Sint-Helena

24-1-2014

Sint-Helena
<br/>
<br/>
Volledig geïsoleerd van de rest van de wereld door duizenden mijlen oceaan, is Sint-Helena een 'one of a kind' plek op aarde. Slechts één keer in de drie weken doet het

postschip 'RMS St. Helena' het eiland aan en dat is meteen de enige manier om er te komen. Ténzij je met je eigen zeilboot komt natuurlijk. Dat alleen al maakt een

bezoek aan Sint-Helena meer dan de moeite waard. En dan heb ik het nog niet eens over de natuur en de geschiedenis van het eiland. Waar zal ik beginnen? Misschien

maar met één van de meest bijzondere momenten van onze reis.
<br/>
<br/>
'Heit! Mem! Pake Gerard! Dit is zó cool!' roept Maren blijer dan blij. We zijn net over de rand van de dinghy gesprongen en vallen meteen met de neus in de boter: onder

ons, op nog geen meter afstand, zwemt een 15 meter lange walvishaai. Wauw! Over wildlife gesproken. Maren aarzelt geen moment en neemt een lift op de rug van haar

nieuwe zeevriend. Ze houdt zich vast aan de rugvin die alleen al groter is dan zijzelf. En er zit minstens 7 meter haai voor én 7 meter haai achter haar. Daar gaat ze! Ik

kan niet beschrijven wat er op dat moment door me heen gaat. De haaien lijken onze aanwezigheid wel te waarderen of in ieder geval volledig te accepteren. Ze blijven

maar rondjes om ons heen zwemmen, zodat het magische moment lang voort blijft duren. En het kan ons niet lang genoeg duren! We voelen ons één met de zee en alles

wat daarin leeft. Indrukwekkend, emotioneel, onvergetelijk. We hebben allemaal een smile van oor tot oor die ze ons nooit meer afnemen. Dat Maren een schaafwond

overhoudt aan dit avontuur door de ruwe huid van de haai, is slechts bijzaak. Stiekem vindt ze het misschien zelfs wel een beetje stoer: gewond door een haai, wie kan

dat nou zeggen?
<br/>
<br/>
De Seaquest ligt aan de mooring voor de hoofdstad Jamestown. Jamestown lijkt echter meer op een charmant Engels plattelandsdorpje, vastgeklemd tussen twee

bergruggen. De tijd is hier stil blijven staan op precies het juiste moment en de afstand met het vasteland is bijna letterlijk voelbaar. Heerlijke afstand die het eiland zo

kneuterig leuk en gemoedelijk maakt.
<br/>
<br/>
Alles is overdatum en daarmee doel ik niet alleen op de etenswaren in de schappen van het piepkleine supermarktje, dat je eigenlijk beter een winkel-van-sinkel kunt

noemen. Het assortiment is zeer beperkt en houdbaarheidsdata worden massaal en met een glimlach overtreden. Nee, het gaat veel verder: auto's van 50+ jaar oud zijn

eerder regel dan uitzondering; er zijn geen pinautomaten en het is één van de zeer zeldzame plekken op aarde waar geen mobiel netwerk is. Met een beetje mazzel vang

je op een paar plekken een zwak internetsignaal op maar daar is het dan ook mee gezegd. Jamestown is een levend geschiedenisboek.
<br/>
<br/>
'Saints' noemen de bewoners zichzelf. Toepasselijker kan een naam niet zijn. We ontmoeten alleen maar vriendelijke, behulpzame en relaxte mensen die er samen écht

wat van maken. Ze spreken een oud soort Engels op het eiland dat we, als we het 'trucje' eenmaal doorhebben, prima kunnen verstaan. Binnen een dag lijkt iedereen ons

te kennen. Maar ja, wat wil je ook met slechts 1200 toeristen per jaar?
<br/>
<br/>
In één dag zien we alle uithoeken van het eiland, kriskras rijdend over smalle slingerweggetjes, van de ene naar de andere mooie plek. Ik heb nog nooit zóveel

haarspeldbochten gezien in één dag en ben nog nooit zó vaak uitgeweken voor een tegenligger - procentueel gezien dan want zoveel auto's rijden er niet. De 'buitenkant'

van Sint-Helena bestaat uit kale, grillige, roodbruine rotsen met immens steile pieken; een grote tegenstelling met het overweldigende groene golvende hart van het

eiland. Er is geen vlak stukje land te bekennen. Wat we heel kort (té kort...) krijgen te zien is een ruw, weelderig maar ook charmant en vooral indrukwekkend

landschap.
<br/>
<br/>
Opvallend is de fortificatie van het eiland. Dat heeft natuurlijk alles te maken met de strategische ligging van Sint-Helena, die het vroeger tot een gewild 'bezit' maakte.

Continu waren er kapers op de kust. Overal zie je dan ook forten en verdedigingswerken en dat maakt het landschap nog unieker dan het al is.
<br/>
<br/>
We zijn zo verrast door de prachtige omgeving dat we bijna zouden vergeten dat er ook nog een kort maar belangrijk stukje historie op dit eiland ligt: de verbanning

van Napoleon naar Sint-Helena na zijn laatste nederlaag bij Waterloo. Indruk maakt 'Longwood', het huis waar Napoleon heeft gewoond en dan met name de plek en het

bed waar hij bijna 200 jaar geleden zijn laatste adem uitblies.
<br/>
<br/>
Je bent niet écht op Sint-Helena geweest als je de 699 treden tellende steile 'Jacobs Ladder' aan de rand van Jamestown niet hebt beklommen. Wij kiezen ervoor om de

trap alleen af te dalen maar zelfs dat is een 'verdomd eind' traplopen! Met knikkende knieën staan we na een kwartier weer beneden, niet van angst maar wel van de

inspanning. Moet je je toch voorstellen dat die trap ooit werd gebouwd om goederen snel van boven naar beneden in het dorp te vervoeren en vice versa. Ik moet er niet

aan denken zeg om die vracht er ook nog bij te hebben!
<br/>
<br/>
De avonden vullen we met veel gezelligheid samen met Leo en Karin van de Duchess en met Ariadne van Purusha. Na twee dagen arriveren ook de Boomerangers - feest

voor ons en vooral ook voor Maren en Linde natuurlijk.
<br/>
<br/>
Na vier onvergetelijke dagen is het tijd om verder te zeilen, een werkelijk uniek eiland achter ons latend. Ik ben héél benieuwd hoe het hier over een paar jaar zal zijn.

Er wordt op dit moment namelijk hard gewerkt aan een vliegveld op het enige min of meer vlakke stukje land dat Sint-Helena kent. Over twee jaar zal hier het eerste

vliegtuig ooit landen, bijna onvoorstelbaar als je het Sint-Helena van nu hebt gezien. De 'Saints' maken zich er voorlopig nog niet al te druk om. Maar dat de klok hier

een grote sprong zal gaan maken, dat is zeker.

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!