De wereld is rond!

20-3-2014

De wereld is rond! Méér dan op dit moment kunnen we dat niet beseffen. Drie jaar geleden waren we op Petit St. Vincent, een piepklein eilandje in de Grenadines, in de zuidelijke Caraïben. Precies dáár kruist de lijn die we nu varen de vaarlijn van toen. En dat betekent dat we de aardbol letterlijk zijn rondgevaren! Rein-Pieter, die tien dagen lang ons vijfde bemanningslid is, is getuige van dit bijzondere moment.

Na een mooie, snelle zeiltocht van drie etmalen vanaf Paramaribo zien we Petit St. Vincent, onze denkbeeldige 'finishlijn', aan de horizon liggen. Dat doet meer met me dan ik had verwacht. Plotseling is daar het besef dat we het toch maar even hebben 'geflikt' met z'n vieren. Maar mijn gevoel is ook een beetje dubbel: is dit het einde van ons échte avontuur? Vanaf nu niets nieuws meer aan de horizon... Aan de andere kant: het genieten blijft, misschien zelfs wel méér dan voorheen; het is zorgeloos varen op bekend terrein.

Er is niet veel veranderd in de Caraïben in de afgelopen drie jaar. Nog steeds is het water azuurblauwer dan blauw en het zand poedersuikerwit, nog steeds schijnt de zon volop, terwijl er continu een lekker briesje waait, nog steeds koop je hier versgevangen kreeften van een lokale visser voor een habbekrats (wat we dan ook doen) en nog steeds is het druk met andere boten, vooral met huurboten. Dat laatste nemen we op de koop toe want het is heerlijk thuiskomen in de Caraïben.

Petit St. Vincent is de plek waar Maren drie jaar geleden haar eerste echte bommetje in zwembadblauw water maakte, vanuit het gangboord van de Seaquest. Ze kon er maar geen genoeg van krijgen: "Dit is waar ik van droomde!" riep ze toen nog. Linde doet nu precies hetzelfde op precies dezelfde plek: voor de allereerste keer vanuit het gangboord van de Seaquest in het diepe springen, in het helderblauwe water van de Caraïben. De pret maken ze nu samen, onvermoeibaar als ze zijn. En wij doen lekker met ze mee.

We hoppen wat af een week lang. Dat is de Caraïben eigen: kleine zeiltochtjes van eilandje van eilandje met prettige zeilwinden. Het is niets dan pleziervaren en we vinden het heerlijk na al die lange afstanden in de afgelopen maanden. De meiden denken inmiddels dat een zeilleven alleen maar kan bestaan uit meerdaagse en meerweekse tochten, zo blijkt, als Linde vraagt: "Mem, hoeveel dagen is het varen naar het volgende eiland?" Ze denkt dat ik haar gigantisch in de maling neem als ik zeg dat het slechts een half uurtje zeilen is.

Op Union Island treffen we de Boomerangers na lange tijd weer. Maren zwemt naar Nick toe en die doet op zijn beurt een bommetje vanaf de boeg van de Boomerang, bij het weerzien van zijn vriendin. Dat is nog eens een tropisch treffen! Nick, Luuk, Maren en Linde zijn vanaf het moment dat ze elkaar zien meteen weer een viereenheid en spelen een paar dagen lang dat het een lieve lust is.

In de Tobago Cays ligt de Seaquest aan de mooring in het Horseshoe Reef: het water is er nog steeds net zo verblindend blauw als drie jaar geleden. We snorkelen vanaf de boot naar het strand en zien veel grazende zeeschildpadden, koninginneschelpen, pijlstaartroggen, zeesterren, koffervisjes, papegaaivissen, maanvissen en trompetvissen. Het verbaast me hoeveel vissen Maren en Linde nog bij naam kennen. Hoewel het een herhaling van zetten van drie jaar geleden is, genieten we er niet minder om, integendeel.

's Avonds smullen we van een barbecue op het strand, samen met de bemanning van de Boomerang, Restless Spirit en Tinopai. De versgevangen kreeft speelt voor ons de hoofdrol, terwijl Maren, Linde, Nick en Luuk bij hun kampvuurtje een welverdiende kinderchampagne opentrekken om te vieren dat ze de wereld zijn rondgezeild. We zijn maar wát trots op die vier kleine zeebonken!

Na een nachtje bij Sandy Island (what's in a name...) zeilen we in een halve dag naar Grenada, waar we al weer afscheid moeten nemen van Rein-Pieter. Wat hebben we een fijne tijd gehad samen! Het blijft bijzonder om een goede vriend deelgenoot te maken van ons leven aan boord. Vooral ons leven midden op de oceaan is moeilijk uit leggen aan iemand die dat nooit heeft meegemaakt; samen op een paar vierkante meter, onderworpen aan de grillen van moeder natuur, intens leven in het ritme van de oceaan. We hebben iets moois om samen op terug te kijken en dat is heel waardevol.

Maar we hebben ook iets om naar uit te kijken: over een paar dagen komt oma Janneke aan op het vliegveld van Grenada. Zij zal de komende maanden met ons meezeilen in de Caraïben. De voorste hut van de Seaquest blijft fijn gevuld!

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!