De Britse Maagdeneilanden

20-5-2014

Daar ligt ze dan, na een natte maar mooie nachttocht vanaf Sint Maarten: de dikke maagd, oftewel 'Virgin Gorda'. Ooit werd dit eilandje door Columbus zo genoemd, omdat het de vorm heeft van een dikke liggende dame. En met een beetje fantasie zien we haar inderdaad 's ochtends lekker lui aan de horizon liggen. Daar zien we de humor wel van in.

Het is prachtig spelevaren tussen de Britse Maagdeneilanden, kortweg BVI's. De eerste dagen komt de regen jammer genoeg met bákken uit de hemel. We wachten geduldig op mooier weer, werken wat klusjes af en belanden uiteindelijk in een hilarisch spelletje party & co samen met Thijs en Wilma om daarmee de regenachtige avond te vullen.

Als de lucht is geklaard kunnen we gaan genieten van dit zeilersparadijs: de ene na de andere mooie baai, allemaal op piepkleine afstandjes zeilen van elkaar. We varen 'even' naar The Baths, een bijzondere geologische rotsformatie op de zuidpunt van Virgin Gorda. Grote granieten rotsblokken lijken hier zo uit de lucht te zijn gevallen. In werkelijkheid is het zachtere lavagesteente door erosie verdwenen en zijn de granieten reuzen op een wonderlijke manier overgebleven. We klimmen over de rotsblokken heen, kruipen er onderdoor, wurmen onszelf er tussendoor en waden door ondiep water, om uiteindelijk uit te komen bij een prachtig baaitje met dito strand. Voor de tweede keer tijdens onze reis zorgt deze omgeving voor mooie plaatjes. Wat voelen we ons klein en nietig!

Daarna varen we door naar Trellis Bay, op Beef Island. Het is een knusse baai die bomvol ligt, vooral met charterboten, maar dat mag de pret niet drukken. Maren en Linde zien direct bij aankomst de 'Isola' mét Rosa en Julian liggen. Een paar dagen later arriveert ook de Boomerang met Nick en Luuk, die het kinderfeest compleet maken. In de rubberboot varen de kinderen naar het strand; ze spelen dat het een lieve lust is en beleven zelfs een heuse sportdag op het strand, georganiseerd door één van de ouders, met ringwerpen, estafettelopen, voetballen, spijkerpoepen, een kruiwagenrace, etc. etc. Uitrusten doen ze met z'n allen tegelijk in een 'megagrote' hangmat. Tijdens de 'full moon party' in Trellis Bay is er vertier voor jong en oud met live muziek, prachtige vuursculpturen, vuurdansers, steltlopers en: vrienden om ons heen. Wat een leven!

Met Thijs en Wilma ga ik naar de hoofdstad Road Town op Tortola, al klinkt 'stad' in dit geval ietwat overdreven. Road Town bestaat voornamelijk uit kleine kleurrijke huisjes in vrolijke kleuren, uit smalle straatjes, opvallend veel kerkjes en nóg meer loslopende kippen, vooral midden op de weg. We vragen in Road Town een verlenging aan van onze verblijfsvergunning op de BVI's: het Azoren Hoog wil maar niet komen en het begint er daarom steeds meer op te lijken dat we niet binnen een week kunnen vertrekken naar Bermuda. Als we de weg vragen naar het immigratiekantoor, krijgen we een wel héél bijzondere routebeschrijving: "You go straight ahead at the roundabout. You know what a roundabout is? That's where they sell the coconuts, mango's and pineapples." Haha! Dat klinkt veel gezelliger dan een druk verkeerspunt!

Ondertussen heeft Huib Jan het druk met onze gecrashte boordcomputer: de tweede in een half jaar tijd en nog steeds onmisbaar voor de navigatie. Bart is daarbij vanuit Nederland een geweldige steun maar ook dichterbij zijn de hulptroepen gewillig in de vorm van Thijs en David. En dat loont: na een paar dagen zweten doet de computer het weer! Keep the fingers crossed...

Weer twee uurtjes varen is het naar Cane Garden Bay, op Tortola. Het is een prachtige beschutte baai, verscholen tussen de groene heuvels maar ook met een weids uitzicht. Een lang wit strand, kristalhelder water, prachtige zonsondergangen, overdag tropische vogelgeluiden en 's nachts tjirpende krekels maken het helemaal 'af'. Maar liefst vijf Nederlandse boten liggen gebroederlijk in de baai naast elkaar: de Boomerang, Luna Verde, Isola, D-jay en de Seaquest. Maren en Linde hebben Nick, Luuk, Rosa, Julian én het strand op zwem- c.q. SUP-afstand, wat wil je nog meer?

Nog één keer willen we naar Jost van Dyke, een eilandje waar we fijne herinneringen aan hebben. Jost van Dyke laat zich nog het best omschrijven als 'gezellig rommelig'. Aangespoelde rotzooi wordt tot decoratie verheven, de hoofdweg is een zandpad en de sfeer is altijd goed. Een pain killer of rum punch smaakt hier nóg beter als je hem met natte dollars (van het zwemmen) betaalt en 'm vervolgens met je vrienden opdrinkt terwijl je tot je middel in het helderblauwe water staat. RELAX staat hier in de lucht geschreven.

Een bonusweek in de Caraïben hebben we maar mooi te pakken. Maar na twee prettige weken wachten op gunstige wind wordt het toch eens tijd om te vertrekken, voordat het orkaanseizoen zijn intrede doet. We gaan naar Nanny Cay Marina op Tortola om de laatste voorbereidingen te doen en hopen donderdag 22 mei te kunnen vertrekken naar Bermuda: 800 mijl pal naar het noorden. Dat zal best even wennen zijn. Waar hadden we de dekens, vesten en jassen ook al weer gelaten?

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!