Antigua

19-4-2014

Antigua is synoniem voor zon, zeilen en gezelligheid. En dat zorgt ervoor dat we hier twee weken blijven 'plakken'. Niet gepland, wél lekker!

Ik blijf me soms verbazen over de toevalligheid waarmee een eiland zich heeft ontwikkeld. Antigua is zo'n voorbeeld: qua natuur behoort het zeker niet tot de mooiste eilanden en toch is het één van de meest toeristische eilandjes in de Caraïben. Het geheim schuilt waarschijnlijk in het feit dat Antigua een speeltuin is voor zeilers, met veel baaitjes én met de ene na de andere regatta, inclusief het après-zeilen, als je dat wilt.

Toch heeft Antigua ook 'aan land' mooie plekjes: kleine witte strandjes, leuke wandelingen, prachtige uitzichten. Ik sta samen met Huib Jan bovenop een heuvel, op de restanten van een fort, met prachtig uitzicht op de Caribische Zee en op de baai met daarin ons huisje, de Seaquest, geankerd. Achter ons een boom die werkelijk bómvol zit met kolibries. Onder onze voeten drie uitgesleten gaten in een rots, waar de scheepslieden van Nelson 300 jaar geleden hun graan maalden. Onze reis, de natuur, de geschiedenis komen samen tijdens een heerlijke inspannende wandeling die we eigenlijk elke dag zouden moeten maken. In de middaguurtjes zwemmen we wat rond de Seaquest en we SUP-en door de baai, manoeuvrerend tussen de zeeschildpadden door. Nee, Antigua is eigenlijk zo gek nog niet.

Terwijl Huib Jan vier dagen schippert op de Duchess tijdens de Oyster Regatta, blijven de dames op de Seaquest, op een ankerplek die op het eerste gezicht perfect lijkt. Maar de praktijk is anders... Ik klaag niet hoor, nee, integendeel. Maar dit bewijst maar weer eens dat het leven van een kapteinse niet altijd alleen maar over rozen gaat. Huib Jan heeft zijn hielen nog niet gelicht of Neptunus en Aeolus beginnen een gemeen spelletje met ons te spelen. De hele dag houd ik verplicht ankerwacht en ook mijn nachtrust wordt regelmatig onderbroken. Een chagrijnige buurman maakt de stemming er niet beter op. Deels terecht, want we liggen wel een beetje ongelukkig te draaien en te zwieren op ons anker, maar om nou meteen bulderend met de verzekering beginnen te schermen.... béétje overdreven, toch? Ik gooi mijn vrouwelijke charmes in de strijd gooi en al gauw koelt buurman heethoofd een beetje af.

Aan het eind van de middag kies ik toch maar eieren voor mijn geld, al is het alleen al om de buurman te 'pleasen'. John helpt mij de Seaquest te verleggen naar een plek waar we hopelijk beter slapen. Dan blijkt dat onze ankerketting halverwege achter een rotsblok is blijven haken, waardoor we bewegen alsof we maar 15 meter ketting hebben uitgegooid. En dát in een baai waar het toch al wat krap is allemaal, waar het raar stroomt en de wind vreemd doet, tja, dat gaat niet goed natuurlijk...

Ondertussen zeilt Huib Jan de sterren van de hemel. Het begin is wat onverwacht en stroef, de tweede dag gaat het al wat beter, de derde dag wordt het echt leuk en na de laatste zeildag staat de crew van de Duchess op het podium op de, jawel, DERDE plek, na een dag geweldig zeilen!

Maren is druk met de laatste CITO toetsen van groep 5 en ze neemt haar allerlaatste rapport van het Seaquest college trots (en terecht!) in ontvangst. Linde had groep 2 al eerder afgerond en is al druk aan het lezen, schrijven en rekenen. De komende maanden zitten we overigens niet stil: we blijven lesstof herhalen en gaan ons voorbereiden op resp. groep 3 en groep 6.

Steeds meer zijn we bezig met thuiskomen. We zoeken en vinden een vaste ligplaats voor de Seaquest in Makkum; Maren en Linde melden we weer aan bij hun oude school in Leeuwarden; we denken veel na over een opknapbeurt van ons huis dat vier jaar lang niet ons thuis was; maken plannen voor het werk, etc. etc. Maren en Linde dromen ondertussen van een eigen fiets en over winters met héél veel sneeuw.

De Duchess zwaaien we na de regatta uit; zij vertrekken nu al richting de Azoren. Op datzelfde moment verschijnt aan de horizon een vertrouwde donkergroene vlek: de Luna Verde is 'back in town'! Voor het eerst sinds Kaapstad zien we Thijs en Wilma weer. We hebben veel stof om bij te praten en maken leuke plannen voor het laatste traject van onze reis.

Gek is dat eigenlijk: toen we drie jaar geleden in de Caraïben waren, vonden we dat we héél ver van huis waren. Nu is onze referentie duidelijk anders: we hebben het gevoel dat we al bijna weer thuis zijn. Toch hebben we nog zo'n 4500 mijl te gaan. Maar in ons hart zijn we al stukken dichterbij.

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!