Van de Azoren naar Falmouth, Engeland, 2-9 juli

10-7-2014

Wat zullen we doen? Terug naar de Azoren? Of doorvaren? De avond nadat we zijn vertrokken vanaf de Azoren hangt onze genua er, van het ene op het andere moment, bij als een slappe vaatdoek. In het donker kunnen we nog niet goed zien wát er aan de hand is maar één ding is zeker: die is afgeschreven voor de komende week op zee. Snel halen we het zeil binnen, om te voorkomen dat het 'massief' naar beneden komt en in het ergste geval in zee valt. Pas de volgende ochtend kunnen we zien wat de oorzaak is: het hijsoog is uit de genua gescheurd door de alles verwoestende UV straling, grrr! Maar ja, wat dan? Als we doorgaan zullen we behoorlijk moeten inboeten aan snelheid, waardoor we langer dan verwacht onderweg zullen zijn. Maar teruggaan, het zeil repareren en wachten op het volgende 'weather window' zal minstens twee weken langer gaan duren. Na veel wikken en wegen besluiten we daarom toch richting Engeland te blijven koersen. De kotterfok zal ons er wel doorheen helpen.

Dan is het tijd om te gaan doen waarvoor we hier zijn: er een gezellige week op zee van maken. Het is tenslotte de laatste lange oversteek met z'n vieren! We varen de eerste dagen op een relatief vlakke zee; de perfecte omstandigheden om walvissen en dolfijnen te spotten en dat doen we dus ook - héél dichtbij deze keer. Wauw! Het kapotte zeil wordt weer bijzaak gelukkig.

We varen midden in een armada van Nederlandse boten: de Luna Verde, Boomerang, Anna Sophia, D-Jay en de Seaquest zijn allemaal onderweg naar Zuid-Engeland. We zijn aardig aan elkaar gewaagd, wisselen praktische informatie uit (iedereen heeft zo zijn projecten...) en daarnaast is het vooral ook gezellig over de marifoon en via de kortegolfzender.

's Nachts trekt de Seaquest een lichtend spoor door het water, een spoor dat extra bijzonder wordt als ik de dieptemeter ineens op en neer zie gaan. Ik ga poolshoogte nemen en zie in de donkere nacht de oplichtende contouren van dolfijnen die rond de boot spelen. Wel een kwartier lang geniet ik van de oplichtende 'bommetjes' in het water... onbeschrijflijk mooi!

De volgende dagen op zee zijn grijs, grauw en nat. Ook 's nachts merk je dat want het is kil en aardedonker tijdens de wachten. Zowel de zon als de maan verstoppen zich achter een dik wolkendek. We blijven lekker binnen, zetten de verwarming aan en gaan wonen in een boek.

In de gematigde zone is het duidelijk anders zeilen dan in de tropen, met alle depressies en fronten die ons passeren. De tijd dat we de zeilen konden zetten en dagen achtereen dezelfde ruime koers varen, is voorbij. Hier komt het actievere navigeren en zeilen weer om de hoek kijken. In ieder front (en dat zijn er nogal wat) draait de wind van west naar noord én weer terug. Daar passen we onze koers steeds op aan, om het comfortabel te houden. We slingeren halfdronken, zo lijkt het, op ons doel af. De eerste dagen varen we een zo noordelijk mogelijke koers, richting Ierland. In de tweede helft van de oversteek, als de wind structureel meer naar het noorden draait, vallen we weer af, zodat we kunnen blijven zeilen richting Falmouth.

Ik betrap mezelf erop dat ik steeds vaker naar de horizon zit te staren. Met kinderlijke verbazing denk ik soms: "Goh, daarachter, ergens, ligt Nederland..." En dat is toch best bijzonder als je je realiseert dat we vier jaar geleden vanuit Nederland zijn vertrokken, dat we alleen maar vooruit zijn gevaren, dat we dus nooit op de 'terugweg' waren, en dat we over een paar weken toch weer aankomen in datzelfde Nederland waar we vier jaar geleden zijn vertrokken.

Nu we steeds dichter bij Nederland komen zorgt dat voor ambivalente gevoelens. De gebroken nachten, de grote verantwoordelijkheid voor gezin en boot, het onderhoud en de reparaties onderweg, nou die kan ik missen als kiespijn... Maar de zeeën van tijd, de eenvoud en intensiteit van het samen leven op een paar vierkante meter, het één zijn met de natuur, het elke dag weer iets nieuws ontdekken, het verleggen van heel veel grenzen, wat zal ik dat missen!

Als het laatste koufront gepasseerd is, klaart het op en gaan we opeens snel, recht op het doel af. Die kotterfok, zo blijkt, is eigenlijk zo gek nog niet op dit traject! Nog voordat we er ook maar een glimp van kunnen opvangen, ruiken we land; de geur van versgemaaid gras, een fris briesje in de lucht; het ruikt naar... thuis! Nou ja: bijna thuis :-) "Dat hebben we mooi weer even geflikt samen," zeggen we de laatste nacht op zee tegen elkaar. Iets te vroeg gejuicht, zo blijkt de volgende ochtend...

We horen een grote 'krak' boven onze hoofden. Een zéér verontrustende krak; zo eentje waarvan je gewoon weet dat het écht niet goed is. Onze ogen bevestigen wat we eigenlijk al weten: de giekneerhouder is met één ruk uit de giek gescheurd. Er zit daardoor een scheur (Hè?!? Een scheur? Is dat überhaupt mogelijk?) in de giek. Dit is pas écht vervelend! Huib Jan houdt zoals gewoonlijk het hoofd koel. Hij inspecteert de schade, past de zeilvoering aan en borgt voor de zekerheid de giekneerhouder met een lijn. "Zo halen we Falmouth wel," zegt hij geruststellend tegen me. Maar als hij even later gaat slapen zegt hij terloops: "O ja, wil je wel even opletten dat de giek niet verder scheurt?" Huh?!? Hoe doe je dat: opletten dat de giek niet scheurt?!? Hoe gaat dat dan? En wat moet ik in 's hemelsnaam doen áls het gebeurt? Daar heb ik geen ervaring mee en dat wil ik gráág zo houden! Ik wil eerlijk gezegd maar één ding: veilig en wel in Falmouth zijn...

Gelukkig blijf ik, ook na deze dag, een groentje op het gebied van 'verder gescheurde gieken'. Want een halve dag later zijn we, na 1200 mijl op zee, rond middernacht, zomaar ineens in Falmouth; niet helemaal zonder kleerscheuren maar toch! We worden letterlijk opgevangen door Gerard, Adriënne en Sipke van de Blue Fin. Het is twee uur 's nachts maar ze stáán er, alle drie, en ze bieden ons daarna ook nog een borrel aan! Heerlijk is dat, want na een week op zee heeft je hoofd altijd even tijd nodig om te landen. We laten de euforie van de aankomst even goed op ons inwerken. Falmouth: voor veel boten is het de springplank naar verre oorden maar voor ons is het de springplank terug naar Nederland! En de plek van een flinke to do lijst natuurlijk...

P.s.: Zaterdag 2 augustus tussen 15.00 en 17.00 uur aankomst van de Seaquest in Harlingen!

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!