Angra do Heroísmo, Terceira, Azoren

5-7-2014

Terceira, het is slechts 70 mijl varen vanaf Faial maar het is een wereld van verschil. Want de mannen? Die zijn er hartstikke gek! Ze organiseren op dit eilandje in de Azoren bijna dagelijks 'touradas a corda', oftewel stierenrennen. Dat is een oude traditie die nog springlevend is. De spelregels zijn simpel: de mannen gaan op straat staan, de vrouwen en kinderen op veilige afstand c.q. hoogte; vervolgens wordt er een doldrieste stier aan een heel lang touw losgelaten. Het gaat erom dat je de stier op zijn kop, tussen de hoorns, aanraakt en zonder kleerscheuren weer weg weet te komen. En als dát je lukt, tja, dán ben je de held.

Het is pure waaghalzerij in mijn ogen maar ja, aan de andere kant... als ze het tóch organiseren, nou, dan wil ik het ook wel eens met eigen ogen zien. Voor de gelegenheid trek ik mijn minst-opvallende-vooral-niet-rode vestje aan. We stellen ons verdekt op, tussen de vrouwen en kinderen. Er klinkt een schot in de lucht; een teken dat je op moet letten want de eerste stier wordt losgelaten. Hij wordt uitgedaagd met lappen, paraplu's, lege olievaten en autobanden. Het ziet er op het eerste gezicht bedrieglijk onschuldig uit. Tót de stier ineens uitpakt en keihard achter een paar mannen aanrent. Een paar tellen later zien we een man een paar meter door de lucht vliegen... Oeh! Stilte. Het spel stopt. Een ambulance arriveert. Er wordt iemand afgevoerd. Nog meer stilte. Einde van het vertier, zóu je denken... Maar nee hoor, alsof er niets is gebeurd wordt vijf minuten later 'gewoon' de volgende stier losgelaten! Ik weet niet zo goed wat ik hiervan moet denken. Dit is onnodige bravoure. Maar het is óók traditie. En dat ga je toch een beetje waarderen als je erbij bent geweest. Zolang ik zelf maar niet die held hoef uit te hangen.

We liggen met de Seaquest in de haven van het stadje Angra do Heroísmo, wat ironisch genoeg 'heldenbaai' betekent. Het charmante stadje staat op de Werelderfgoedlijst en terecht: overal zien we mooie geveltjes en gezellige straatjes. Zelfs de stoepjes zijn perfect in mozaïek gelegd. We hebben geluk: we pikken het staartje mee van het jaarlijkse Sanjoaninas festival, een week boordevol folklore, traditie en gezelligheid, vooral 's avonds laat.

Dat treft, want het Seaquest College is net de dag daarvoor opgeheven en dus hebben we vakantie! Na vier jaar zijn Maren en Linde weer klaar om op de vaste wal naar school te gaan, niet alleen wijzer geworden uit de boekjes maar vooral ook met een schat aan ervaringen in hun rugzakjes. De hele wereld was hun speeltuin én hun leerschool. Het is een emotioneel moment: naast een gevoel van voldoening merk ik dat er ook een last van mijn schouders valt. Het is best een hele verantwoordelijkheid (durf ik nu toe te geven) om je eigen kinderen zo lang les te geven en gemakkelijk is het ook niet altijd geweest; in mijn dubbelrol als moeder en juf, en dan ook nog op een schommelend schip, in ons onregelmatige leventje, was het soms best moeilijk om Maren en Linde te blijven motiveren. Maar bovenal hebben we samen veel plezier gehad op het Seaquest College. Ik ben hartstikke trots op mijn meisjes en op wat we samen hebben bereikt. Eerlijk gezegd zal ik het lesgeven zelfs een beetje gaan missen.

Het is gezellig in de haven van Angra do Heroísmo, met nog minstens acht andere Nederlandse boten om ons heen: de Luna Verde, Boomerang, Anna Sophia, Miles, Enjoyster, D-Jay, etc. brengen veel extra gezelligheid tijdens het Sanjoaninas festival en het WK Voetballen. Bijna allemaal 'wachten' we op een geschikt moment om de laatste lange oversteek van onze reis te maken, naar Zuid-Engeland of waar de wind ons ook maar brengt. Het weer is het gesprek van de dag.

Echt rustig liggen we niet in de haven. De Seaquest ligt, samen met alle andere boten, te rukken en te trekken aan de landvasten. Dat gaat er soms nogal heftig aan toe; zó heftig, dat we een bolder uit de steiger trekken en daardoor met onze boeg op de steiger klappen. Een lelijke schade is het gevolg en daar balen we flink van.

Ondertussen bestellen wij een pakketje uit Nederland, met daarin wat onderdelen voor de watermaker. "Dat zal wel weer even gaan duren," denken we nog. We zijn stomverbaasd als een paar dagen later onze bestelling op de Seaquest wordt afgeleverd, zonder vertraging en zonder gedoe. We moeten er nog even aan wennen dat we weer in het 'gewone' Europa zijn. Huib Jan repareert, met behulp van Thijs, de watermaker. Het resultaat mag er zijn: een watermaker die weer snort als een naaimachientje en die heerlijk zoet water produceert.

We hadden nog veel meer willen zien van Terceira en van de andere eilanden van de Azoren maar helaas zit dat er niet meer in. Er is namelijk een geschikt 'weather window' om naar Engeland te vertrekken. En aangezien zo'n moment zich niet iedere week voordoet, willen we hier gebruik van maken. We vullen de koelkast met veel lekkers van de vruchtbare grond van de Azoren: supermalse biefstukken, zoet en sappig fruit, fluweelzachte sperziebonen, courgettes zo groot als ballonnen en, last but not least, kaasjes die zó romig en smeuïg zijn, dat je je vingers erbij opeet als je niet uitkijkt. We zijn niet de enige boot die de trossen los gooit: zo'n beetje alle Nederlandse boten zetten koers richting Falmouth. Dat kan nog wel eens verdraaid gezellig worden op de oceaan!

P.s. Zaterdag 2 augustus rond 17.00 uur hopen we met de Seaquest aan te komen in de Noorderhaven in Harlingen!

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!