Horta, Faial, Azoren

28-6-2014

Horta is eigenlijk een 'must' voor boten die onderweg zijn van de Caraïben naar Europa. We belanden dan ook in een haven tjókvol boten uit alle windstreken, allemaal met een eigen verhaal. Dat geeft een speciaal sfeertje. Dé plek in Horta is Peter Café Sport, misschien wel het beroemdste zeilerscafé ter wereld. Waarschijnlijk komt dat vooral door de ligging: als je dáár geweest bent, nou, dan ben je echt verder geweest dan de Waddenzee!

We ontmoeten veel Nederlandse zeilers die we nog niet kennen; op de valreep nog een frisse wind door het zeilende oranjelegioen en vooral leuk ook voor het oranjegevoel tijdens het WK Voetballen! Ook Maren en Linde spelen de hele dag dat het een lieve lust is, met oude en met nieuwe vrienden.

Horta heeft opvallend veel oude gebouwen, met indrukwekkende façades die hun glorietijd duidelijk voorbij zijn. In combinatie met de smalle, steile straatjes en de blauwe, geglazuurde tegeltjes zorgen ze voor een gezellig Portugees sfeertje.

Iedere zeiler laat z'n sporen achter door een muurschildering te maken op de beroemde kademuren van de haven van Horta. Daarachter gaat waarschijnlijk vooral een stukje trots schuil. En het schijnt ook nog eens geluk te brengen. Inmiddels zijn er zóveel muurschilderingen gemaakt, dat van de kademuren en van de kades niets meer te zien is. Dat werkt hartstikke aanstekelijk; je moet toch wel van goede huize komen, wil je al die creativiteit kunnen weerstaan! Een beetje overenthousiast ga ook ik daarom aan de slag: al doende maak ik spontaan twéé muurschilderingen: één voor de hele Seaquest bemanning en nóg één speciaal voor Maren en Linde, gewoon, omdat ik zo ontzettend trots op ze ben dat ze de wereld zijn rondgezeild. Na een aantal dagen en heel veel verflagen en wasbenzine verder mag het resultaat er zijn, al zeg ik het zelf. Trots en dubbel verzekerd van geluk!

Maar Faial is meer dan zeilen en alles wat daarmee te maken heeft: het eiland is één grote bloementuin. Vooral de hortensia groeit en bloeit overal uitbundig: langs de kant van de weg, als afrastering tussen perceeltjes, in tuintjes, etc. Zelfs de koeien staan quasi onnozel te grazen achter massa's bloeiende hortensia's. Je kunt niet anders dan daar vrolijk van worden.

Die bloemenzee, de geur van vers gemaaid gras en de pollen in lucht zorgen er echter ook voor dat Huib Jan voor het eerst sinds Nieuw-Zeeland last heeft van hooikoorts. Maar dat mag de pret niet drukken: we genieten vooral van de zingende vogeltjes, de frisse avonden en de energie die in de lucht zit.

We maken een wandeling van 8 km over de oude kraterrand van de 'Caldeira'. Over smalle paadjes, door een zee van hortensia's, bosaardbeitjes en heel veel ander groen, lopen we langs steile afgronden. De indrukwekkende wolkenmassa gunt ons zo nu en dan een blik op de minstens zo indrukwekkende vulkaankrater. We kijken dan 400 meter bijna recht de groene diepte in! Het is, zo concluderen we, één van de mooiste wandelingen die we tijdens onze reis hebben gemaakt.

Tot midden 70-er jaren was de walvisvangst de belangrijkste bron van inkomsten voor de Azoreanen. In de oude walvisverwerkingsfabriek in Horta bevindt zich nu een museum. De filmpjes in het museum geven een goed beeld van hoe men te werk ging: met opvallend kleine bootjes, een harpoen en speren werden de immens grote potvissen gevangen en naar de fabriek gesleept. Daar werd de potvis verwerkt tot o.a. 'vloeibaar goud', oftewel walvisolie. De machines waarin het vlees en de botten werden vermalen staan er nog, net als de grote potten waarin het vet werd gekookt. Zo'n walvis vangen en verwerken, dat ging er nogal bloederig aan toe. Als je door de oude fabriek loopt, dan zie, hoor en ruik je bijna nog hoe dat geweest moet zijn. Niks voor mij!

Een ritje naar de westkant van Faial brengt ons bij Capelinhos, 'het nieuwe land'. Een onderzeese vulkaanuitbarsting zorgde er 50 jaar geleden voor dat Faial ruim twee km2 groter is geworden. Nu is het gebied een soort maanlandschap, waaronder huisjes zijn verdwenen maar waarin een vuurtoren zich wonderbaarlijk genoeg staande wist te houden. In het ingenieus gebouwde ondergrondse informatiecentrum beleven we in een 3D film de vulkaanuitbarsting een beetje mee. En vanuit de vuurtoren hebben we mooi zicht op het nieuwe land, dat er nu vredig en geschoffeld bij ligt.

Op de terugreis naar de Seaquest hebben we wat vertraging: de complete familie koe heeft hier zonder enige discussie voorrang op de weg en neemt daar vooral rustig de tijd voor. Even verderop houdt een boer het verkeer op: hij rijdt met twee vers gevulde ouderwetse melkbussen achter op zijn kar van zijn weilandje naar het volgende dorp. Wat ons rest, is genieten van dit mooie landelijke leven. Want het leven op Faial is goed; eerlijk, groen en zonder franje. En dat vinden we heerlijk.

O ja, tot slot, op veler verzoek: we hopen zaterdag 2 augustus in de namiddag met de Seaquest aan te komen in Harlingen!

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!