
<br/>
<br/>
De Seaquest ligt aan de mooring voor de hoofdstad Jamestown. Jamestown lijkt echter meer op een charmant Engels plattelandsdorpje, vastgeklemd tussen twee

bergruggen. De tijd is hier stil blijven staan op precies het juiste moment en de afstand met het vasteland is bijna letterlijk voelbaar. Heerlijke afstand die het eiland zo

kneuterig leuk en gemoedelijk maakt.
<br/>
<br/>
Alles is overdatum en daarmee doel ik niet alleen op de etenswaren in de schappen van het piepkleine supermarktje, dat je eigenlijk beter een winkel-van-sinkel kunt

noemen. Het assortiment is zeer beperkt en houdbaarheidsdata worden massaal en met een glimlach overtreden. Nee, het gaat veel verder: auto's van 50+ jaar oud zijn

eerder regel dan uitzondering; er zijn geen pinautomaten en het is één van de zeer zeldzame plekken op aarde waar geen mobiel netwerk is. Met een beetje mazzel vang

je op een paar plekken een zwak internetsignaal op maar daar is het dan ook mee gezegd. Jamestown is een levend geschiedenisboek.
<br/>
<br/>
'Saints' noemen de bewoners zichzelf. Toepasselijker kan een naam niet zijn. We ontmoeten alleen maar vriendelijke, behulpzame en relaxte mensen die er samen écht

wat van maken. Ze spreken een oud soort Engels op het eiland dat we, als we het 'trucje' eenmaal doorhebben, prima kunnen verstaan. Binnen een dag lijkt iedereen ons

te kennen. Maar ja, wat wil je ook met slechts 1200 toeristen per jaar?
<br/>
<br/>
In één dag zien we alle uithoeken van het eiland, kriskras rijdend over smalle slingerweggetjes, van de ene naar de andere mooie plek. Ik heb nog nooit zóveel

haarspeldbochten gezien in één dag en ben nog nooit zó vaak uitgeweken voor een tegenligger - procentueel gezien dan want zoveel auto's rijden er niet. De 'buitenkant'

van Sint-Helena bestaat uit kale, grillige, roodbruine rotsen met immens steile pieken; een grote tegenstelling met het overweldigende groene golvende hart van het

eiland. Er is geen vlak stukje land te bekennen. Wat we heel kort (té kort...) krijgen te zien is een ruw, weelderig maar ook charmant en vooral indrukwekkend

landschap.
<br/>
<br/>
Opvallend is de fortificatie van het eiland. Dat heeft natuurlijk alles te maken met de strategische ligging van Sint-Helena, die het vroeger tot een gewild 'bezit' maakte.

Continu waren er kapers op de kust. Overal zie je dan ook forten en verdedigingswerken en dat maakt het landschap nog unieker dan het al is.
<br/>
<br/>
We zijn zo verrast door de prachtige omgeving dat we bijna zouden vergeten dat er ook nog een kort maar belangrijk stukje historie op dit eiland ligt: de verbanning

van Napoleon naar Sint-Helena na zijn laatste nederlaag bij Waterloo. Indruk maakt 'Longwood', het huis waar Napoleon heeft gewoond en dan met name de plek en het

bed waar hij bijna 200 jaar geleden zijn laatste adem uitblies.
<br/>
<br/>
Je bent niet écht op Sint-Helena geweest als je de 699 treden tellende steile 'Jacobs Ladder' aan de rand van Jamestown niet hebt beklommen. Wij kiezen ervoor om de

trap alleen af te dalen maar zelfs dat is een 'verdomd eind' traplopen! Met knikkende knieën staan we na een kwartier weer beneden, niet van angst maar wel van de

inspanning. Moet je je toch voorstellen dat die trap ooit werd gebouwd om goederen snel van boven naar beneden in het dorp te vervoeren en vice versa. Ik moet er niet

aan denken zeg om die vracht er ook nog bij te hebben!
<br/>
<br/>
De avonden vullen we met veel gezelligheid samen met Leo en Karin van de Duchess en met Ariadne van Purusha. Na twee dagen arriveren ook de Boomerangers - feest

voor ons en vooral ook voor Maren en Linde natuurlijk.
<br/>
<br/>
Na vier onvergetelijke dagen is het tijd om verder te zeilen, een werkelijk uniek eiland achter ons latend. Ik ben héél benieuwd hoe het hier over een paar jaar zal zijn.

Er wordt op dit moment namelijk hard gewerkt aan een vliegveld op het enige min of meer vlakke stukje land dat Sint-Helena kent. Over twee jaar zal hier het eerste

vliegtuig ooit landen, bijna onvoorstelbaar als je het Sint-Helena van nu hebt gezien. De 'Saints' maken zich er voorlopig nog niet al te druk om. Maar dat de klok hier

een grote sprong zal gaan maken, dat is zeker.

Link + foto's

Dagboek van een oversteek: van Kaapstad naar Sint-Helena

Geplaatst op 21-1-2014

Vrijdag 10 januari
Bárstensvol leven zit de zee. Zeehonden, dolfijnen, tonijnen en zelfs een walvis: het lijkt wel of ze een feestje hebben georganiseerd bij de havenuitgang van Kaapstad om ons uitgeleide te doen. En het ís feest. Het zonnetje schijnt, de lucht is blauw, de zee is vlakker dan we hadden durven dromen en we hebben ook nog eens de stroom mee. De Seaquest snijdt gracieus door het water van de Atlantische Oceaan. De 1700 zeemijlen naar Sint-Helena lachen ons toe.
Langzaam maar zeker verdwijnt de Tafelberg uit het zicht; ons afscheid van Kaapstad en Zuid-Afrika. Ook de andere boten die vandaag zijn vertrokken verdwijnen na een paar uur van de horizon. Ons leven speelt zich vanaf dat moment af op slechts een paar vierkante meter, maar wel met een immense watertuin, eindeloze luchten en fascinerende sterrenhemels om ons heen. Ik vind het heerlijk om na de hectiek van de voorbereidingen weer 'los' te zijn: lucht!
Alleen onze jongste matroos heeft het zwaar: binnen een uur na vertrek heeft Linde haar hele hut ondergespuugd. En dat herhaalt zich later die dag nog vele malen, té vaak naar mijn idee. We weten allemaal dat zeeziekte weer overgaat maar nu vind ik het even 'zwaar K'. Wat zou ik het graag van haar overnemen.
Het is tijd om de vishengel uit te gooien. We doen mee aan de viscompetitie van de boten die van Zuid-Afrika naar Brazilië gaan: wie de langste vis vangt, wint. En met de ervaring van Gerard erbij aan boord maken we warempel ook nog best kans! Al moet ik eerlijk zeggen dat ik geen twee meter lange jongen aan de haak hoef te hebben... Als de watermaker kapotgaat, vrees ik even dat we terug moeten naar Kaapstad. Huib Jan laat zich echter niet zo snel van zijn stuk brengen, denkt creatief na en doet een noodreparatie met een potlood, dat op de plaats komt van een klep. Et voilà: hij doet het weer als vanouds.
Aan het einde van de middag horen we geratel achter de boot. Beet! Er hangt een 'yellow jack' van 70 cm aan de haak; ik heb er nooit van gehoord maar hij is niet te versmaden. Leuk, zo'n viswedstrijd!

Zaterdag 11 januari
'Mem, ik heb zo'n trék. Of eigenlijk heb ik hónger. Ik sta gewoon te tríllen!' Gelukkig, Linde is weer Linde. Ze heeft gisteren niet geklaagd maar is wel héél blij dat ze zich nu weer beter voelt. Onze kleine dappere matroos.
De stemming aan boord is opperbest. De Atlantische oceaan is duidelijk een andere oceaan dan de Indische: minder wispelturig, milder, gemoedelijker. Alhoewel... vorige week woei het hier nog 60 knopen. Maar daar merken we nu lekker niks meer van. We gaan met 8 tot 9 knopen op de teller als een tierelier. Aeolus is ons goed gezind, we hebben nog steeds stroom mee en zelfs de temperatuur loopt (nu al!) op.
We slapen heel wat gaten in de dag, raken al aardig ingeschommeld en dat zorgt ervoor dat langzaam maar zeker de roes, zo kenmerkend voor de eerste dagen op zee, in onze hoofden verdwijnt.
Geen vis vandaag; morgen nieuwe rondes nieuwe kansen.

Zondag 12 januari
Ik heb net 7 uren geslapen, wát een luxe op de oceaan! Dat is één van de (vele) voordelen van een extra bemanningslid. Volgens ons wachtschema mocht ik al 6 uren slapen maar Gerard heeft me er nóg een extra uurtje bij gegeven. Pure verwennerij.
De bemanning komt na twee dagen inschommelen nu écht tot leven en dan met name Maren en Linde, die een druk activiteitenprogramma hebben vandaag: schoolwerk, cake bakken, dansen op de minidisco, knutselen, spelletjes Uno en samen tuttelen in de badkamer. Een landleven? Daar hebben ze niet eens tijd voor!
De vissen willen weer niet bijten vandaag.

Maandag 13 januari
De wind draait van het zuiden naar het zuidoosten en dat betekent dat die nu recht van achteren komt, met het nodige heen en weer geslinger tot gevolg. Slapen is dan ook niet meer zo vanzelfsprekend als tijdens de afgelopen dagen. Het is continu zoeken naar de juiste koers en zeilvoering, om het comfort en de snelheid zo hoog mogelijk te houden - terwijl we proberen zoveel mogelijk op het doel af te gaan. Soms varen we pal noord; dat geeft de meest gunstige windhoek. Als we na een halve dag echter regelrecht op Namibië afstormen, veranderen we de zeilvoering maar weer eens want dat is toch niet echt de bedoeling.
Aan het eind van de middag hangt er een joekel van een vis aan de haak, als tenminste het razendsnelle tempo waarmee de vismolen afrolt representatief is voor de grootte van de vis. Dat belooft wat! De euforie is echter van korte duur want even later hangt de vislijn erbij als een oud uitgelubberd elastiekje. Weg vis. We moeten het doen met wortelsoep, versgebakken brood en Kaapse gehaktballetjes. Ook best lekker trouwens.
Via de kortegolfzender hebben we twee keer per dag contact met de Duchess en zo nu en dan komt ook de Purusha 'op bezoek'. We wisselen actuele posities uit, de visstand en andere interessante, minder interessante en grappige wederwaardigheden. Broederschap op zee!
Maren haar dag (nacht) kan niet meer stuk als ze wacht mag draaien met Huib Jan. Rond middernacht trommelen we haar uit haar bed. Ze is hartstikke duf maar vindt het geweldig; vooral de spannende film en het kopje thee mét lekkers midden in de nacht, bij gebrek aan heldere sterrenhemel.

Dinsdag 14 januari
"Pake Gerard! Pake Gerard! Zullen we gaan vissen?" Gerard is nog maar nauwelijks wakker of Maren haar jachtinstinct komt al weer boven. Het is een dagelijks ritueel: wakker worden en -nog vóór het ontbijt- de vislijn uitgooien, samen met Gerard op het achterdek. Maren geniet ervan en haar enthousiasme ebt nooit weg, ook al willen de vissen niet echt bijten.
Maren en Linde bouwen een tent onder de tafel. Ze leven compleet in hun eigen wereldje. Zo nu dan schuiven we wat fruit, drinken en een boterham naar binnen en ze zijn de hele dag zoet. Alleen voor de Unocompetitie wagen ze zich buiten hun territorium.
We passeren voor het eerst na ons vertrek uit Kaapstad een andere zeilboot. Via de marifoon zoeken we contact: het is een Argentijn die rechtstreeks van Kaapstad naar Argentinië gaat en hij verwacht 60 dagen onderweg te zijn. Wat wij doen is slechts kinderspel.
De klok zetten we vandaag een uur terug. Daarmee zitten we na ruim drie jaar weer in dezelfde tijdzone als Nederland. Het is maar tijdelijk, maar tóch.
O JA: WAAR BLIJFT DIE VIS EIGENLIJK?!?

Woensdag 15 januari
's Ochtends vroeg valt de wind he-le-maal weg. Daar liggen we dan te dobberen midden op de grote plas. De voorspellingen zijn niet veel beter: ook de komende dagen staat er weinig tot geen wind, waarbij 'geen' het ook nog eens wint van 'weinig'. Lekker is dat. De vraag is op zo'n moment altijd wat te doen: principieel blijven zeilen (lees: dobberen) of toch maar de motor aanslingeren. We hoeven niet zo lang na te denken en zetten ons ijzeren zeil bij. Morgen zien we wel weer verder.
Tijdens ons avondmaaltje in de kuip horen we de vislijn ratelen. Oeh! Dat klinkt serieus! Met veel moeite halen we onze grote vangst een heel eind binnen. We zien een grote golf achter de boot met daarop en échte zware jongen; de vangst van de eeuw, zeg maar. Yesss! Maar wéér eindigt het stoere verhaal in een anticlimax: op het állerlaatste moment breekt de vislijn op de zwakste schakel. Weg vis, weg droom... Gedesillusioneerd blijven Maren en Gerard achter op het achterdek.

Donderdag 16 januari
Het is feest want we voelen weer een héél klein zuchtje wind, genoeg om te gaan experimenteren: we toveren de halfwinder na lange tijd weer eens tevoorschijn om álles uit het kleine beetje wind te halen wat erin zit. En het werkt! De hele dag trekt het vrolijk gekleurde doek ons precies de goede kant op. Een cadeautje, temeer omdat we er vandaag niet op hadden gerekend. Zelfs 's nachts wagen we het erop en laten we de halfwinder staan; best spannend want dat doen we anders nooit. Rond 4 uur zitten er buien in de lucht. Iedereen wordt meteen uit bed getrommeld om de 240 m2 doek binnen te halen. Jammer van de nachtrust maar safety first.

Vrijdag 17 januari
De dag glijdt gemoedelijk voorbij. De halfwinder gaat 's ochtends weer in top en trekt de Seaquest de rest van de dag bijna onopgemerkt door het water. Een grote pan erwtensoep maken, buikspieroefeningen doen op het achterdek, de was ophangen aan de railing; het lijkt allemaal de normaalste zaak van de wereld. Zelfs de playmobil staat al twee dagen op tafel zonder dat het omvalt.
Een prachtige volle maan verlicht de nachtelijke hemel. Deze verlicht de onzichtbare grens die we rond middernacht over gaan: we passeren de nulmeridiaan en varen na anderhalf jaar weer op het westelijk halfrond.
De vislijn hangt al twee dagen werkeloos achter de boot.

Zaterdag 18 januari
De nacht is erg 'rommelig': er zitten veel buien in de lucht en dat zorgt ervoor dat we continu de zeilen moeten bijstellen en weinig nachtrust krijgen. Maar 's ochtends klaart de lucht gelukkig op en trekken we de halfwinder weer onder Gerard zijn bed vandaan. De Seaquest is in haar element onder deze omstandigheden. En de bemanning trouwens ook.
Het feestelijkste moment komt aan het eind van de middag: we hebben een mahi mahi aan de haak! Maren is in hoerastemming. De vis geeft zich ook nu niet zomaar gewonnen maar deze keer zijn wij de slimste: we halen de prachtig felgekleurde geel-blauwe vis binnen. 88 centimeter schoon aan de haak! Even later ligt hij keurig gefileerd en geportioneerd in de koelkast: ons maaltje voor morgen. Onder een heldere sterrenhemel genieten we na van al weer een mooie dag.

Zondag 19 januari
Het is een grauwe dag maar wel een dag met mooi zeilen, nog steeds achter de vrolijkmakende halfwinder aan. De wind, de zee, de genaker en de Seaquest zijn al dagenlang in perfecte balans met elkaar. Wat is dít toch mooi zeilen!
De mahi mahi die we gisteren hebben gevangen eten we vandaag in twee varianten, zó lekker! Wat zullen we die écht verse vis straks, als we weer thuis zijn, gaan missen... Het aftellen naar Sint-Helena is begonnen, nog maar 200 mijl te gaan.

Maandag 20 januari
Het zeilen met de halfwinder blijft onverminderd mooi. En de vissen bijten ook: Maren haalt eigenhandig een mooie goudmakreel binnen. Linde bekijkt het tafereel op het achterdek met een dubbel gevoel. 'Mag ik 'm even aaien, pake?' vraagt ze. Naast heel veel trots klinkt er toch ook wel een beetje medelijden door in haar stem.
Met nóg een grote jongen aan de haak verspelen we even later een belangrijk deel van ons visgerei maar dat kan de pret niet meer drukken.
De laatste mijlen naar Sint-Helena zijn net zo mooi als de rest van de tocht. 40 mijl voor het eiland zien we lichtjes opdoemen aan de horizon. Ook de marifoon komt weer tot leven: er is druk verkeer tussen Sint-Helena Radio en alle jachten die na anderhalve week isolement op zee nu weer samenkomen op Sint-Helena, alsof we samen een fuik invaren.
Sint-Helena rijst als de schim van een slapende hond in de donkere nacht op aan bakboordzijde.
Met het einddoel letterlijk in zicht horen én voelen we plotseling een doffe dreun onder de boot. Heel even wordt de boot opgetild. Huh? Wat was dat?!? We hebben nog steeds 60 meter diepte onder het schip, dus we raakten niet de grond. Maar wat kan het dan geweest zijn? Waarschijnlijk zwemt er nu ergens een walvis met een hersenschudding rond... Gelukkig heeft de Seaquest geen centje pijn en komt de bemanning met de schrik vrij.
In het licht van de maan leggen we de Seaquest om 4 uur 's nachts met een voldaan gevoel aan een mooring, vlak voor het stadje Jamestown. Wat een unieke, bijzondere tocht hebben we gehad! Als de perfecte oversteek al bestaat, dan was dit 'm wel.

Link + foto's

Kaapstad (3)

Geplaatst op 8-1-2014

De afgelopen twee maanden lagen we in het Waterfront in Kaapstad. Het was onze uitvalsbasis om Kaapstad en omgeving te verkennen en, niet onbelangrijk, om de Seaquest weer eens lekker in de watten te leggen en voor te bereiden op de laatste 10.000 zeemijlen van onze reis. Wat een prachtige tijd hebben we hier gehad!

Lagen we begin november nog bijna alleen in het Waterfront, nu ligt de haven vol met zeilboten die de Atlantische Oceaan over gaan steken. We ontmoeten veel oude en nieuwe bekenden uit de zeilerswereld: de Boomerang, Duchess, Restless Spirit, Ameli, Purucha; gezelligheid troef! Maar we doen ook een aderlating: we nemen voor een paar maanden afscheid van Thijs en Wilma, die de komende tijd een 'versnelde' planning hebben, omdat ze in blijde verwachting zijn van hun zesde kleinkind. We zullen de vertrouwde 'groene vlek' aan de horizon wel missen de komende oversteek...

We hebben veel beleefd in de afgelopen weken, te veel om op te noemen. Een paar hoogtepunten: voor de Maren en Linde staat met stip op nummer 1 de tijd die ze met Nick en Luuk van de Boomerang konden spelen. We lagen pal naast elkaar en daar profiteerden ze zoveel mogelijk van, van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat.

Kerst vieren we met een 'braai' in de kuip van de Seaquest, samen met Leo en Karin van de Duchess. Het is extra feestelijk, omdat Huib Jan de avond ervoor 'thuis' is gekomen na drie weken in Nederland te zijn geweest; de voorbereidingen op onze thuiskomst in Nederland over 7 maanden beginnen steeds serieuzere vormen aan te nemen.

Op tweede kerstdag zijn we uitgenodigd bij ontzettend aardige mensen thuis, die we min of meer toevallig hebben ontmoet: Justin, Alexandra, Tao, Pia en Yva hebben cadeautjes voor Maren en Linde onder de kerstboom gelegd en we eten heerlijke snoek van de braai. De klapper is het dessert: een 'mega groot' koek/snoephuis, waar de vijf kinderen samen op aanvallen.

Oud en nieuw vieren we op de steiger met de andere 'yachties', inclusief zelfgebakken oliebollen. In het Waterfront zitten alle terrassen vol, er is live muziek en om 12 uur krijgen we een groots vuurwerk cadeau. We moeten terugdenken aan vorig jaar, toen we nog in Auckland onder de Skytower lagen; inmiddels zijn we een halve aardbol verder. En 2014 wordt natuurlijk ook een bijzonder jaar: het jaar waarin we na een wereldomzeiling van vier jaar weer veilig en wel thuis hopen te komen. Ik word er nu al een beetje weemoedig van... en toch kijk ik er ook weer naar uit.

Het is druk, ontzéttend druk in Kaapstad: de vakantie is in alle hevigheid losgebarsten en dat betekent dat overal lange rijen staan, een drukte die we soms maar liever ontvluchten, gewoon op de Seaquest bijvoorbeeld, of door te genieten van het prachtige achterland van Kaapstad.

We rijden over de Chapman's Peak Drive, een beroemde maar tevens beruchte pas langs de steile helling van een ongelooflijk mooie rots, met prachtige uitzichten op Houtbaai en de Atlantische Oceaan; naar het schijnt een meesterwerk op wegenbouwgebied.

Via de Sir Lowry's Pass rijden we een paar dagen later richting Franschhoek, over de Franschhoek Pass. Onderweg hebben we de mooiste vergezichten, die het ene moment aan Canada doen denken, door de vele naaldbossen en meren, en dan weer aan de Betuwe, door de weelderige appelteelt in dit gebied. We passeren het Holland Hottentotten Nature Reserve; geen Hottentottententententoonstelling die dag maar wel héél veel natuurschoon. Maren kijkt verwonderd naar de overkant van een meer, wijst een open plek in het naaldbos aan en zegt vastbesloten: dáár wil ik later een huis bouwen! Na een bijna-wereldomzeiling heeft ze wel oog gekregen voor mooie plekjes!

We maken een pitstop bij het Franschhoek Motor Museum, waar we een bijzondere oldtimer collectie ontdekken die zelfs ík leuk vind - en dat wil wat zeggen. Boschendal is weer zo'n mooie wijnboerderij in Kaaps-Hollandse stijl, waar de wijn, de kaas en vooral ook de sfeer goed zijn. Samen met Leo en Karin genieten we van het goede leven.

Feest is het in Kaapstad tijdens de 'Kaapse Klopse': vroeger was 2 januari de enige vrije dag voor de slaven en dat wordt nog steeds uitbundig gevierd. Meer dan 10.000 'minstrelen' gaan, georganiseerd in 'Klopse', oftewel 'clubs', vrolijk dansend door de straten van Kaapstad. Iedereen is gekleed in felgekleurde kleding, met ofwel een parasolletje in de hand, ofwel een muziekinstrument. Al snel vinden Maren en Linde een eersterangs plekje onder een parasol bij een Kaapse familie. Ze genieten mee van hun picknicklunch en spelen met de kinderen, zij in het Xhosa en Maren en Linde in het Nederlands en Engels. Het kinderspel overbrugt alle taalgrenzen.

Tot oud en nieuw leiden we een heerlijk landleven maar, alsof er met de overgang van het oude naar het nieuwe jaar in onze hoofden een knopje omgaat, is vanaf de eerste dag van 2014 onze blik weer gericht op de zee. We bereiden de boot en onszelf voor op de komende oversteek via Sint-Helena naar Brazilië, het begin van de weg terug naar huis. We maken een globale planning voor de laatste 7 maanden/10.000 mijl van onze reis, servicen de motor, lappen de zeilen op, checken de rigging en het onderwaterschip en zo is er nog een hele lijst met grote en kleinere klusjes af te werken.

Erg vervelend is de 'crash' van onze boordcomputer; de computer waarmee we op zee o.a. ook onze weerkaarten binnenhalen. De schade blijkt onherstelbaar en dus zit er niets anders op dan een nieuwe computer aan te schaffen. Maar hoe krijgen we die zo snel in Kaapstad vanuit Nederland? Onze redding is nabij, of in ieder geval onderweg: Gerard, onze opstapper voor de komende weken, staat op het punt in het vliegtuig te stappen. Vraag me niet hoe ze het voor elkaar krijgen, maar twee uur later zit Gerard in het vliegtuig, mét een nieuwe computer. Een staaltje just in time delivery!

Gerard zijn geduld wordt in Kaapstad meteen op de proef gesteld want vertrekken zit er de eerste week van januari helaas nog niet in. Maar liefst twee lagedrukgebieden op onze route zorgen ervoor dat we een bonusweek in Kaapstad cadeau krijgen - niet verkeerd want onze nieuwe computer kent de nodige opstartproblemen. Dágenlang zit Huib Jan achter de computer. Bart, onze steun en toeverlaat op dit vlak, logt vanuit Nederland in op onze computer en samen zorgen de mannen ervoor dat alles na veel zwoegen en zweten weer werkt. Nu moeten we alleen nog onze foto's van de afgelopen maanden en Maren haar schoolwerk boven tafel zien te krijgen...

En dan, na een week wachten, kunnen vrijdag 10 januari onze trossen los. De weersvoorspellingen zijn goed, de viskoffer staat klaar, de Seaquest is volgeladen met boodschappen, diesel en water voor de komende vier weken en de vijfkoppige bemanning staat na een paar maanden 'droog' liggen weer te popelen van ongeduld. Op naar de grote plas!

Link + foto's