Kaapstad (3)

8-1-2014

De afgelopen twee maanden lagen we in het Waterfront in Kaapstad. Het was onze uitvalsbasis om Kaapstad en omgeving te verkennen en, niet onbelangrijk, om de Seaquest weer eens lekker in de watten te leggen en voor te bereiden op de laatste 10.000 zeemijlen van onze reis. Wat een prachtige tijd hebben we hier gehad!

Lagen we begin november nog bijna alleen in het Waterfront, nu ligt de haven vol met zeilboten die de Atlantische Oceaan over gaan steken. We ontmoeten veel oude en nieuwe bekenden uit de zeilerswereld: de Boomerang, Duchess, Restless Spirit, Ameli, Purucha; gezelligheid troef! Maar we doen ook een aderlating: we nemen voor een paar maanden afscheid van Thijs en Wilma, die de komende tijd een 'versnelde' planning hebben, omdat ze in blijde verwachting zijn van hun zesde kleinkind. We zullen de vertrouwde 'groene vlek' aan de horizon wel missen de komende oversteek...

We hebben veel beleefd in de afgelopen weken, te veel om op te noemen. Een paar hoogtepunten: voor de Maren en Linde staat met stip op nummer 1 de tijd die ze met Nick en Luuk van de Boomerang konden spelen. We lagen pal naast elkaar en daar profiteerden ze zoveel mogelijk van, van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat.

Kerst vieren we met een 'braai' in de kuip van de Seaquest, samen met Leo en Karin van de Duchess. Het is extra feestelijk, omdat Huib Jan de avond ervoor 'thuis' is gekomen na drie weken in Nederland te zijn geweest; de voorbereidingen op onze thuiskomst in Nederland over 7 maanden beginnen steeds serieuzere vormen aan te nemen.

Op tweede kerstdag zijn we uitgenodigd bij ontzettend aardige mensen thuis, die we min of meer toevallig hebben ontmoet: Justin, Alexandra, Tao, Pia en Yva hebben cadeautjes voor Maren en Linde onder de kerstboom gelegd en we eten heerlijke snoek van de braai. De klapper is het dessert: een 'mega groot' koek/snoephuis, waar de vijf kinderen samen op aanvallen.

Oud en nieuw vieren we op de steiger met de andere 'yachties', inclusief zelfgebakken oliebollen. In het Waterfront zitten alle terrassen vol, er is live muziek en om 12 uur krijgen we een groots vuurwerk cadeau. We moeten terugdenken aan vorig jaar, toen we nog in Auckland onder de Skytower lagen; inmiddels zijn we een halve aardbol verder. En 2014 wordt natuurlijk ook een bijzonder jaar: het jaar waarin we na een wereldomzeiling van vier jaar weer veilig en wel thuis hopen te komen. Ik word er nu al een beetje weemoedig van... en toch kijk ik er ook weer naar uit.

Het is druk, ontzéttend druk in Kaapstad: de vakantie is in alle hevigheid losgebarsten en dat betekent dat overal lange rijen staan, een drukte die we soms maar liever ontvluchten, gewoon op de Seaquest bijvoorbeeld, of door te genieten van het prachtige achterland van Kaapstad.

We rijden over de Chapman's Peak Drive, een beroemde maar tevens beruchte pas langs de steile helling van een ongelooflijk mooie rots, met prachtige uitzichten op Houtbaai en de Atlantische Oceaan; naar het schijnt een meesterwerk op wegenbouwgebied.

Via de Sir Lowry's Pass rijden we een paar dagen later richting Franschhoek, over de Franschhoek Pass. Onderweg hebben we de mooiste vergezichten, die het ene moment aan Canada doen denken, door de vele naaldbossen en meren, en dan weer aan de Betuwe, door de weelderige appelteelt in dit gebied. We passeren het Holland Hottentotten Nature Reserve; geen Hottentottententententoonstelling die dag maar wel héél veel natuurschoon. Maren kijkt verwonderd naar de overkant van een meer, wijst een open plek in het naaldbos aan en zegt vastbesloten: dáár wil ik later een huis bouwen! Na een bijna-wereldomzeiling heeft ze wel oog gekregen voor mooie plekjes!

We maken een pitstop bij het Franschhoek Motor Museum, waar we een bijzondere oldtimer collectie ontdekken die zelfs ík leuk vind - en dat wil wat zeggen. Boschendal is weer zo'n mooie wijnboerderij in Kaaps-Hollandse stijl, waar de wijn, de kaas en vooral ook de sfeer goed zijn. Samen met Leo en Karin genieten we van het goede leven.

Feest is het in Kaapstad tijdens de 'Kaapse Klopse': vroeger was 2 januari de enige vrije dag voor de slaven en dat wordt nog steeds uitbundig gevierd. Meer dan 10.000 'minstrelen' gaan, georganiseerd in 'Klopse', oftewel 'clubs', vrolijk dansend door de straten van Kaapstad. Iedereen is gekleed in felgekleurde kleding, met ofwel een parasolletje in de hand, ofwel een muziekinstrument. Al snel vinden Maren en Linde een eersterangs plekje onder een parasol bij een Kaapse familie. Ze genieten mee van hun picknicklunch en spelen met de kinderen, zij in het Xhosa en Maren en Linde in het Nederlands en Engels. Het kinderspel overbrugt alle taalgrenzen.

Tot oud en nieuw leiden we een heerlijk landleven maar, alsof er met de overgang van het oude naar het nieuwe jaar in onze hoofden een knopje omgaat, is vanaf de eerste dag van 2014 onze blik weer gericht op de zee. We bereiden de boot en onszelf voor op de komende oversteek via Sint-Helena naar Brazilië, het begin van de weg terug naar huis. We maken een globale planning voor de laatste 7 maanden/10.000 mijl van onze reis, servicen de motor, lappen de zeilen op, checken de rigging en het onderwaterschip en zo is er nog een hele lijst met grote en kleinere klusjes af te werken.

Erg vervelend is de 'crash' van onze boordcomputer; de computer waarmee we op zee o.a. ook onze weerkaarten binnenhalen. De schade blijkt onherstelbaar en dus zit er niets anders op dan een nieuwe computer aan te schaffen. Maar hoe krijgen we die zo snel in Kaapstad vanuit Nederland? Onze redding is nabij, of in ieder geval onderweg: Gerard, onze opstapper voor de komende weken, staat op het punt in het vliegtuig te stappen. Vraag me niet hoe ze het voor elkaar krijgen, maar twee uur later zit Gerard in het vliegtuig, mét een nieuwe computer. Een staaltje just in time delivery!

Gerard zijn geduld wordt in Kaapstad meteen op de proef gesteld want vertrekken zit er de eerste week van januari helaas nog niet in. Maar liefst twee lagedrukgebieden op onze route zorgen ervoor dat we een bonusweek in Kaapstad cadeau krijgen - niet verkeerd want onze nieuwe computer kent de nodige opstartproblemen. Dágenlang zit Huib Jan achter de computer. Bart, onze steun en toeverlaat op dit vlak, logt vanuit Nederland in op onze computer en samen zorgen de mannen ervoor dat alles na veel zwoegen en zweten weer werkt. Nu moeten we alleen nog onze foto's van de afgelopen maanden en Maren haar schoolwerk boven tafel zien te krijgen...

En dan, na een week wachten, kunnen vrijdag 10 januari onze trossen los. De weersvoorspellingen zijn goed, de viskoffer staat klaar, de Seaquest is volgeladen met boodschappen, diesel en water voor de komende vier weken en de vijfkoppige bemanning staat na een paar maanden 'droog' liggen weer te popelen van ongeduld. Op naar de grote plas!

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!