Van de BVI's naar Bermuda

1-6-2014

Bermuda: ik kende het vroeger eigenlijk alleen van de beruchte Driehoek. Én van de korte broeken natuurlijk. Die Driehoek klonk en klinkt niet echt aantrekkelijk. En toch trekt Bermuda. Waarom eigenlijk? Een geruststellende gedachte: áls we gaan, varen we slechts over het 'randje' van de Bermuda Driehoek. Verder laten we 'm links liggen. Dat moet goed komen, toch? Op naar Bermuda dus, zo besluiten we. Maar de (ontbrekende) wind bepaalt dat we wederom een paar extra dagen op de BVI's moeten blijven. Oké, ook goed, we vermaken ons wel.

Maandag 26 mei, klokslag half 10 's ochtends, Cane Garden Bay, Tortola. Eindelijk is het dan zover: we kunnen vertrekken! We varen nog een rondje langs de 'Isola', waar Rosa, Julian, David en Esther ons uitzwaaien: "Tot over twee maanden, tot in Nederland!" roepen de kinderen enthousiast. En dan kiezen we het ruime sop. 836 Mijl 'to go' geeft de plotter aan. Dat valt mee, een dag of vijf varen.

De eerste 400 mijl gaan we als de brandweer richting het noorden, in het kielzog van de Luna Verde. Met een half windje van zo'n 15 knopen gemiddeld is het prima zeilen. De wind waait door onze haren, het water klotst tegen de boot, er verschijnt een prachtige halo rond de zon en met een zout laagje op de huid worden we op de oceaandeining in slaap gewiegd; dit is het ultieme gevoel van vrijheid!

Na twee volle etmalen zeilen we op de 23,5e breedtegraad zomaar ineens de tropen uit; weer een hoofdstuk van onze reis afgesloten! Daarna houdt (toevallig) ook de wind op te waaien. De gribfiles hadden dat al voorspeld maar toch hoop je in zo'n geval dat ze ernaast zitten. Gelukkig is de oceaan zo glad als een spiegel en dat zorgt ervoor dat, zelfs met de motor aan, het leefcomfort hoog blijft. We kunnen ongestoord school doen -zelfs de schrijfles gaat moeiteloos- en oma geeft daarna voor de afwisseling tekenles. We lezen veel, luisteren naar muziek, kijken een filmpje en genieten vooral van onze eindeloze watertuin. Maren gooit de vislijn maar eens uit. Helaas levert dat alleen maar kilo's zeewier op.

De wolken stapelen zich op in een verder blauwe hemel: het is overdag een mooi schouwspel; we zien er alle mogelijke figuren in: "Een cowboyhoed! Een hond! Een suikerspin! Een monster! Een bril!" Diezelfde mooie wolken zorgen echter 's nachts voor onweer. Niet alleen het water licht op in het donker, ook de lucht - met felle bliksemschichten en daar word ik altijd een beetje onrustig van op zee... De buien komen een paar keer gevaarlijk dicht bij de Seaquest, zien we ook op de radar. Gelukkig ontspringen we op het nippertje de dans.

Ook de volgende dag is het water zo vlak als een spiegel en het 'waait' windkracht 1. Langzaam maar zeker draait de-wind-die-er-eigenlijk-niet-is vanuit het oosten door naar het westen. De lucht wordt iets koeler en de watertemperatuur gaat een heel stuk naar beneden. Maar nog altijd is het weer aangenaam, misschien zelfs wel aangenamer. En ja hoor: na anderhalve dag windstilte komt er steeds meer wind! Eerst niet veel, maar steeds meer en genoeg om te zeilen. Tijd voor een mooie finale van deze oversteek!

Met een snelheid van 7 tot 8 knopen leggen we de laatste 200 mijlen af. Na precies vijf etmalen op zee zien we Bermuda naast de Seaquest liggen. Dat is een fijn gevoel en toch... we zaten net zo lekker in het ritme van de oceaan en het is jammer om dat te moeten doorbreken. Zo gaat dat: aan het oceaanleven raak je verslaafd.

Die Bermuda Driehoek? Daar hebben we niks van gemerkt, zelfs geen storing in het kompas, defecte klokjes of op tilt geslagen metertjes. Gelukkig maar. Nu op naar die korte broeken ;-)

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!