Nachtmerrie in Brighton

30-7-2014

Het einddoel van onze wereldreis is in zicht. Voor ons gevoel zijn we in Engeland zelfs al een beetje aan het thuiskomen. We zijn er helemaal klaar voor. Maar je moet nooit te vroeg juichen, zo leert moeder natuur ons met harde hand...

Het is maandagmorgen 8 uur; over vijf nachten zijn we weer thuis! We zijn nog aan het twijfelen of we vandaag wel of niet zullen vertrekken vanuit Brighton. Want het onweert en de regen komt werkelijk met bákken uit de hemel. Het lijkt er op dat we het ergste deel van de bui hebben gehad. En dan... plotsklaps verandert ALLES, in een fractie van een seconde. We horen en voelen een oorverdovende knal, vuurballen razen over het dek en de motor van de boegschroef begint spontaan te brullen. De Seaquest wordt getroffen door een enorme blikseminslag! Dit is niet goed! We zetten snel de hoofdschakelaar uit, om de boegschroef te stoppen, en kijken elkaar beduusd aan. De kinderen kruipen me geschrokken aan. "Het is goed gegaan..." weet ik nog net uit te brengen.

Overal om ons heen steken mensen hun slaperige hoofden uit de luiken. De gezichten spreken boekdelen: Schrik. Ongeloof. Bezorgdheid. "Ik zag een vuurbal inslaan in de top van jullie mast!" horen we onze achterbuurman geschrokken zeggen. "Is iedereen veilig?" Pas dan dringt de ernst van het gebeurde écht tot me door. Of eigenlijk van wat er had kúnnen gebeuren. Ik vind ons eigen reisverhaal nu een beetje té stoer worden en sta ineens te trillen op mijn benen. Gelukkig zijn we alle vier ongedeerd. We hebben een engeltje op onze schouders gehad, realiseer ik me.

Wij zijn dan misschien ongedeerd maar de Seaquest, dat is een ander verhaal... Ze is lamgeslagen. In 'no time' staan er allemaal mannen aan boord om de schade te onderzoeken. Al bij een eerste inventarisatie ontstaat er een behoorlijke lijst van dingen die kapot zijn. De schade blijkt vooral in de elektronica te zitten: de autopilots, navigatie- en communicatieapparatuur, generator, hydrauliek en boegschroef hebben het loodje gelegd en de verlichting is letterlijk geëxplodeerd. In de loop van de dag wordt de lijst alsmaar langer; dingen die eerst lijken te werken, blijken later toch defect. Dit was vól in de roos, dringt het langzaam tot ons door. Maar we gaan niet bij de pakken neerzitten, integendeel. We gaan aan de slag! Dat leidt af en dat lost op. We willen alles op alles zetten om op tijd in Harlingen te kunnen zijn. We besluiten ons vooral te richten op reparatie van díe dingen, die belangrijk zijn om veilig thuis te komen. De rest doen we in Nederland wel.

Ondertussen worden we in de watten gelegd door Willem en Martine, die met een dikke knuffel en lekker eten ons weer stabiel op beide benen krijgen. De buren van de Fuga -die we nauwelijks kennen- nemen Maren en Linde de hele dag onder hun hoede, zodat wij de handen vrij hebben. Het geeft een fijn gevoel, die saamhorigheid om ons heen.

Na twee drukke, 'heftige' dagen durven we het aan om de zee weer op te gaan. We willen eerst naar Dover, om te testen of de cruciale dingen het écht doen en het ook blijven doen, voordat we oversteken naar Nederland. Zwaar gehandicapt, zo voelt het, gooien we de trossen woensdagochtend los. We zijn een beetje gespannen; de Seaquest is al die voltages dan misschien al lang weer kwijt - wijzelf staan duidelijk nog onder hoogspanning. Het rotsvaste vertrouwen in ons prachtige schip is ver te zoeken. Iedere verandering is verdacht en overal ligt de twijfel op de loer. Ik ruik plastic: kan het kwaad? Waar komt die brandlucht vandaan? Zat ik nou met mijn knie tegen de gashendel of ging de motor uit zichzelf minder toeren draaien? Zullen de zeilen zwartgeblakerd uit de mast rollen? Zonder na te denken kijk ik op klokjes en druk ik op knopjes die het helemaal niet blijken te doen. Ik heb nog nooit zó'n onbestendig gevoel gehad op zee, me nog nooit zo 'niet thuis' gevoeld op de Seaquest. Welke lijken komen er nog meer uit het vooronder van een door de bliksem geraakt schip?

Aan het eind van de middag komen we, iets geruster dan toen we vertrokken, aan in Dover. Het lijkt erop dat we in ieder geval in Nederland kunnen komen. Heel langzaam laat ik een gevoel van opluchting toe. Nu op naar een mooi en happy end van onze reis!

***Dus... het gaat écht gebeuren: zaterdag 2 augustus rond 15.30 uur aankomst van de Seaquest in de Noorderhaven in Harlingen!***

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!